kung handa ka ng masira ang buhay mo–hayaan mong muli akong magpakilala sa iyo, mahal kong tagasubaybay.

kelan ba ako nagpakilalang mabuting tao ako? wala akong matandaan. ang pakiwari ko sa imahe ko sa blogosphere ay isa akong magandang malandi at maangas. bitch. isang mabilis: bitch. yung nangangalit yung ipin: bitch. yung parang dumudura ng salita sa isang hingahan: bitch. ngayon ay napatunayan ko na epektibo nga talaga akong blogger–nauuto ko kayo. bukod sa napapaniwala ay napapamangha ko rin kayo sa pamamagitan lamang ng mga letra at bantas na pinapakawalan ng mga daliri ko. ok payn. di ko kayo napapamangha dahil ako lang nagsabi nun pero hindi pa rin natin maikakala na nabibigyang hustisya ko ang mga ideya na nais kong ipakahulugan. kung hindi henyo, ewan ko na lang kung ano ang maaring maitawag sa gilas na iyan.

nasabi ko na mayabang rin ako, noh? thanks.

paano ko nga ba mailalarawan ang paraan ko sa pagpapatawa? sarcastic, yun yata iyon. mas binibigyang halaga ang natatagong emosyon sa likod ng mga direktang salitang binabanggit. ganito na pala talaga ang makabagong pagpapatawa at wala na sa uso ang mga nadadapa sa putik, nilalamukos ang mukha, sinusukahan ng kape, pinapasabog na bulok na kotse, pekeng tunog ng suntok, nahuhuli sa eksena na mga pulis at hinahampas ng diyaryo sa ulo. saang kamay ng bathala ako kukuha ng talento para gawin ang mga iyan sa internet? mahirap yun. kahit si mr google di iyan masasagot pero unti unting nabago ng mga bloggers ang konsepto ng komedya. lubos lubos ang nararamdaman kong ligaya dahil isa itong katibayan na ang makabagong pinoy ay intelektuwal–hindi na nakakahon sa ideya na ang pisikalan at ang sakitan ay nakakatawa.

hindi ko lang alam kung dapat ba akong mabahala sa pagkaaliw ninyo sa paraan ko ng pagpapatawa–ang pasimple ngunit marahas na pagyurak ng pagkatao at damdamin ng iba. bibihira lang ang may taglay ng ganitong katangian at dito sa mundo ng blog, kailangan matigas ang pagmumukha para makagawa ka ng kakaiba. hindi niyo alam kung gaano karaming apog ang tinutubog ko sa tubig at itinuturok ko sa ugat ko para tumigas ng ganito ang pagmumukha ko para gawin ang lahat ng nakikita ninyo dito sa datkom. sumpa ang pagmamayari ng konsensiya na tinadtad ng kalyo at ang naging kapalit nito ay ang malawakang hindi pagkakaunawaan. ang sarcasm ay balakid para maging sensitibo sa nararamdaman ng iba na himalang nakakatawa naman para sa lipunan. meron pa rin kasi tayong mga kapatid sa blogging na hindi bukas ang kokote para intindihin ang trip ng iba. killjoy.

ang pagpapakita nga ba ng pagkakamali ay pagpapakatotoo? ano ang silbi ng pagpapakatotoo kung ang tanging napupuna ay pagkukunwari?

hindi pagpapakatotoo ang ginagawa ko kundi pagpapakatao. hindi ako ang tipo na buong tapang na magmamalaki para makuha ang respeto ng karamihan. hindi rin ako nagpapakita ng pagkakamali, kahinaan at kakulangan para kaawaan. ipinapakita ko lang ang likas na katangian ni xienahgirl na nais maging inspirasyon sa kapwa.

ano daw?

