Ito yung mga pagkakataon na gugustuhin niyo na lang umiyak kaysa sa magalit dahil wala na kayong lakas para maghuramentado—nakakatamad.

Natutuwa akong makita ang reaksiyon ng mga taong nagtatanong dahil interesado silang malaman kung ano ang mga naging karanasan ko pagdating sa pagtatrabaho. Oras na pumanting sa kanilang mga tenga ang pangangamuhan ko sa gerbis, hindi nila maiwasan na mapabilib. bukod pa riyan, nagugulat din sila sa ideya na sa napakabatang edad kong ito, ang tapang ko dahil sa ganitong klase ng trabaho ako napadpad.

Wow.

Hindi ako perpekto at mapapatunayan ko iyan sa pamamagitan ng mga pagkakamali ko sa gerbis. Nakakaramdam ako ngayon ng pagkadismaya. Alam ko sa sarili ko na magaling ako. gustong gusto ko yung sinusubukan ang galing at tatag ng pagkatao ko pero sa trabahong ito? mukhang marami pa talaga akong kakaining bigas at iinuming libreng kape—drink number 7 mula sa vendo machine.

Hindi naman sa pagmamalaki ng bayag pero masasabi ko na mas may brilyo ako ng kaunti kaysa sa mga naging kasabayan ko. Magagaling kami pero meron talagang lalabas na mas magaling at isa ako sa kanila. konting galing lang naman ang agwat ko. Hayaan niyo na ako magyabang ng maiangat ko naman ang aking moral sa sarili kong paraan. Kahit ngayon lang, please?

Hindi ko maipaliwanag kung bakit nangangati ang kanang kamay ko habang tumitipa sa keyboard. Magkakapera nga ba ako o sadyang nalimutan ko lang maghugas ng kamay?

Mabalik tayo sa aking pangungumpisal sa inyo pagdating sa aking bagong tuklas na kahinaan. hindi naman ako ungas na maituturing na walang silbi sa gerbis—hindi ganun at hindi magiging ganun kahit kailan. Ang akin lang, ako kasi yung tao na alam ko na magaling ako. tama ka. nasabi ko na yan kanina pa, inulit ko lang. hindi kasi ako marunong humingi ng tulong. Pakiramdam ko inutil ako. nasanay kasi ako na marunong ako sa mga bagay bagay, pero pagdating dito sa trabaho ko sa gerbis? para akong bagong hango na isda mula sa dagat na itinapon sa banyera na puno ng yelo ng walang awang mangingisda. nakakaabala para sa iba ko pang kasamang mga isda ang sapilitang pagkislot ko. Hindi nakakatulong.

Alam niyo yung kantang booty music ng the deep side? Naaliw ako. kulang na lang mapaos o di kaya naman ay sumabog yung vocal chords ng mga bokalista na yan. napapaindak talaga ako kapag naririnig ko iyang tugtog na iyan. sige, ganito. humanda at magabang na kayo dahil malapit niyo na akong makita na sumasayaw sa saliw ng kantang iyan.

Pangalawang off topic na ba iyon?

Bayanihan ang tema ng gerbis. Hindi niyo lang alam kung gaano ako kasaya ng malaman ko na may mga taong ipinanganak na may mahabang pisi ng pasensiya para turuan ako sa kung ano ang tama na dapat kong gawin. Walang masama sa paghingi ng tulong, kaya lang–hindi kasi ako iyon. Hindi ako marunong humingi ng tulong. Kaya siguro ako nadidismaya dahil naninibago ako sa konsepto na ako yung nagbibigay ng saklolo. Hindi ako ang bida—sa ngayon. Huwag niyong isipin na impyerno ang gerbis dahil ang totoo, mababait ang mga tao doon—ako lang talaga ang may problema at kailangan ko magayos ayos ng buhay.

