kaplastikan ng kapaskuhan
maswerte na siguro akong maituturing para magkaroon ng barkada sa opisina. yun nga lang, binubuo kami lahat ng mga babae.
nung isang buwan, napagkasunduan namin yung magkaroon ng monito monita–kris kringle kumbaga. bilang pasko naman saka marami kaming pera, naisip namin na may pagkagastusan na mura lang at pasok naman sa budget. tipong makisabay lang sa pressure ng holiday season. kung tatanungin niyo ako? pakiramdam ko, ako yung parang lider lideran sa grupo. kung ano yung sabihin ko, yun masusunod. bilang hindi naman talaga bright ang paguutak ng mga ibang members ng tropahan namin at wala naman silang maisip na category para sa unang linggo ng kris kringle, sinabi ko bakit hindi na lang ‘something chinese’? para maiba lang. siyempre umangal sila. ayaw nila tumanggap ng something chinese. kaya lang wala na silang magawa kasi nga kapag tinatanong ko naman sila kung anong category ang gusto nila, hindi naman makapagsalita. yung totoo? ‘something cute’ talaga? ano tayo? highschool? bumabalik sa pagkabata, ganun?
sa totoo lang, ayaw ko yung nakakatanggap ako ng regalo. palagi na lang kasi na hindi ko gusto yung naibibigay sa akin. nakakalungkot. parang lumalabas kasi nito na hindi ako kakilala ng mga kaibigan ko gawa ng yung hindi naman bagay sa akin yung mga naibibigay nila. ganun yata talaga siguro, ano? para sa akin kasi, mas magugustuhan ko yung regalo kapag yung binigay sa akin ay yung alam ko na pinagisipan na magagamit ko o kaya naman alam na may kinalaman sa akin.
ayun lang naman yung bagay na maarte ako, pero sa iba hindi naman na.
ilang araw bago yung christmas party namin, naglabas kami ng wish list. alam mo na? para may ideya na kami kung ano yung mga posibleng pwedeng ibigay. ako, sweet lang yung hiningi ko: sapatos sa tiangge. napakaswerte pa nga ng nakabunot sa akin kung susumahin mo dahil sobrang makakatipid siya. kamalas malasan lang dahil yung nabunot ko ang hiningi, mamahaling sapatos. branded. sa isip ko, anak ng kaputaputahang puta nga naman. may parang disclaimer doon: ibabalik niya daw yung sobra. ang budget kasi halagang 500pesos lang. yung hiningi niya, halagang 700pesos. unfair diba? sa totoo lang, siya yung iniiwasan naming lahat na makuha dahil nga sa sobrang ambisyosa ng hinihiling niya. kinunsulta ko yung ilan sa mga kabarkada ko at sinabi na malay mo naman at ibalik yung sobrang 200pesos. sabi ko, imposible na yun. siyempre kaibigan mo yun at nakakahiya naman na maningil pa sa ganitong kapaskuhan. pero kasi ayos lang sa akin na sosobra ng kinse, bente o singkwenta pesos yung presyo. pero 200pesos? pambili ko na ng isang pares ng sapatos yun sa tiangge!
christmas party na. grabe. pikit mata ko na lang talaga binili yung regalo. sobrang mahal naman kasi at wala na sa budget ko. nangilid talaga yung luha ko sa counter pagkaabot ko ng pera. kung sino man ang gagong nagimbento ng ‘in spirit of christmas’, mamatay na siya kamo. lintek siya.
dinagdagan pa nung nabunot ko sa christmas party ang kabadtripan ko sa kanya nung nalaman namin na gusto niya na paghintayin niya muna kami dahil pupuntahan niya daw muna yung christmas party nung isa pang grupo ng magkakaibigan sa opisina namin. naisip ko parang ginagawa niyang negosyo itong kris kringle. kala niya ang cool ng dating niya na marami siyang pinupuntahang party? ang laki na ng natipid niya sa mga party nung pasko dahil sa kris kringle na yan. magpapabili ka ng sobra doon sa napagusapan na presyo tapos sasabihin mo na irereimburse na lang. kailan pa naging insurance company ang mga kaibigan mo? tipong hihingi ka ng higit pa doon sa price range na dapat. tapos babayaran mo na lang ‘kuno’ yung sosobra? abusado.