binibigyan ko kayo ng karapatan na husgahan ako bilang isang personalidad sa internet. blog ito, mahal kong tagasubaybay. inilalathala ko kung ano ang gusto kong isipin ninyo tungkol sa akin. ihinahatag ko ang mga putahe na alam kong bebenta. malinamnam ang lahat ng matitikman ninyo dito sa datkom at wala kayong ibang pwedeng gawin kung hindi kainin ang nakahain, nguyain ito ng buong puso at lunukin ito ng may respeto. nakikikain lang kayo. nakikibasa lang kayo. lapastangan ang tao na huhusga sa kabuuang pagkatao ko base sa kung ano ang ipinatikim ko sa inyo. kung ayaw niyo ng niluto ko, pwes maraming karinderya diyan na malamang ay swak sa panlasa mo. ipinapaalam ko kung saan kayo lulugar dahil ngayon pa lang sasabihin ko na sa inyo–masama akong tao. ako ang huling tao na gugustuhin ninyong makabangga.

ang isa sa pinakamadaling paraan para makuha ang pansin ng madla ay ang banggain ang pinakasikat. oh, alam niyo na? nagkaalaman na. merong mga basurang umaasta at nagpapanggap na anyong tao diyan na susubukan akong sugatan sa pamamagitan mismo ng mga salitang binitawan ko. bakit kamo? kulang sila sa talino para makaisip ng dahilan para masira ako kasi sila mismo alam nila na hindi uubra sa akin ang bulok na paraan kaya gagamitin nila ang mga sinasabi ko laban sa akin. ang sagot ko? ang tanging pakay ng mga weakling na mangangahas na sumubok na kalabanin si xienahgirl ay walang iba kundi, fame.

im gonna live forever.
baby, remember my name.
remember. remember. remember. remember.

mahal kong tagasubaybay, nakakalimutan niyo na ako ay isang blogger at hindi kung sino mang artista na lumalabas sa telebisyon. buhay ko ito at hindi ito isang malaking tsismis na pwedeng pagpiyestahan ng mga labandera sa batis, thread sa plurk, bakla sa parlor, call center agents sa pantry at bloggers sa messenger conference. hindi ko kailangan patunayan ang sarili ko sa kahit kanino dahil alam ko na matagal ng matalim ang panulat ko pagdating sa blog. may kakayahan ang chiksilog na durugin ang kahit sino–pero kahit kailan hindi niya gagamitin ang kapangyarihang iyon. nakakatamad. ay, teka. may niyurakan na pala ako ng pagkatao gamit ang datkom at hindi ko na ipapaalala kung sinong eksotika yun. tsk. hindi katanggap tanggap na bababa ako mula sa pedestal na kinatatayuan ko para makihalubilo sa mga bobong tao na iyan. minsan nakakalimutan ko kung ano ang kaya kong gawin. mabuti na lang at may mga nagpapaalala sa akin sa kung ano ang kakayanan ko.

lahat ng tao may karapatan magsalita sa pamamagitan ng paglalathala pero hindi ibig sabihin nito na maiintindihan ka. ang pagiging kilala sa larangan na ito ay hindi nangangahulugan na susuklian ka ng pangunawa. palagi kong sinasabi na hindi ako naging kumportable na maglathala nitong nakalipas na taon dahil pakiramdam ko kailangan ko umayon sa kung ano ang gusto ng mga tagasubaybay. lahat ng mata nakatuon sa akin at ang pangkaraniwang galaw ko ay nabibigyan ng malisya. pilit akong binibigyan ng reputasyon–ng mga pamosong bansag na kahit kailan ay hindi ko naman hiningi o napakinabangan man lang dahil hindi ako nagpapakilala bilang xienahgirl sa tunay na buhay.

isa pa nga pala–babae ako, pero tuli na. mabuti na yung malinaw, kaysa naman magtanong na naman kayo? paulit ulit na lang tayo, mortal fools.

hindi ko hahayaan na maagnas ako ng kaisipang sikat ako. hindi mabuti sa isipan ang alingasaw ng nabubulok na pagkatao. sino may pakana magkalat ng katarantaduhang sikat ako? pwes, sumaiyo ang taos puso kong pakyu dahil sinira mo ang buhay ko. marami nagsasabi sa akin na sikat ako pero kapag tinanong ko naman kung paano nila nasabi na sikat ako? katahimikan–hindi nila ako masagot. hindi ko nga nararamdaman kung gaano ako kalaki sa mundo ng blog. nakakaraos pa rin naman ako sa buhay kahit nagpapakilala ako bilang isang nonblogger. hindi ko kailangan ng kasikatan para makakuha ng libreng jumpfood at chichurya. mainggit ka, ganda lang ang puhunan ko.

ako lang ito, si xienahgirl lang ito.

kanino ngayon ang huling halakhak?
remember. remember. remember. remember.

nagkaalaman na?