ako ay inosenteng biktima ng kamangmangan. may tamang lugar para magkamali at hindi gerbis ang isa sa mga lugar na iyon. ako? nagawa kong baguhin iyon dahil sa dami ng beses ko ng nakagawa ng pagkakamali pero katumbas nito ang ilang bagong tuklas na kaalaman na hindi ko matutunan sa ordinaryong silid aralan.

blog ang solusyon sa pagod ko at mapapansin niyo na sobrang napapagod na ako sa ginagawa ko sa dalas ko maglabas ng lathala sa datkom. Bongga. Hindi na masama ang tatlong beses sa isang linggo. Kung kelan walang internet sa bahay at napakasobrang ubod ng abala ko sa buhay, doon ko naman nakuhang asikasuhin itong kalokohan na ito. Oo, pangatlong off topic na iyon.

Kung sino ang xienahgirl na nakilala niyo sa internet, ganun din siya sa totoong buhay. Walang pinagkaiba. Ipinapakita ko kung ano ang nadarama ko. Umiyak ako sa harapan ng amo ko. Huwag niyong isipin na masama ang ugali ng amo ko dahil sa katunayan sobrang bait niya. Hula ko nga mapupunta siya sa heaven tapos makikita niya si father god—ngayon din, ora mismo. Huwag na kayong magano ano diyan para ipaalam sa akin na nakakahiya ang ginawa ko dahil alam ko na yun bago pa ako humingi ng permiso mula sa amo ko na pupunta ako sa banyo para huminga ng malalim. Kailangan mapuno ng pagasa ang nanliliit kong baga at maibuga ko papalabas ng aking sistema ang panghihina ng kalooban ko. Hindi ako napaluha dahil sa masamang karanasan o sa mga pagkakamali na nagawa ko kundi dahil sa pinaghalo halong kaartehan ko sa katawan at sa rason na baka hindi ko malagpasan o maabot man lang ang inaasahan ng grupo ko mula sa akin.

ako nga na itinuring na magaling dinadaga pa ang dibdib, paano pa kaya yung walang galing? magpakamatay na sila.

Saka ko na lang siguro sasabihin yung pangapat na ofttopic, na ang bobo ko na ngayong gumamit ng microsoft word kaya mas tiyatiyagain ko ang makipagplastikan sa inyo gamit ang internet browser. ewan ko kung ako lang pero hindi gumagana yung mga shortcut keys sa ms word.

Kaya ko ito. kesehodang bata pa ako o una ko itong trabaho kaya ito nangyayari sa akin. Maraming dahilan para umayaw pero mababalewala ang alinlangan na iyan ng isang matinding rason para magpatuloy: ang tiwala ng grupo ko na may maiaambag ako para sa ikabubuti ng lahat. patutunayan ko na hindi sila nagkamali. Paniniwalain ko sila sa parehong paraan kung paano ko pinaniwala ang sarili ko.

Magaling ako. magaling ako. magaling ako. confident positive self recitation. Ewan. ako lang nagimbento niyan.

Pustahan tayo, 4 buwan lang ang itatagal ko sa ganitong klase ng paninilbihan sa gerbis. Biro lang, pero pwede niyo rin seryosohin.

Imitation is a form of flattery.

Naniniwala ka talaga diyan sa kasabihan na iyan? Kung gayon, binibigyan kita ng pagkakataon na lokohin ako basta huwag mo lang lolokohin ang sarili mo.

Palagi kong pinapaalala sa inyo na inggitera ako. hindi ko ikinakahiyang sabihin na likas sa akin ang mainggit pero ito lang ang sinisigurado ko sa inyong lahat: hanggang doon na lang iyon. Hindi ako umaabot sa punto na kailangan makapanakit ako ng damdamin ng iba para lang magkaroon ako ng bagay na wala ako. ako yung tipo na kapag nainggit, gagawa ako ng paraan para makamit ko ang gusto ko. trying hard pero sariling sikap.

