isang hingahan:

sasobrangdamikonggustongsabihinhindikoalamkungsaangparteakomagsisimula.

madaldal ako at alam nating lahat yan. kukurap pa lang kayo, matutuyo na ang lalamunan ko. yung mga daliri ng kamay ko nabubulol na at atat na atat pumilantik sa keyboard, daig pa ang pwet ng kung ano mang lahi ng manok na nagtatae. kung gaano kabilis ang pasok ng ideya sa utak ko, ganun din kabilis mawala–nalilimutan ko agad. shet talaga.

sobrang saya–hindi ko maipaliwanag yung pakiramdam. gusto ko nga magamok gamit ang elepante at durugin ang lahat ng nilalang na susubok na maging killjoy. ang mga taong malalaman kong kokontra, papasabugin ko yung baga. walang tamang salita ang maaaring gamitin para maipahayag kung ano ang nararanasan ko ngayon. kung may salita man na angkop para sa kalagayan ko, malamang hindi ko rin magagamit dahil gusto kong ikulong sa puso ko ang masayang pakiramdam na maaring tumakas oras na banggitin ang nasabing grupo ng mga letra.

im so gay, noh?

hindi na kasi ako katulad ng dati na humihithit ng sinunog gulong. suplada na ako ngayon. lumelebel ap na ako. hindi na rin ako nagtutubog ng naptalina sa tubig para iturok sa ugat ko. hindi ko na rin sinisinghot ang betsin, hindi kasi ako hiyang sa umami seasoning. pakiramdam ko lasang ulam yung kulangot ko. wala na, oldskool na yun. luma. lipas. laos. gusto ko healthy ako, tayong lahat kaya napagpasyahan ko na pakuluan ang pandan at singhutin ang ang usok nito.

biro lang.

ang totoo nalaman kong may itinagong pandan extract sa refrigerator. ayun, tinungga ko. ang pangit naman kung kukutsarahin ko pa, lalo naman kung iistrohin ko. nakakatamad magpakulo ng tubig, aksaya sa gasul. bakit ko pa pahihirapan ang sarili ko? kaya nga ako nilalang na mas matalino sa unggoy dahil sa simpleng dahilan na maganda ako.

walang saysay. alam ko sasabihin niyo walang kwenta ang lathala na ito. kelan nga ba nagkakaroon ng katuturan ang blog? mahalaga ito para sa akin–ang eksaktong oras na binabasa niyo ito. dito niyo malalaman na mas importante ang emosyon na ipinararting ko kaysa sa mga salita na sinasabi ko. masaya kayo dahil masaya ako na masaya ako. sa sobrang ligayang nararamdaman ko, kaya ko gumawa ng 5 entry sa isang araw. weh, mali pala, 5 kabuhayan entry sa isang araw pala yun. mukhang pera ako, bakit ba? walang pakialamanan. kaya lang naisip ko na madami pa ang mas mahalagang gawin kesa maglathala tulad na lang ng manira ng tao, mangyurak ng dangal at manglait ng kapwa.

rak on.

sabi ko nga magblog na lang talaga ako. pinangaralan ako ng alamat ng blogosperyo dahil isang beses sa loob ng dalawang linggo lang daw ako maglabas ng entry. natawa naman ako, sabi ko: hahaha! potah. dumarating talaga yung kailangan ka maginarte–baka nakakalimutan niyo, karapatan ko yun bilang diyosa. requirement ang kalandian sa pagiging bathaluman ng blogosperyo.

backtoregularblogging.

kung pwede humiling, sana hindi na lang ako natuto magblog.

kung babalik ako sa nakaraan, pipiliin ko ang 2years ago. nakakatawa lang isipin dahil umiiyak ako habang sinusulat ko ang lathalang ito.

sabi nila kapag binigay mo ang puso mo sa isang bagay, mamahalin ka rin nito pabalik. malas nga lang kasi hindi lang puso ko ang binigay ko–pati lungs, kidney liver kahit nga spleen tinodo ko na. karir kung karir. chiksilog ang naging buhay ko sa loob ng isang taon. umaabot na nga ako sa punto kung saan nagkakasakit na ako. hindi na ako makatulog. hindi ako makakain ng tama sa oras. napapabayaan ko na ang sarili ko. inilagay ko ang buong pagkatao ko dito sa blog na ito. banal ang lahat ng detalye na makikita ninyo sa bawat pahina. sagrado ang mga emosyon na ipinararating ko sa mga nagbabasa. hindi naman ako nabigo, hindi niyo ako binigo.

di ako makapagtype ng maayos. malabo yung mata ko. yung mga putanginang luha kasi nakaharang sa mata ko.

in hell. ex hell.

ayaw ko sabihin na hiatus ako pero mukhang ganun na nga ang lumalabas. alam ko wala akong dahilan para tumigil sa blogging pero ang mas nakakalungkot: wala na rin akong dahilan para magpatuloy sa paglalathala.