[nilabas na ni badoodles ang listahan ng top 10 pinoy humor blogs na nanalo sa project lafftrip laffapalooza.] [samantalang nilabas naman ni umleo23 ang kanyang makinis na kutis para sa video presentation.] ewan ko kung ako lang, pero naligayahan ako sa manboobs niya. masasabi ko? makakatulog na ako ng matiwasay. makakapagblog na ako ng mahusay.

paniguradong may magsasalita na naman at maririnig ko mula sa mga basurang mofos diyan sa tabi tabi na selfish ako kaya sige na nga pagbibigyan ko na:

vengeance is ours! isang malawaylaway na x0×0 sa inyong lahat.
ninong, superboi, biancaging, fjords raechelle, pey, bleue, arci, yods, meryl, willydavidjr, john lloy, ren, basti, ced, ykai, kay, popoy, mugen, dreadrea, prosetitute, rofel, eiyelle, rojie, lily, roxy, abad, ayyzzz, vEx, anju, procopia marie, dansoy, enday, tisay, socialite, repah, holy kamote, billycoy,

special shoutout para sa tropang chiksilog.
ayiene, ferbert, ignoramous, kevin, loudcloud, lunes, mariano, mia, mnel, noime, pedro, rens, romydiaz, saminella, V,

kung bakit may kuwit sa pangalan ni V? hindi ko rin alam.

ok na?

yeah. yeah. vengeance is god’s, its not ours.
salamuch sa lahat ng bumoto. si papa god na ang bahala magbigay ng mabuting karma sa inyo.

[edit]
maraming salamat rin sa aking mga sponsors na sila TheTshirtProject at GagAtak
[/edit]

siya nga pala, iniimbitahan ko kayong lahat sa pabidyoke ko. limang piso sa kakanta. sampung piso sa hindi kakanta. bakit? ano gagawin niyo dun? makikicharge ng battery ng cellphone? tutunganga? papicture? imbayt lang. wala akong sinabi na kakain kayo. ulol.

ano naman ang masasabi niyo bukod sa i love you, mahal kita, congrats, congratulations, ang galing galing mo, youre number one, youre the best, mali spelling ng chiksilog sa bidyo at ang ganda ganda mo pero ang pangit pangit ng ugali mo?

go.

sa kagubatan, nandoon ang lahat ng uri ng hayop na walang hinangad kundi ang mabuhay ng matiwasay kagaya ng iba. kahit pinaghihiwalay sila ng pagiging magkakaiba, pilit pa rin silang pinagiisa ng kagustuhan na maging busilak para sa katuparan ng kanilang mithiin.

may pabo na pilit na nangangarap na maging angat sa normal. naghahanap siya ng maaari niyang gawin para mapatunayan ang kanyang sarili sa kagubatan. isang araw habang naglalakbay ang pabo upang hanapin ang kapalaran, napagpasyahan niyang tumingala sa kalangitan. habang nakatitig siya sa alapaap, nakita niya ang isang agila. namangha ang pabo sa taas ng lipad ng agila–sa kung gaano ito kalayang naghahari kasabay ng mga bitwin na mas maaliwas pa sa tagaraw. matapos ang ilang sandali, pinanghinaan ng loob ang pabo dahil alam niya na hindi niya maaaring magawa ang tulad ng ginagawa ng agila kayat minabuti na lamang niya na magpatuloy sa paglalakbay.

hindi nagtagal ay muli niyang naibaling ang kanyang mga mata sa asul na himpapawid at doon nakita niya ang isang manok. hindi lingid sa kaalaman ng buong kagubatan na kahit kailan–hindi maaring lumipad ang mga manok ng kasing taas ng sa agila. kasabay ng pagkagulat sa kanyang nasaksihan ay ang paghanga. noon naisip niya na tulad ng manok, maari din siyang lumipad at dahil doon ay napagpasyahan ng pabo na kunin ang atensiyon ng manok para turuan siya kung paano ikampay ang mga pakpak para makarating rin sa himpapawid.