Ayaw ko lahatin pero merong mga tao na wala talagang talentong magisip para sa sarili nilang kapakinabangan kaya kinakailangan pa nila tignan ang kung ano ang mayroon ang kapwa nila. Binabalaan ko kayo, hindi basta makakita tayo ng kaaya aya ay pwede na nating gayahin iyon. Hindi lahat ng maganda sa paningin natin, dapat gayahin pero kung alam natin na magiging mainam ito para sa atin–huwag na tayong magatubili na magpatumpik tumpik pa. gora lang ng gora.

Ano nga palang kalokohan yung tinatagalog yung mga english na kanta? Uso ba iyon? para akong timang na tawa ng tawa sa bus nung marinig ko yung katangahang iyon. Kung sino mang nilalang ang nakaisip na gawin iyon, gusto kong ipaalam sa iyo na ang bobo mo. anong kapakinabangan ang naidulot sa kanya nito? Huwag kang magpapakita sa akin dahil susuntukin kita gamit ang buong lakas na natitira sa katawan ko.

Hindi totoo na likas sa mga pinoy ang manggaya dahil lahat ng nilalang, kahit anong uri man ng kultura, basta makita nila na maaari nilang mapakinabangan ang bagay o gawaing iyon, natural–pipiliting kopyahin. Kapag may nakita tayo na alam nating makakabuti para sa atin, hindi na tayo magdadalawang isip pa kunin ang konsepto na iyon. ipokrito ang tao na nagsasabi na kahit kailan hindi siya nanggaya. alam ko hindi tayo dapat magalit sa mga taong nangongopya para sa sariling kapakinabangan pero merong mga pagkakataon na masasabi natin na umabot na sa sukdulan at kailangan na natin umapela.

Napansin ko na talamak ang ganitong gawain dahil may ilan sa mga bloggers na kung makaasta sila kala nila orihinal ang konsepto nila. Ang titikas, akala mo kung sinong magaling samantalang kumopya lang naman. kailangan ko pa bang utusan ang mga kokote nila na gumana naman kahit ngayon lang? subukan kaya nila magisip, hindi ba nila alam na makakabuti iyon sa lipunan? Walang masama sa pangagaya lalo na kung bibigyan mo ng pagkilala ang tao na kinuhanan mo ng konsepto pero ang angkinin ang lahat ng papuri? Sumalangit nawa ang iyong kaululuwa.

click

Ayos lang sa akin na gayahin niyo ako. Kung nakikita naman ninyo na kapakipakinabang ang mga bagay na ginagawa ko, libre kayong manggaya. nakakatuwa lang dahil kahit ako, hindi nakaligtas dahil bukod kay XienahGirlish, nadiskubre ko na may mga gumagaya sa akin lalo na sa paraan ko ng pagsulat. Hindi ko na lang pinapansin noon pero ngayon, hindi ko na mapapalagpas ang pagkakataon na ito.

Kilala mo kung sino ka dahil nagbabasa ka dito. Anong tinitingin tingin mo sa katabi mo? ikaw ang pinariringgan ko, nagmamaangmaangan ka pa. Iyan na nga lang ang gagawin mo, hindi mo na nga kailangan magisip dahil gagayahin mo na lang ang ginagawa ko tapos hindi mo pa pinaghusay. Ayusin mo. kokopya kayo tapos kapag pumalpak, ako pa yung mali. Ako nahihiya para sa mga taong tulad niyo.

