wala pang isang araw ang nakakalipas ng binura ko ang 6 na account ko sa mga social networking sites pero parang taon na ang binilang ko.

kinakausap ko na naman ang sarili ko para ipahiya lang sa inyo.

hindi ko kayang mawala itong blog ko, baka mabaliw ako. hindi pala baka, kundi mababaliw talaga ako. mawala na yang twitter, plurk, friendster, facebook at pantasya account ko huwag lang ang datkom. ito na lang yung tanging bagay na nagpapanatili ng katinuan ko at isa pa, bukod sa sayang ang bayad ko sa rehistro at hosting, meron akong panata na magblog kahit isa lang bawat linggo. tumutupad lang ako sa pangako at sa palagay ko yan ang isang katunayan ng pagiging matapang ko.

nung una, nawala yung notebook ko tapos yung wallet ko sinundan ng cellphone ko tapos yung files sa computer ko at ngayon naman nawala yung 6 na accounts ko. sana nga pwede kong sabihin na baka namisplace ko lang sa kung saan tulad ng mga nabigong pagibig ko noong nakaraan pero hindi pa ba sapat na tawagin akong matatag sa lahat ng pinagdaanan ko? kailangan ng tamang timpla ng tapang at pagkabaliw para gawin yan. iniisip ko kung ano yung bagay na pumipigil sa akin dati para burahin ko ang mga iyon–nakalimutan ko na. alam ko merong isang bagay na nagsisilbing balakid para sa ating lahat para pilit na panghawakan ang mga alaala.

panghihinayang. nagpundar ka ng emosyon sa isang alaala na alam mo na posibleng mawala. inaamin ko, malaking parte ng pagkatao ko ang nawala kasama ng mga accounts na iyon pero ang mga ito ang bahagi ng buhay ko na nagtutulak sa akin para huwag subukan ang mga bagay.

sino ang baliw? ikaw na patuloy na nakukulong sa anino ng nakaraan o ako na nagbuwis ng alaala para lang magkaron ng bagong karanasan? maraming kumukwestiyon sa kung bakit hindi ko mabura ang blog ko dahil kapag ginawa ko iyan, para na rin akong tumalon mula sa pinakamataas na palapag. may malaking posibilidad na mabuhay ako para lang magpakamatay muli.

gusto kong maglayas. gusto kong pumunta sa malayong malayong lugar. yung walang makakakilala sa akin. yung makakapagsimula ako ulit.

hindi ko alam kung bakit nagsusulat ako ngayon imbes na gumagawa ako ng paraan sa kung paano ako hahagilap ng kinse mil. nalaman ko na 3buwan na pala kaming hindi nakakapagbayad sa bahay. imposible yun. hindi pwede mangyari yun dahil buwan buwan nagbibigay ako ng pera para sa lahat ng obligasyong pinansiyal ko, kaya papaanong magkakaron ako ng utang?

saan napupunta ang perang binibigay ko? hind ko alam. makatao ang usapan namin ng tatay ko sa kung paano ang hatian, sa kung paano ang dapat na mangyari sa mga gastusin pero bakit parang naiwan ako sa ere? ako lang ba ang miyembro ng pamilya?

kahit kumita ako ng isang daang libo sa isang buwan kung hindi sila marunong maghawak ng pera maghihirap pa rin kami.

ayaw ko lang talaga ng may utang. nakakatawa na nakakainis kasi nagtatrabaho ako bilang kolektor ng utang tapos may utang pala ako? tadhana nga naman. ang tigas ng mukha ko para maglabas pasok sa gate ng compoud namin. ang kapal naman ng apog ko at nakuha ko pang bumili ng mamahaling mga bagay tapos hindi ko alam meron pala akong utang.

putangina lang.