napansin ng manok na tinatawag siya ng pabo kaya dali dali itong bumaba ng walang pagaalinlangan. kinausap ng manok ang pabo at una pa lamang, sinabi na ng manok na baka masaktan niya ang pabo gamit ang masamang ugali niya na pagputak ng wala sa lugar. hindi gaanong sineryoso ng pabo ang babalang sinabi ng manok. sa pinakitang katapangan ng pabo, napaniwala nito ang manok na kakayanin niya nga ang lumipad.

ginawa ng manok ang lahat ng makakaya nito para makalipad ang pabo. ibinigay ng manok ang lahat ng nalalaman niya para magkaroon ng tamang gilas ang pabo. habang tinuturuan ng manok ang pabo, napansin niya na may mga kahinaan ito. kahit ganito, sinubukan pa rin ng manok na magpasensiya–ganun siya kaengganyo na magturo sa pabo. kahit alam ng manok na may mga katangian ang pabo na maaaring maging hadlang para matuto ito, hindi ito ininda ng manok imbes, nagpursige siya na matupad ang pangarap ng pabo.

lumipas ang araw linggo at buwan–sa wakas, dumating ang paghuhukom. pumunta ang manok at ang pabo sa isang bangin para subukan ang kakayahan ng pabo na lumipad.

nakalipad ang pabo–nagtagumpay ang manok sa pagtuturo. masaya ang manok dahil unti unti ng nakakamtan ng pabo ang kanyang pangarap. maligaya ang manok dahil lahat ng naibahagi niyang kaalaman ay nagdulot ng maganda para sa pabo.

hanggang dumating na sa punto na sabay na silang lumilipad at nakakarating na sila sa ibat ibang lugar. natuwa ang manok dahil sa wakas, may kasama na siyang lumipad. may makakaintindi na sa ugali ng manok. bumilib ang mga hayop ng kagubatan sa nagawang paglipad ng pabo.

mataas ang lipad ng manok, palagi siyang nagiisa. hindi niya magawa na makisabay sa mga agila dahil alam niya sa sarili niya na hindi siya karapatdapat mapabilang sa kanila. walang naging kasabay ang manok lumipad dahil ayaw matuto ng mga kapwa niya manok kung paano ang wastong paggamit ng kanilang mga pakpak. malungkot ang naging buhay ng manok dahil nakagawian lamang niya na ibulong sa hangin ang lahat ng kanyang mga problema pero lahat ng ito ay nagiba ng maging kaibigan ng manok ang pabo. kaya lang–hindi sanay ang manok na magkaroon ng kasama. palaging ang mga ulap lamang ang naging kanlungan ng kanyang mga hinaing at ang init ng sinag ng araw lamang ang sa kanya ay yumayapos.

isang araw, nakita ng pabo na pumuputak ang manok. nagtaka ang pabo sa kanyang nasaksihan dahil malaki ang pinagkaiba ng manok na nakita niyang lumilipad, sa manok na nakita niya na nakatapak sa lupa. nakalimutan ng pabo na binalaan siya noon ng manok–na isa sa mga likas na katangian niya ay ang pumutak. natural lang naman sa manok ang pumutak lalo na kapag naguguluhan siya sa mga nagaganap sa paligid niya. hindi matanggap ng pabo ang nalaman niya tungkol sa ugali ng manok hanggang sa nagkasiraan ang kanilang pagkakaibigan at napagpasyahan na lamang ng pabo na iwan ang manok–tumalikod at maglakad pabalik sa kung saan siya nanggaling.

akala ng manok ay maiintindihan ng pabo ang mga pinagdadaanan niya ngunit nabigo siya. imbes na sisihin ng manok ang pabo sa kung paano ang naging reaksiyon nito sa kanyang nalaman mas minabuti na lamang niyang lumipad sa himpapawid–kung saan siya ay totoong napapabilang.

kung lilipad bang muli ang pabo? walang nakakaalam. kung mananahimik ba ang manok? walang kasiguraduhan. hindi kasalanan ng manok na pumuputak siya. hindi kasalanan ng pabo na hindi siya marunong lumipad. may mga bagay na likas sa isang nilalang na hindi dapat ihinihingi ng kapatawaran. hayaan nating mabuhay ang mga hayop sa paraang pinili nila, iyan ang batas ng kagubatan.