sirmamboss: kindly close your monitors and go back to your table.
gerbis people: ok.
sirmamboss: i would like to inform the group that if ever somebody fails this training i will just have that person endorsed to the other department. the HR will call you in a few days to let you know of your new schedule.
gerbismate: uh oh.
sirmamboss: the reason why a person fails this training is that he didnt meet the company’s requirements. by the way, to those who will successfully make it through, you will be regular employees and the 5day transition will start on monday.
gerbismate: homaygadnes.
sirmamboss: wait a sec. i will just go back to the trainor’s pod to get your scores so that we will know the people who will be transferred.
gerbismate: ibig sabihin totoo pala talaga na may bumabagsak dito.
xienahgirl: …
gerbismate: hindi naman niya sasabihn yun kung walang bumabagsak. nakakatakot.
xienahgirl: …
sirmamboss: ok. so how do you want me to do this? do you want an individual evaluation or lets just announce the results to the class?
gerbispeople: just announce it to the class.
sirmamboss: as i call your name, approach me and get your certificate which proves that you have passed the training. dont forget to sign the employee contract.
gerbismate: hala bakit hindi pa tayo tinatawag?
xienahgirl: …
sirmamboss: gerbismate and xienahgirl, did you recieve your certificate?
xienahgirl: no
sirmamboss: do you know why you dont have your certificate?
xienahgirl: …
sirmamboss: how about you, gerbismate?
gerbismate: well, i dont have something in mind.
sirmamboss: xienahgirl, cant you think of a reason?
xienahgirl: i cant think of any reason why i cant have my certificate.
sirmamboss: you did get a perfect score in the knowledge check, didnt you?
xienahgirl: …
sirmamboss: then, what is in your mind?
xienahgirl: …
sirmamboss: who were the top graduates before this training?
gerbispeople: gerbismate and xienahgirl
sirmamboss: xienahgirl, give me a reason why you think you dont have the certificate.
xienahgirl: [late ako dumating nung second day, nagiinternet ako gamit ang computer ng kumpanya, hindi ako sumusunod sa dress code, hindi pa ako nakakapagpasa ng papeles sa HR, mali ang paggamit ko ng time keeping system, ginagamit ko ang vernacular language sa loob ng kumpanya, sobra ang oras ng breaktime ko]
sirmamboss: what? answer me.
xienahgirl: actively participating during discussions?
sirmamboss: uh huh. since gerbismate and xienahgirl cannot give me any rebuttals on why they havent received their certificates, ill just probably be honest and tell you that… that… i forgot to get your certificates in the trainer’s pod.
gerbispeople: *groupmwahugzzz*

kongkatsumaleyshuns, xienahgirl. im very proud of herself.

kinilabutan ako. kamuntik na ako makasapak. hindi dahil niloko ako ni sirmamboss kundi dahil sa dinamba ako ng yakap ng isa sa mga gerbispeople ng malaman niya na pumasa ako. mahigpit yung yakap. sobrang higpit. ayos na sana kaya lang–bakla siya. wala akong anumang masamang tingin sa mga bakla dahil sa katunayan babaeng bakla ako pero ang pinupunto ko lang, mas masarap siguro kung tsansingan ako ng tunay na lalake. sige na nga. para hindi na tuluyang mabagabag ang inyong damdamin, sa susunod na yayakapin niya ako ay mataimtim na lang akong pipikit at iisipin ko na may malisya siya sa akin.

tama ang nasaksihan ninyo–bukod sa maituturing akong isa sa mga powerplayers ng grupo dahil sa nakakakuha ako ng matataas na grado sa mga sobrangubod ng dali na mga pagsusulit ay palagi rin akong nagiging tampulan ng powertripping ng mga trainors. hindi na bago sa akin ito. hindi ko naman sila masisisi kung pakiramdam nila mas magmumukha silang magaling kapag naipahamak ako sa madla. hindi ko talaga alam kung bakit ako ang laging napipisil na ipahiya para pagtawanan ng klase.

tama, humor blogger ako pero humor employee? putanginamoka.

oo, masaya yung makita ako na magmukhang tanga sa maraming tao. bakit? kasi bihira lang iyon mangyari. dakilang matatawag ang mga taong makakaisa na mabilog ang ulo ko. alam ko, mukha talaga akong weakling sa totoong buhay–yung tipong pwede malinlang ng mga acting roles. malas nga lang dahil praktisado na ako sa mga scheupeed shtayls na yan. huwag kayong magalala, inaanyayahan ko pa rin kayong lahat na tarantaduhin ako. asapakayo.