sabi ko kasi kapag may nakakita na sa akin sa personal at kapag may nakakita na sa picture ko, hihinto na ako sa pagblog. siyempre emo lang ako noon kaya ko nasabi yun. umaarte lang, ganun. ang totoo, mas emo ako ngayon. marami na rin akong nagawa sa loob ng 2taon. nanalo na ako sa mga pakontes, napabilang na ako sa PLLP. nakita ko na yung mga ibang bloggers sa personal, kumita na rin ako sa pamamagitan ng kabuhayan blog, nabili ko na yung mga gusto kong gamit. may nakaaway na rin ako at mukhang magiging ganap ang kanyang galak dahil sa wakas, lulubayan ko na siya.

wala na akong mahihiling pa.

higit sa lahat: may mga naging kaibigan ako. wala naman talaga sa plano ko ang makipagprenster sa mga bloggers. ang gusto ko lang, blogging. tuldok. kaso hindi pala talaga maiiwasan. ito ang parte ng blogging na mahirap talikuran. hindi ko sila itinuring as online buddies kundi bilang mga totoong kaibigan.

saglit kailangan ko muna ulit umiyak. sandali.

ok. game na ulit.

huwag kayong magalala, hindi ako kawalan sa blogosperyo. hindi niyo mapapansin na wala na ako. bitter sweet. sabi nila, bitter daw pero ang totoo mas madami pa ang matatamis na alala. daig ko pa ang nanalo ng best perfomance in a non performing role, ganun yung pakiramdam.

tanginang moonstar88 ito, bakit ko pa kasi pinatugtog. naiiyak na naman tuloy ako.

kailangan ko lang ulit masabik maglathala. kung darating man ang pagkakataon na yun, sana nandiyan pa rin kayo–patuloy na nakaantabay. hindi kasi talaga ako tinuruan kung paano ang tamang pagwawakas. seryoso, mas nagaalala pa ako na baka sa pagbabalik ko hindi niyo ako pansinin. hindi ko talaga kakayanin kapag nangyari yun.

kung ano man ang magiging kapalaran ng chiksilog sa mga susunod na araw, sa mga susunod na linggo, sa mga susunod na buwan–matutunan sana natin na tanggapin iyon ng maluwag sa kalooban natin.

**mabuti na lang hindi ito totoo. bwahahaha.

nakiusap sa akin ang mga malalapit kong kaibigan dito sa blogosperyo na huwag ng magsalita tungkol sa mga isyu na hindi ko na babanggitin dahil baka tumaas pa ang hits at traffic ng blog na iyon. bilang mabuting kaibigan at pagrespeto sa kanilang mga payo, napagpasyahan ko na makinig at isakatuparan ang binitawan kong salita sa kanila–hindi dahil sa iyon ang pinakamabuting gawin, kundi dahil ayaw ko makita na nasasaktan sila dahil nasasaktan ako.

kailangan ko maging malakas para sa kanila. hindi ko sila bibiguin–bring it on.

[offtopic]
patawarin niyo ako kung hindi ako napasama sa candy blog awards. sinubukan ko talaga na makapasok sa kategoryang best boy blog pero napansin yata ng mga hurado na babaeng bakla ako kaya hindi ako pinayagan. sa palagay ko naman, karapatdapat ang mga nakabilang na mga nominado para sa patimpalak na iyon. siyempre sinasabi ko lang yan para di ako nagmumukhang nagmamapakla pero ang totoo, medyo nalulungkot ako dahil yung pangarap ko na magkaroon ng sariling lappie ay bigla na lang gumuho sa aking harapan. kung gusto niyo na kahit papaano ay sumaya ako, iboto niyo na lang sa [candyblog awards voting site] sina gyk ng [stereo-love] para sa kategorya na best blog design o di kaya naman ay best overall blog at si bulitas ng [show dont tell] para sa best use of photography.
[/offtopic]

nalimutan ko na yata ang paraan ko sa pagblog–ang mas malala, hindi na yata ako marunong magblog.

gulat kayo ano? kala niyo naliligaw kayo ano? pareho lang tayo. alam ko pamilyar para sa ilan sa inyo ang bagong lumang layout ng datkom. sinabi ko noon na ito talaga ang pinakapaborito ko sa lahat ng mga naging themes ko. kaya naman ginawa ko ang lahat ng makakaya ng kagandahan ko, sampu ng ilang flinstones vitamins, para lang mailipat ang codes mula sa blogger patungo sa wordpress. pasensiya na kayo, henyo lang talaga ako kung tutuusin dahil binuno ko ito ng hindi hihigit sa tatlong oras. ok payn nagbibiro lang ako, dalawang oras at kalahati lang talaga. hindi maganda ang kinalalabasan ng datkom sa internet explorer kaya dumating na ang sagot sa kahirapan ng pilipinas–pwede kayong kumuha ng nagtataray na firefox para naman mas makita ninyo ng maigi ang theme na ito. kung tatanungin niyo kung pwede sa safari hindi ko alam. sa firefox na lang tayo para masaya. come, lets join us.