onyok: watup?
shirley: ano nangyari kay bloggirl?
onyok: huh? bakit ako tinatanong mo? alam mo naman wala akong alam sa mundo ng blogosperya
shirley: http://bloggirl.blogpot.com
shirley: kasi dapat babatiin ko e pero may iba siyang nasabi
onyok: langya ka mali pa ung link mo. kung saan tuloy akong napuntang site hahahah
shirley: http://bloggirl.blogspot.com
onyok: shetness mukhang malupit ito hahahah
onyok: hay naku…
shirley: kasi si blogboy na naman guro may kasalanan nito
onyok: bakit nang chiks ba?
shirley: sandali onyok dian ka lang brC
onyok: palagi na lang pagnag chachat tayo saka ka naman tumatae.
shirley: kumain ako shet ka
shirley: sorry ah
shirley: ikaw nga lagi ka na lang natutulog
shirley: tampalin kita
onyok: hahahha.
shirley: ano
onyok: sige lang kain ka muna. baka lalo kang magkasakit niyan
shirley: tapos na
shirley: nakakatakot ano ba yan
shirley: yung mga bloggers nagkakahiwalay na
shirley: omygaaaad
shirley: sabi ko na ako naman na ang magkakaroon ng lablayps e
shirley: nararamdaman ko magkakaroon na ako nagbuhay pagibig
shirley: oh yess
shirley: binigay ko kasi ang lablayps ko kina boyblog at blogboy
onyok: hindi pa rin natatapos ang drama sa blogosperya.
shirley: kasi ganito yan onyok
shirley: kung di mo ako nakilala
shirley: di mo naman malalaman yan e
shirley: yung drama sa likod ng mas madramang buhay
onyok: eh yun na nga. wala naman talaga akong interes talaga sa mga ganyan… napapasama lang ako para hindi op hahahhaha
shirley: yan ang gusto mo e
shirley: tsismis
onyok: gusto ko lang sumagap pero hindi naman ako nagkwekwento….
shirley: kumbaga
onyok: malay ko ba dyan sa mga drama ng blogosperya. ako naman 3 taon na sa sulok ko ayos naman. simula nga ng lumabas ako sa sulok ko eh ganyan kadramahan pa nakikita ko.
shirley: it ends with you ganun?
shirley: ayaw mo nun
shirley: there is more to your sulok
onyok: hindi naman. ang puntos ko, pwede naman magblog nawalang drama sa buhay
shirley: alam mo ngayon iniisp ko
onyok: pero hindi ko naman pinagsisihan yon. masaya naman eh. kahit yung mga drama nyo eh nakakatuwa pa rin naman ahahahaha
onyok: ano
shirley: gagu ka
onyok: AHAHHAHAHAH
onyok: ano nga iniisip mo
shirley: na
shirley: anonymous pa rin ako
shirley: na kayo
shirley: mga kaibigan ko na naging blogger
shirley: at hindi mga blogger na naging kaibigan ko
shirley: ganun
shirley: get mo ba?
onyok: hindi ko naget hahahha
onyok: ah naget ko na
shirley: iniisip ko na kakilala ko kayo na naging blogger
shirley: at hindi blogger muna bago ko nakilala
shirley: get mo na?
onyok: get ko na nga.
shirley: na business pa rin natin talaga ang blogging
onyok: yung sa iba kasi talagang kinareer eh. katulad ni blogboy at bloggirl. nagsyotaan. o kahit si boyblog. ako naman wala naman akong ganyan. pagkasama niyo ako pero blog pa rin topic natin. well actually hindi na rin nga. marami rin bagay na hindi tungkol sa blog…
onyok: pero oks lang. parang matagal na rin tayo magkakilala. kahit sa blog lang noon tayo nagkakasalamuha.
shirley: ako din kinarir ko
onyok: basta magulo. wag lang masyadong seryosohin siguro ang mga tungkol sa intarnets. yun lang
shirley: pero if there is something na dapat natin tandaan
onyok: hindi mo nga kinarir…. sus ka
shirley: blogging is bussiness and you cant mix it with pleasure
onyok: hahaha
shirley: quote me on that onyok
onyok: ako talaga outlet lang. sana nga business. dapat talaga magkabuhayan blog naman ako
shirley: ganun na rin yun
shirley: sus
shirley business ibig sabihin tayo ang magpapatakbo
onyok: sa isang banda nga…
shirley: at walang emosyon with other businessman involved
onyok: ikaw ang puro emosyon! hahahaha
shirley: yun nga e
shirley: paramis di na
onyok: hahahha
shirley: kahit 2years na ako
shirley: i still consider myself as a new player
onyok: kamusta na nga pala ang lablayp niyong dalawa ni boylet?
shirley: wala na
shirley: di na ako kinakausap
shirley: yun naman talaga ang gusto ko e
shirley: pero paramis kapag nakita ko ulit siya magsosorry na ako
shirley: ok na ako ngayon
shirley: tanggap ko na
shirley: sa palagay ko naman nagets na niya yung pagiwas ko sa kanya
onyok: teka teka hold that tot…
onyok: hehehehe
onyok: teka magbackread lang ako sandali hahahah
shirley: backread saan?
onyok: dito
onyok: okay na
onyok: hehehe
onyok: hindi ko kasi nakita yung mga una mong pinagsasabi
onyok: so inaamin mo nga na napamahal ka sa kanya?
onyok: yiheeeee
shirley: oo naman
onyok: kinilig naman ang pekpek non hahahahhaha