maganda ang pasok ng buwan ng oktubre para sa akin dahil ikinagagalak kong sabihin sa inyo na ganap na ang pagkaalipin ko sa gerbis. kung bakit ipinagmamalaki ko ang aking pangangamuhan sa gerbis? sa parehong dahilan kung bakit ginisang munggo ang ulam tuwing biyernes. WALANG NAKAKAALAM. ang dapat na 1buwang training ay ginawang 15araw. sa isip ko: einubehnemenyen! imbes na magpetiks, trabaho agad. tsk tsk. mahirap yung pinagdaanan naming mga gerbispeople pero balewala lang dahil nasisiyahan naman ako sa mga kagaguhan ko sa trabaho. ngayon pa lang ay hayaan ninyong kundisyunin ko ang inyong dalisay na sarili para ihanda ito sa mga umeeksenang gerbis kronikels.

pahabol sulat:
ang pangit ko sa company id ko. thanks.

[ibinalita sa telebsiyon ang resulta ng philippines top10 best humor blogs] at ang totoo? kahit maganda ang screen capture ng datkom ko sa TV hindi pa rin ito sapat na dahilan para maglabas ako ng letson at maghanda ng nakabubusog na piging.

sa palagay ko, walang silbi ang pagkapanalo naming lahat kung yung mismong nagsimula nito ay hindi man lang nabigyan ng tamang pagkilala. ano ba naman yung paglaanan mo ng kalahati ng kalahati ng isang segundo ng balita mo ang banggitin si badoodles, ang project lafftrip laffapalooza o kahit yung kwentongbarbero.com?

habibu. tama ba narinig ko? ANG MR_D? wtf. maramdamin si romydiaz kaya ayan tuloy, nagtampo ang pinakamatanda sa lahat ng batang blogger. hindi mo man lang makuhang banggitin yung diarya. tsk tsk. DEAR DAYARIYA baka kako di mo alam kung paano sambitin tulad na lang ng THE LOSER’S REALM. ewan ko, pero nagrereklamo si mariano na hindi dapat REYALM kundi RELM. babytalk.

[OFFTOPIC]
TARANTADO KA ROMYDIAZ. SINO NAGSABI NA BURAHIN MO ANG DEARDIARYA? PUTANGINA. DI KO ALAM GAGAWIN KO NGAYON. DI KO ALAM KUNG ANO ITATAYP KO.
[/OFFTOPIC]

malinaw sa akin ang lahat: na merong mga bagay na dapat at hindi dapat ipakita at bigkasin sa telebsiyon pero ginoong reporter, hindi mo ba alam na may mga tao sa likod ng mga blog na iyong nabanggit? ayusin mo trabaho mo ng hindi ka lumalabas sa ilalim mga ganitong klase ng titulo ng blog entry.

ayos na rin siguro dahil hindi naman sikat yung palabas mo. ano nga pala ulit yung bragging rights? ok.

kung handa ka ng masira ang buhay mo–hayaan mong muli akong magpakilala sa iyo, mahal kong tagasubaybay.

kelan ba ako nagpakilalang mabuting tao ako? wala akong matandaan. ang pakiwari ko sa imahe ko sa blogosphere ay isa akong magandang malandi at maangas. bitch. isang mabilis: bitch. yung nangangalit yung ipin: bitch. yung parang dumudura ng salita sa isang hingahan: bitch. ngayon ay napatunayan ko na epektibo nga talaga akong blogger–nauuto ko kayo. bukod sa napapaniwala ay napapamangha ko rin kayo sa pamamagitan lamang ng mga letra at bantas na pinapakawalan ng mga daliri ko. ok payn. di ko kayo napapamangha dahil ako lang nagsabi nun pero hindi pa rin natin maikakala na nabibigyang hustisya ko ang mga ideya na nais kong ipakahulugan. kung hindi henyo, ewan ko na lang kung ano ang maaring maitawag sa gilas na iyan.