sinusubukan ko talaga na makuha ang bawat detalye ng lumang theme ko sa aking blogspot, pero may mga bagay na hindi na talaga maibabalik kagaya ng dati. kahit ano pa ang gawin ko, meron at meron pa rin talagang nagbabago–gusto man natin o hindi, kailangan na lang natin tanggapin ang mga bagay na iniba ng panahon. pinilit ko na ibalik ako sa dati kong sarili pero mukhang di ko na magagawa iyon, marami na ang nangyari. kailangan lang talaga mangyari ng mga bagay. masakit, mahirap pero kailangan tanggapin. kaya matapos ang ilang mga hindi matatawarang kaganapan at dahil sa awa ng mga bathaluman ng kalangitan, nahimasmasan na rin ako.

when im good, im very good, but when im bad–im better.

isa sa mga pinakaayaw ko ay ang ang pinapakealaman ang mga bagay na ginagawa ko. mukha lang akong nagmamarunong minsan pero marunong talaga ako, di ko lang pinapahalata. giyera patani, malamang na maghalo ang balat sa tinalupan. babangon ako at dudurugin kita dahil hindi natutulog ang balita. just for play, magdusa ka. ang totoo, hinahabaan ko lang ang pasensiya ko pero hindi talaga maiiwasan na meron at meron talagang mga tao na sadyang ipinanganak para ubusin ang natitira kong lakas para magpatay malisya.

ang hirap magisip. hindi madaling paganahin ang utak para magkaroon ng mga bagong konsepto na pwedeng ilagay dito sa blog ko. mahirap magmukhang henyo sa internet pero ginagawa ko ang lahat ng makakaya ko para mapaganda ang datkom.

merong isang litong kaluluwa ang nagakala na ang pagredirect ng http://chiksilog.com/blogsikret sa http://chiksilogblogsikret.tk ay nakakatuwa. naiinis ako, ay mali pala–galit ako sa ginawa niya. naiirita ako sa kabastusan na ginawa niya dahil pakiramdam ko, nanakawan ako ng bonggang bongga. nagpadala ako ng email sa dot tk tungkol sa kalokohang ito at sinabi ng management nila na ang kawalanghiyaang ito ay isang kaso ng [copyright infringement]. nanikip yung dibdib ko at hindi ako makahinga dahil ang bigat ng mga salitang nabanggit. english kasi, limitado lang sa 50 english words per day ang kaya ng brains ko kaya hindi ko nakayanan. pinanghinaan ako ng loob at nawalan ako ng gana magblog. ito ba ang isusukli sa akin ng mundo ng blogging kung saan binigay ko ang lahat? ganito niyo ba itrato ang tao na nagpapasaya sa inyo? ito ba ang paraan ninyo ng pasasalamat sa akin? bakit ang dami kong tanong? bakit hindi niyo ako masagot?

nakakadismaya.

kung marunong kayong manarantado, mas magaling ako manarantado. huwag niyong hingin ang hindi niyo kayang tanggapin. hindi niyo gugustuhin na banggain ako at makita ako kung paano magalit. magiliw ako sa lahat at ayokong mainis pero kung magpapatuloy ang ganito, mukhang makakatikim kayo kung paano ako kapag nairita ako. kaya kung sino ka man na gumawa nitong kawalang kwentahan na ito, handa akong makinig sa paliwanag mo. ang bait ko pa nga kung tutuusin dahil binibigyan kita ng pagkakataon na iere ang lahat ng maiisip mo na pwedeng maidadahilan mo.

heto nga pala ang email address ko, nakakahiya naman baka tamarin ka pa hanapin. xienahgirl@yahoo.com

iadd mo na rin ako sa plurk para tumaas naman karma points ko.
http://plurk.com/user/xienahgirl

para naman hindi ka na maabala, pwede na rin sa yahoo messenger.
Y!M: xienahgirl

huwag mo ng antayin na ako pa ang maghanap sa iyo. kung ako ikaw–malamang di ko gagawin yun sa sarili ko. teka, ang gulo. basta magkusa ka na lang na umamin para sa katahimikan nating dalawa. may pagkakataon ka pa para makapagbago at maibangon ang pagkatao mo mula sa pagkakalugmok dahil dito sa ginawa mo. yun lang ang masasabi ko sa iyo sa ngayon. balik ka ulit matapos ang 5 minuto baka naman may masabi pa ako ulit na nakalimutan ko lang.

tuloy tuloy lang muna tayo sa pagblog, keri lang.