shirley: mahal ko naman yun e
shirley: sinabi ko naman sa kanya
shirley: alam mo naman ako vocal ako
onyok: oh siya tama na gross na yan hahahaha
shirley: ikaw nagtanong gagu
onyok: oo nga. eh kaso shockers pala marinig sa iyo mismo hahahah
onyok: like ewww hahaha
shirley: na?
shirley: antayin mo marinig yan sa personal
onyok: yang mga mahal mahal shiznit heheheh
onyok: ewww
shirley: tae ka
shirley: nagtanong ka kaya
onyok: hindi na nga.
shirley: isa lang naman ang di ko aaminin
onyok: wag na kasi blogger ang mahalin mo sus ka. tingnan mo si ms. congeniality hahhahaha. lahat ng gusto niya sabihin kay mr congeniality ni plurk na lang niya hahahha
shirley: si pangetblogera
shirley: dalawa pala saka si krasblogero
onyok: errr wag na yan si pangetblogera. ibaon na natin yan. hayaan mo na sila sa demiented world nila
shirley: wow
shirley: demented?
onyok: hindi na ako magkokoment kay krasblogero. tahimik na ako kay krasblogero hehehhee
onyok: hahaha
onyok: nabasa ko lang yun minsan sa isang blog. check mo na lang meaning. hahahahha
shirley: alam ko meaning nun
shirley: salitang demented
shirley: kabaliwan
onyok: ah so ako lang hindi nakakaalam hahahha
onyok: anyways… bakit mo naisipan gawan ng mangafeces si krasblogero?
shirley: yan ang isa sa mga pinakakinaiinisan ko
onyok: hahahahah
shirley: ang mga tao na nagsasalita di alam ang sinasabi
shirley: ekasi si girlganda nagpagawa
shirley: ayun naisip ko gawan si krasblogero
shirley: si blogero wala pa rin ano?
shirley: gagawan ko rin
shirley: malapit na ako bumalik
shirley: sa monday na
shirley: woot
shirley: mamayang 12mn
onyok: eh sa tingin mo ba hindi ma mumukhaan yon? sus ka hahahhaha
shirley: ano ngayon kung mamukhaan?
shirley: pake nila
shirley: pake mo
onyok: ako lang ba nakakita ng pagkakahawig? o man. im so good…
onyok: HAHAHAHAHAAAAHAHAHAHAHHAHA
shirley: pinaayos ko lang mukha nun noh
onyok: ngyark
shirley: ginawa kong emo
shirley: kasi wala dun ang features niya like crazy
onyok: sus. wateber
shirley: ginawa ko na lang hawig ni willie
onyok: basta ako tapos na ako kay krasblogero. hahahahha
shirley: kasi nga diba yung clue wowowee
shirley: o ayan ang dami ko ng clue
onyok: next topic na. ayoko na pagusapan si krasblogero. basta ako tapos na ako sa kanya. tahimik na ako
shirley: oo matatahimik ka
shirley: para masatisfy lang ang ego mo
onyok: hahahahahha
onyok: sus
onyok: watebs
shirley: nagbabasa ako ng blogs
shirley: nagbloghop ako
shirley: walalang
shirley: magaling yung ginoongblogger
shirley: saka yung almusalblogger
onyok: saan si almusalblogger?
onyok: dati pa naman okay yung kay ginoongblogger ah.
shirley: sa sobrang galing ni almusalblogger natapso ko lahat ng entries niya
shirley: engayon ko lang siya napuntahan
onyok: anong link ni almusalblogger?
shirley: http://shirley.com
onyok: ah yan… ngayon lang gumanda ang entries niyan eh
shirley: http://almusalblogger.com
shirley: tsk
shirley: ano na lang kaya mangyayari kila bloggirl at blogboy
onyok: ano ba talaga issue? heheheh
shirley: di ko pa nga nakakausap si blogboy e
onyok: ayoko makialam dyan. personal shiznit na yata yan
shirley: kasi dapat babatiin ko yun
shirley tapos iba yung sinagot ni bloggirl
onyok: buti pa na ganito layout mo laging updated… yung isa every 2weeks lang
shirley: alin?
onyok: yung shirley.com
onyok: laging updated eh hahahaha
shirley: hoy
shirley: ikaw kung magsalita ka parang di ka rin nagapdeyt ah
onyok: hahaha
onyok: hoy every 3 days lang ako
onyok: ikaw 2weeks
shirley: ano ka?
shirley: nagsasara ka pa nga e
onyok: hahahahha
onyok: oo na. sus ka
shirley: kita mo na
shirley: duwag ka kasi e
onyok: kasama rin ba sa pakulo ni guyblogger si almusalblogger?
shirley: oo yata
onyok: eh halos lahat pala ng kilala ko naka nilink niya. bakit ikaw wala dito… kulang ka na sa bloghop girl…. hahahah
onyok: bakit walang bumoto sa kanya… hindi yata friendly…
shirley: ngayon ko lang nga napuntahan yan
shirley: sus
shirley: alam mo naman ako kapag may nagpunta lang sa blog ko yun lang pinuntahan ko
onyok: kaya nga mahina na bloghop skillzzz mo
shirley: uu
shirley: luho ang bloghop sa akin
shirley: boloks pC ko remember
shirley: sa ating dalawa ikaw ang mahilig magbloghop
onyok: masipag. multiple entries sa isang araw hahahha
onyok: hoist hindi ah… sa blogroll mo nga lang dati sa blogmo ako nagabloghop.
onyok: hindi nga lahat ng dumadalaw sa akin dinadalaw ko rin… sus. mga papansin shetness hahaha
onyok: teka balik ako mamaya. laterz