nasabi ko na mayabang rin ako, noh? thanks.

paano ko nga ba mailalarawan ang paraan ko sa pagpapatawa? sarcastic, yun yata iyon. mas binibigyang halaga ang natatagong emosyon sa likod ng mga direktang salitang binabanggit. ganito na pala talaga ang makabagong pagpapatawa at wala na sa uso ang mga nadadapa sa putik, nilalamukos ang mukha, sinusukahan ng kape, pinapasabog na bulok na kotse, pekeng tunog ng suntok, nahuhuli sa eksena na mga pulis at hinahampas ng diyaryo sa ulo. saang kamay ng bathala ako kukuha ng talento para gawin ang mga iyan sa internet? mahirap yun. kahit si mr google di iyan masasagot pero unti unting nabago ng mga bloggers ang konsepto ng komedya. lubos lubos ang nararamdaman kong ligaya dahil isa itong katibayan na ang makabagong pinoy ay intelektuwal–hindi na nakakahon sa ideya na ang pisikalan at ang sakitan ay nakakatawa.

hindi ko lang alam kung dapat ba akong mabahala sa pagkaaliw ninyo sa paraan ko ng pagpapatawa–ang pasimple ngunit marahas na pagyurak ng pagkatao at damdamin ng iba. bibihira lang ang may taglay ng ganitong katangian at dito sa mundo ng blog, kailangan matigas ang pagmumukha para makagawa ka ng kakaiba. hindi niyo alam kung gaano karaming apog ang tinutubog ko sa tubig at itinuturok ko sa ugat ko para tumigas ng ganito ang pagmumukha ko para gawin ang lahat ng nakikita ninyo dito sa datkom. sumpa ang pagmamayari ng konsensiya na tinadtad ng kalyo at ang naging kapalit nito ay ang malawakang hindi pagkakaunawaan. ang sarcasm ay balakid para maging sensitibo sa nararamdaman ng iba na himalang nakakatawa naman para sa lipunan. meron pa rin kasi tayong mga kapatid sa blogging na hindi bukas ang kokote para intindihin ang trip ng iba. killjoy.

ang pagpapakita nga ba ng pagkakamali ay pagpapakatotoo? ano ang silbi ng pagpapakatotoo kung ang tanging napupuna ay pagkukunwari?

hindi pagpapakatotoo ang ginagawa ko kundi pagpapakatao. hindi ako ang tipo na buong tapang na magmamalaki para makuha ang respeto ng karamihan. hindi rin ako nagpapakita ng pagkakamali, kahinaan at kakulangan para kaawaan. ipinapakita ko lang ang likas na katangian ni xienahgirl na nais maging inspirasyon sa kapwa.

ano daw?

binibigyan ko kayo ng karapatan na husgahan ako bilang isang personalidad sa internet. blog ito, mahal kong tagasubaybay. inilalathala ko kung ano ang gusto kong isipin ninyo tungkol sa akin. ihinahatag ko ang mga putahe na alam kong bebenta. malinamnam ang lahat ng matitikman ninyo dito sa datkom at wala kayong ibang pwedeng gawin kung hindi kainin ang nakahain, nguyain ito ng buong puso at lunukin ito ng may respeto. nakikikain lang kayo. nakikibasa lang kayo. lapastangan ang tao na huhusga sa kabuuang pagkatao ko base sa kung ano ang ipinatikim ko sa inyo. kung ayaw niyo ng niluto ko, pwes maraming karinderya diyan na malamang ay swak sa panlasa mo. ipinapaalam ko kung saan kayo lulugar dahil ngayon pa lang sasabihin ko na sa inyo–masama akong tao. ako ang huling tao na gugustuhin ninyong makabangga.

