ganun pala yung pakiramdam

ngayon alam ko na.

mapapakain mo ako ng menudo pero hindi mo ako mapapalunok ng pasas. mapapatagay mo ako ng beer pero hindi mo ako mapapainom ng softdrinks. mapahihithit mo ako ng rugby pero hindi mo ako mapipilit magsigarilyo.

parte kasi ng kultura sa opisina namin yung sabay sabay silang mga trabahante na bababa kapag oras ng break para lang makapagusap ng ibang bagay bukod sa trabaho tulad halimbawa ng buhay ng kapwa katrabaho nila. hindi kasi ako sumasama sa kanilang bumaba ng building at naiiwan lang akong nagtatrabaho sa pwesto ko parati. alam ko mukha talaga akong tanga sa personal pero kasi ayaw ko naman magpanggap na interesado ako sa drama nila–hindi ko style yun. hindi ko talaga ugali na interesado ako sa drama ng mga tao. kaya ano pa nga ba? siyempre may hindi nasusulat na batas na kung sino yung wala, siya ang taya ng usapan.

magiisang taon ko na silang kasama sa kwarto pero hindi ko pa rin sila makagaaangan ng loob. hindi ako ipinanganak kahapon. nakakaramdam ako. hindi ako bobo. alam kong pinaguusapan nila ako kapag nakatalikod ako at tinatago ako sa mga pangalan na akala nilang hindi ko alam. pinagtatawanan dahil nawiwirduhan sila sa akin dahil hindi ako nagdadala ng bag sa opisina. isa pa, hindi pwedeng tawaging inside joke ang isang biro kung nalaman ng taong tinutukoy niyo sa joke na yun ang tungkol doon dahil sa maliit lang ang opisina at napakalakas ng boses nila para isipin na sila lang ang nagkakaintindihan. kinukutya dahil hindi naman ako palaayos kapag pumapasok. kumakain ako magisa. maaga akong umuuwi. meron dung isa, brodkas ng brodkas ng kamalian ng iba. yung isa naman gatong ng gatong para lumaki yung isyu. yung iba, sawsaw ng sawsaw para kunwari kasama sa grupo. galing na ako diyan at alam ko na ang pasikot sikot na magiging kalabasan ng mga halang na bituka na iyan–tae. hindi naman porket hindi ko sila kaibigan, wala na akong kaibigan at hindi ako marunong makisama sa iba.

ayaw ko lang silang gantihan at pagsalitaan ng masama kasi 1)maliit ang mundo namin sa opisina 2)araw araw kami nagkikita 3)dumedepende ang trabaho namin sa isat isa. kasinungalingan yung magsasawa sila na pagusapan ka kasi ang totoo? magiingay lang sila hanggat di mo sila kinokompronta. tatanungin mo ako kung ano ang gagawin ko? bigay hilig, hahayaan ko lang na umikot yung mundo nila sa akin. hindi ko sila aawayin kasi mga katrabaho ko iyan, mga kaibigan ko iyan. hindi ko inaaway ang kaibigan ko.

pagsalitaan na nila ako ng masasama pero hindi sila makakarinig sa akin. taklesa akong tao pero alam ko kung kailan ako bubuntong hininga lang para tumahimik.

ganun yata talaga kapag akala mong dakila ka: magsasabi ka ng ganito, magsasabi ka ng ganyan. panginoon ka ng salita mo kasi ang dami mong alam. ang dami mong sinasabi. tama ka palagi. ang talino mo. alam mo kung ano yung nakakatawa? hindi naman talaga tungkol sa opisina ko yung pinaguusapan ko–kinakarma na ako doon sa mga dating ginawa kong kagaguhan sa internet. umiikot na itong lahat papunta sa akin. katulad din nila ako dati, kasama nila dati na tumatarantado sa iba kaya lang natutunan ko ng tanggalin sa sistema ko. kaibigan mo sila dati pero dahil wala ka na sa grupo, ikaw na tinatarantado.siguro kailangan ko na lang tanggapin ng maluwag na karapatdapat ako sa parusang ito.