gustong gusto kong nakakakita ng mga pilipinong nadadagdagan ang materyal na kayamanan sa pamamagitan ko. papaano? sa simpleng paraan ng pagboto ng inyong limang pinakanakakatawa at pinakanakakatuwang blogs sa PROJECT LAFFTRIP LAFFAPALOOZA. maraming blogs pero para mas malaki ang pagkakataon ninyo na manalo ng tumataginting na 15libong piso, Nokia N70 Music Edition o Sony Cybershot Digital Camera, kung hahayaan ninyo akong irekomenda ang mga sumusunod na humorista:

chiksilog, deardiarya, kokeymonster, at the loser’s realm

siyempre naman sinama ko yung sarili ko sa listahan. ngayon pa lamang ay ipinapaabot ko na ang aking taos pusong pasasalamat sa mga tao na nakaboto na at nagbabalak pa lamang na bumoto. hindi pa naman huli ang lahat dahil maari pa kayong humabol. kung iisipin, maliit lang ang pwede ninyong gawin pero malaki ang magiging epekto nito sa mundo ng blagospir. kaya para sa kabuuang detalye ng pagsali, maaari lamang na pumunta kayo [dito]. huwag niyo itong gawin para sa akin, gawin niyo ito para sa sarili niyo.

suportahan niyo sana kami ng mga kaibigan ko.