ang isa sa pinakamadaling paraan para makuha ang pansin ng madla ay ang banggain ang pinakasikat. oh, alam niyo na? nagkaalaman na. merong mga basurang umaasta at nagpapanggap na anyong tao diyan na susubukan akong sugatan sa pamamagitan mismo ng mga salitang binitawan ko. bakit kamo? kulang sila sa talino para makaisip ng dahilan para masira ako kasi sila mismo alam nila na hindi uubra sa akin ang bulok na paraan kaya gagamitin nila ang mga sinasabi ko laban sa akin. ang sagot ko? ang tanging pakay ng mga weakling na mangangahas na sumubok na kalabanin si xienahgirl ay walang iba kundi, fame.

im gonna live forever.
baby, remember my name.
remember. remember. remember. remember.

mahal kong tagasubaybay, nakakalimutan niyo na ako ay isang blogger at hindi kung sino mang artista na lumalabas sa telebisyon. buhay ko ito at hindi ito isang malaking tsismis na pwedeng pagpiyestahan ng mga labandera sa batis, thread sa plurk, bakla sa parlor, call center agents sa pantry at bloggers sa messenger conference. hindi ko kailangan patunayan ang sarili ko sa kahit kanino dahil alam ko na matagal ng matalim ang panulat ko pagdating sa blog. may kakayahan ang chiksilog na durugin ang kahit sino–pero kahit kailan hindi niya gagamitin ang kapangyarihang iyon. nakakatamad. ay, teka. may niyurakan na pala ako ng pagkatao gamit ang datkom at hindi ko na ipapaalala kung sinong eksotika yun. tsk. hindi katanggap tanggap na bababa ako mula sa pedestal na kinatatayuan ko para makihalubilo sa mga bobong tao na iyan. minsan nakakalimutan ko kung ano ang kaya kong gawin. mabuti na lang at may mga nagpapaalala sa akin sa kung ano ang kakayanan ko.

lahat ng tao may karapatan magsalita sa pamamagitan ng paglalathala pero hindi ibig sabihin nito na maiintindihan ka. ang pagiging kilala sa larangan na ito ay hindi nangangahulugan na susuklian ka ng pangunawa. palagi kong sinasabi na hindi ako naging kumportable na maglathala nitong nakalipas na taon dahil pakiramdam ko kailangan ko umayon sa kung ano ang gusto ng mga tagasubaybay. lahat ng mata nakatuon sa akin at ang pangkaraniwang galaw ko ay nabibigyan ng malisya. pilit akong binibigyan ng reputasyon–ng mga pamosong bansag na kahit kailan ay hindi ko naman hiningi o napakinabangan man lang dahil hindi ako nagpapakilala bilang xienahgirl sa tunay na buhay.

isa pa nga pala–babae ako, pero tuli na. mabuti na yung malinaw, kaysa naman magtanong na naman kayo? paulit ulit na lang tayo, mortal fools.

hindi ko hahayaan na maagnas ako ng kaisipang sikat ako. hindi mabuti sa isipan ang alingasaw ng nabubulok na pagkatao. sino may pakana magkalat ng katarantaduhang sikat ako? pwes, sumaiyo ang taos puso kong pakyu dahil sinira mo ang buhay ko. marami nagsasabi sa akin na sikat ako pero kapag tinanong ko naman kung paano nila nasabi na sikat ako? katahimikan–hindi nila ako masagot. hindi ko nga nararamdaman kung gaano ako kalaki sa mundo ng blog. nakakaraos pa rin naman ako sa buhay kahit nagpapakilala ako bilang isang nonblogger. hindi ko kailangan ng kasikatan para makakuha ng libreng jumpfood at chichurya. mainggit ka, ganda lang ang puhunan ko.

ako lang ito, si xienahgirl lang ito.

kanino ngayon ang huling halakhak?
remember. remember. remember. remember.