hindi namin siya hinintay at nauna na kami. habang tumatagal, hindi na rin talaga gumaganda yung timpla ng araw ko. gusto ko na lang talaga matapos yung christmas party namin dahil hindi ko na talaga kaya makipagplastikan na masaya ako. nung dumating na yung taong nabunot ko sa kris kringle, pagkakataon ko na para ibigay yung regalo. inabot ko tapos binuksan nung nabunot ko yung kahon nung sapatos. inobserbahan ko yung reaksyon niya, hindi siya masaya. nakakunot yung noo tapos parang may nakain na hindi maganda. sinukat niya yung sapatos at nagiisip siya ng malalim. ewan. siguro iniisip niya yung dapat na maging reaksyon niya. kung masaya ka, pagiisipan mo pa ba kung masaya ka? hindi ako natuwa sa ginawa niya. alam ko na hindi niya nagustuhan yung regalo na binili ko. kasalanan ko pa ba yun bilang siya naman yung nagsulat sa wish list? ingrata amputa na yun. hindi ko nakayanan ang pagkainsulto ko kaya binigay ko na lang sa kanya yung resibo at sinabi ko sa kanya na ibalik na lang niya yung sapatos at kumuha ng gusto niya.
umalis ako ng party.
nagpasko. nagbagong taon. may kagalit ako at wala akong pakealam kasi hindi ko kailangan ang mga katulad niya sa buhay ko.
magkaroon lang ng update
matagal ko ring hinintay yung tamang pagkakataon kung kailan ako maglalabas ulit ng blog entry. hindi naman dahil sa abala ako sa mga pinagdadaanan ko sa buhay dahil kung tutuusin, lahat naman tayo may pinaglalabang mga problema–depende nga lang yun kung blogger ka at kung gaano ka kasipag isulat iyon para maging published post.
isa pa, ayaw ko lang din naman bumalik sa pagsusulat kung mabigat lang din yung loob ko kasi alam ko sa sarili ko na hindi lang magiging maganda yung mga sasabihin ko. mabuti na itong medyo nakapahinga ako ng konti para makapagmunimuni naman ako soa buhay.
bilang masyado kang cool para simplehang pindutin yung like button sa facebook page ko, hayaan mong balitaan na lang kita ng mga kaganapan sa buhay kong ito–yun ay kung interesado ka lang naman.
-nagaalinlangan ako kung kailangan ko pa manatili sa kasalukuyan kong trabaho. minsan kasi parang nagbubulagbulugan na lang ako na ayos lang lahat dito opisina. pakiramdam ko, bukod sa pagkakaibigan na meron ako sa opisina, yung dahilan na lang para hindi ko iwan yung ginagawa ko ay yung rason na tinatamad ako maghanap ng bagong trabaho. alam mo yun? ayoko yung babalik ulit sa simula. kung tutuusin, hindi ka nga sa babalik sa simula, kundi babalik ka sa wala. nganga. tumaas nga pala yung posisyon ko, promoted na ako. yun lang, hindi kasabay ng pagiiba ng titulo ko yung sweldo ko. ayun, ganun pa rin. yung binabayad sa akin kulang doon sa bigat at dami ng trabaho na pinapagawa. hindi kasi ako yung tao na mahilig magkawang-gawa na tipong ayos lang sa akin na kaligayahan lang yung napapala ko. aba, may pangangailangan din ako saka yung pamilya ko. may bituka kami na kailangan palamunin. ewan ko. hindi naman ako ingrata. oo, mabuti nga ako may trabaho samantalang yung iba wala. salamat. marunong naman ako magpasalamat dahil may trabaho ako pero kaya lang, napakarami kong ginagawa na alam kong hindi na ako magiging masaya kapag pinilit ko pa.
