alam mo kung ano yung masakit?
yung nagaksaya ka ng pera at pagod sa pagdayo sa napakalayong lugar para lang ialay yung virginity mo sa lalakeng hindi mo naman sigurado kung mahal ka nga tapos kinabukasan, magigising ka ng tunog ng telepono niya–iaabot mo sa kanya yung telepono niya para lang maisampal sa iyo yung katotohanan na tumatawag na sa kanya yung totoong syota niya.
true story.
kaplastikan ng kapaskuhan
maswerte na siguro akong maituturing para magkaroon ng barkada sa opisina. yun nga lang, binubuo kami lahat ng mga babae.
nung isang buwan, napagkasunduan namin yung magkaroon ng monito monita–kris kringle kumbaga. bilang pasko naman saka marami kaming pera, naisip namin na may pagkagastusan na mura lang at pasok naman sa budget. tipong makisabay lang sa pressure ng holiday season. kung tatanungin niyo ako? pakiramdam ko, ako yung parang lider lideran sa grupo. kung ano yung sabihin ko, yun masusunod. bilang hindi naman talaga bright ang paguutak ng mga ibang members ng tropahan namin at wala naman silang maisip na category para sa unang linggo ng kris kringle, sinabi ko bakit hindi na lang ‘something chinese’? para maiba lang. siyempre umangal sila. ayaw nila tumanggap ng something chinese. kaya lang wala na silang magawa kasi nga kapag tinatanong ko naman sila kung anong category ang gusto nila, hindi naman makapagsalita. yung totoo? ‘something cute’ talaga? ano tayo? highschool? bumabalik sa pagkabata, ganun?
sa totoo lang, ayaw ko yung nakakatanggap ako ng regalo. palagi na lang kasi na hindi ko gusto yung naibibigay sa akin. nakakalungkot. parang lumalabas kasi nito na hindi ako kakilala ng mga kaibigan ko gawa ng yung hindi naman bagay sa akin yung mga naibibigay nila. ganun yata talaga siguro, ano? para sa akin kasi, mas magugustuhan ko yung regalo kapag yung binigay sa akin ay yung alam ko na pinagisipan na magagamit ko o kaya naman alam na may kinalaman sa akin.
ayun lang naman yung bagay na maarte ako, pero sa iba hindi naman na.
ilang araw bago yung christmas party namin, naglabas kami ng wish list. alam mo na? para may ideya na kami kung ano yung mga posibleng pwedeng ibigay. ako, sweet lang yung hiningi ko: sapatos sa tiangge. napakaswerte pa nga ng nakabunot sa akin kung susumahin mo dahil sobrang makakatipid siya. kamalas malasan lang dahil yung nabunot ko ang hiningi, mamahaling sapatos. branded. sa isip ko, anak ng kaputaputahang puta nga naman. may parang disclaimer doon: ibabalik niya daw yung sobra. ang budget kasi halagang 500pesos lang. yung hiningi niya, halagang 700pesos. unfair diba? sa totoo lang, siya yung iniiwasan naming lahat na makuha dahil nga sa sobrang ambisyosa ng hinihiling niya. kinunsulta ko yung ilan sa mga kabarkada ko at sinabi na malay mo naman at ibalik yung sobrang 200pesos. sabi ko, imposible na yun. siyempre kaibigan mo yun at nakakahiya naman na maningil pa sa ganitong kapaskuhan. pero kasi ayos lang sa akin na sosobra ng kinse, bente o singkwenta pesos yung presyo. pero 200pesos? pambili ko na ng isang pares ng sapatos yun sa tiangge!
christmas party na. grabe. pikit mata ko na lang talaga binili yung regalo. sobrang mahal naman kasi at wala na sa budget ko. nangilid talaga yung luha ko sa counter pagkaabot ko ng pera. kung sino man ang gagong nagimbento ng ‘in spirit of christmas’, mamatay na siya kamo. lintek siya.
dinagdagan pa nung nabunot ko sa christmas party ang kabadtripan ko sa kanya nung nalaman namin na gusto niya na paghintayin niya muna kami dahil pupuntahan niya daw muna yung christmas party nung isa pang grupo ng magkakaibigan sa opisina namin. naisip ko parang ginagawa niyang negosyo itong kris kringle. kala niya ang cool ng dating niya na marami siyang pinupuntahang party? ang laki na ng natipid niya sa mga party nung pasko dahil sa kris kringle na yan. magpapabili ka ng sobra doon sa napagusapan na presyo tapos sasabihin mo na irereimburse na lang. kailan pa naging insurance company ang mga kaibigan mo? tipong hihingi ka ng higit pa doon sa price range na dapat. tapos babayaran mo na lang ‘kuno’ yung sosobra? abusado.
hindi namin siya hinintay at nauna na kami. habang tumatagal, hindi na rin talaga gumaganda yung timpla ng araw ko. gusto ko na lang talaga matapos yung christmas party namin dahil hindi ko na talaga kaya makipagplastikan na masaya ako. nung dumating na yung taong nabunot ko sa kris kringle, pagkakataon ko na para ibigay yung regalo. inabot ko tapos binuksan nung nabunot ko yung kahon nung sapatos. inobserbahan ko yung reaksyon niya, hindi siya masaya. nakakunot yung noo tapos parang may nakain na hindi maganda. sinukat niya yung sapatos at nagiisip siya ng malalim. ewan. siguro iniisip niya yung dapat na maging reaksyon niya. kung masaya ka, pagiisipan mo pa ba kung masaya ka? hindi ako natuwa sa ginawa niya. alam ko na hindi niya nagustuhan yung regalo na binili ko. kasalanan ko pa ba yun bilang siya naman yung nagsulat sa wish list? ingrata amputa na yun. hindi ko nakayanan ang pagkainsulto ko kaya binigay ko na lang sa kanya yung resibo at sinabi ko sa kanya na ibalik na lang niya yung sapatos at kumuha ng gusto niya.
umalis ako ng party.
nagpasko. nagbagong taon. may kagalit ako at wala akong pakealam kasi hindi ko kailangan ang mga katulad niya sa buhay ko.
pasabog ng 2012
hi! i’m xienahgirl of chiksilog.com
dating gawi tayo, ha? comment lang kayo tapos ibibigay ko yung password via email para mapanood niyo itong video. maiksi lang naman. ni hindi nga aabot sa lalamunan para masabi na nabusog kayo. paano ba naman? hindi ko talaga alam yung gagawin ko. hanggang dunung dunungan lang pala ako.
kung sakali na meron kayong gusto na ipagawa sa akin para sa susunod na video, (pwera lang yung mga may kinalaman sa kabastusan, kalibugan at kababuyan) maaring paki sabi lang sa post na ito at libreng libre kong gagawin yun para sa inyo.
pakipagpasensyahan niyo na yung mababang kalidad ng video na ito gawa ng ginamit ko lang yung web camera ng pipitsuging laptop ko. saka wag na kayo masyado umasa kasi magiging malungkot lang kayo oras na malaman niyo na natural lang pala yung itsura ko.
oh siya na, happy new year!
