panhakad
isang hingahan:
sasobrangdamikonggustongsabihinhindikoalamkungsaangparteakomagsisimula.
madaldal ako at alam nating lahat yan. kukurap pa lang kayo, matutuyo na ang lalamunan ko. yung mga daliri ng kamay ko nabubulol na at atat na atat pumilantik sa keyboard, daig pa ang pwet ng kung ano mang lahi ng manok na nagtatae. kung gaano kabilis ang pasok ng ideya sa utak ko, ganun din kabilis mawala–nalilimutan ko agad. shet talaga.
sobrang saya–hindi ko maipaliwanag yung pakiramdam. gusto ko nga magamok gamit ang elepante at durugin ang lahat ng nilalang na susubok na maging killjoy. ang mga taong malalaman kong kokontra, papasabugin ko yung baga. walang tamang salita ang maaaring gamitin para maipahayag kung ano ang nararanasan ko ngayon. kung may salita man na angkop para sa kalagayan ko, malamang hindi ko rin magagamit dahil gusto kong ikulong sa puso ko ang masayang pakiramdam na maaring tumakas oras na banggitin ang nasabing grupo ng mga letra.
im so gay, noh?
hindi na kasi ako katulad ng dati na humihithit ng sinunog gulong. suplada na ako ngayon. lumelebel ap na ako. hindi na rin ako nagtutubog ng naptalina sa tubig para iturok sa ugat ko. hindi ko na rin sinisinghot ang betsin, hindi kasi ako hiyang sa umami seasoning. pakiramdam ko lasang ulam yung kulangot ko. wala na, oldskool na yun. luma. lipas. laos. gusto ko healthy ako, tayong lahat kaya napagpasyahan ko na pakuluan ang pandan at singhutin ang ang usok nito.
biro lang.
ang totoo nalaman kong may itinagong pandan extract sa refrigerator. ayun, tinungga ko. ang pangit naman kung kukutsarahin ko pa, lalo naman kung iistrohin ko. nakakatamad magpakulo ng tubig, aksaya sa gasul. bakit ko pa pahihirapan ang sarili ko? kaya nga ako nilalang na mas matalino sa unggoy dahil sa simpleng dahilan na maganda ako.
walang saysay. alam ko sasabihin niyo walang kwenta ang lathala na ito. kelan nga ba nagkakaroon ng katuturan ang blog? mahalaga ito para sa akin–ang eksaktong oras na binabasa niyo ito. dito niyo malalaman na mas importante ang emosyon na ipinararting ko kaysa sa mga salita na sinasabi ko. masaya kayo dahil masaya ako na masaya ako. sa sobrang ligayang nararamdaman ko, kaya ko gumawa ng 5 entry sa isang araw. weh, mali pala, 5 kabuhayan entry sa isang araw pala yun. mukhang pera ako, bakit ba? walang pakialamanan. kaya lang naisip ko na madami pa ang mas mahalagang gawin kesa maglathala tulad na lang ng manira ng tao, mangyurak ng dangal at manglait ng kapwa.
rak on.
sabi ko nga magblog na lang talaga ako. pinangaralan ako ng alamat ng blogosperyo dahil isang beses sa loob ng dalawang linggo lang daw ako maglabas ng entry. natawa naman ako, sabi ko: hahaha! potah. dumarating talaga yung kailangan ka maginarte–baka nakakalimutan niyo, karapatan ko yun bilang diyosa. requirement ang kalandian sa pagiging bathaluman ng blogosperyo.
backtoregularblogging.