-nakulong nga pala yung tatay ko. mana mana na lang siguro yan. paano, yung huling nabalitaan ko dinemanda daw siya ng estafa. alam ko na ngayon kung kanino nagmana yung ate ko. ito yung mga pagkakataon na gusto ko na talagang sumuko dahil parang tinodo na ng diyos lahat ng pwedeng pagsubok na ibigay. all in. all out. hindi ko napaghandaan na akuin yung responsibilidad ng pagiging padre de pamilya. hindi ko alam kung paano ko kakayanin. wala akong mapaghingahan ng problema ko dahil masyadong mabaho.
-ganun pala yung pakiramdam na makatikim ng luto ng diyos. pwede na akong mamatay.
-kung hindi mo pa alam, dalawa ang blog ko. matagal na at huli ka na sa balita. yung http://anti.chiksilog.com ay isang feature blog kung saan sinusubukan ng lahat ng makakaya ng sarili ko na maglahad sa wikang ingles dahil na rin sa kagustuhan kong maintindihan ako ng pekeng intsik gawa ng hindi na nga epektibo yung manikluhod ako sa harapan niya para mamalimos ng pagmamahal. dadaanin ko na lang sa kung saan ako tunay na magaling at iyon ay ang kunin ang kalooban niya sa pamamagitan ng pagsusulat ng tungkol sa buhay ko–sa kung gaano katindi ang dating awesomeness ko.
-katulad ng naipangako ko, mamimigay talaga ako ng CHKSLG SHIRT oras na maging 500 yung likes ng facebook page ko. gustong gusto ko na talaga ulit mamigay. hindi ko na nga alam kung ilan pang blogista ang kailangan kong plastikin at bolabolahin ang ulo para matapos yung natitirang 97 likes. oo nga pala, total medyo galante naman ako at alam kong karamihan sa inyo ay mga astang pasosyal kuno, hayaan ninyo na samahan ko ang CHKSLG shirt ng 5 pirasong 100php worth gift certificate galing Starbucks. depende sa pangangailangan. kung gusto nung nanalo na halagang 1000php galing sa SM department store yan o puregold, walang problema dahil gagawan natin ng paraan. kahit pa sa avon yan o sundance, keri lang.
mahaba at madami pa ang kwento ko. abangan niyo yung iba kasi aminin na natin, wala ng ibang nagsusulat ng ganito sa blogosphere kundi ako lang. ang mature ko diba? thanks.
bakit kasi hindi mo papasukin sa loob?
ang hirap talagang maging anak sa labas. isipin mo, gaano ba karami sa nagbabasa ng blog ko ang anak sa labas na makakapagsabi sa akin na ayos lang kami?
higit isang buwan ko din pinagisipan kung kailangan ko bang balikan yung buong 24 na taon ng buhay ko. pinipilit kong alalahanin yung kung paano ako nakarating sa araw na ito, kaya lang puros masasakit na alaala lang yung namumukod tangi kong matandaan. tinigil ko na lang kasi baka mabaliw ako.
minsan iniisip ko kung nagplano ba ang nanay ko na ipalaglag ako nung mga panahon na nalaman niya na meron siyang anak sa lalakeng may asawa na? sana nga hindi na lang niya ako pinanindigan na buhayin baka kasi mas naging maayos pa ang buhay ng nanay ko kapag nagkataon. tanggap pa siguro siya ng mga kapatid niya. nakakilala pa siguro siya ng taong magmamahal sa kanya. nakapagtapos siya ng kolehiyo at nakapagtrabaho siya sa magandang kumpanya. nakakapagdiwang siya ng kaarawan, bagong taon, pasko at mga araw na walang pasok na buo ang pamilya niya. para kasing ipinagkait ko yun sa nanay ko nung oras na naipanganak niya ako. alikabok pa lang ako, alam mo na napakasama kong tao.
bata pa lang ako alam ko na anak ako sa labas at may ibang pamilya yung tatay ko. ipinaliwanag sa akin ng nanay ko kung bakit hindi ko kasama yung tatay ko sa gabi para basahan ako ng maikling kwento ng gaya ng mga mag-ama na nakikita mo sa mga pelikula. hindi nagkulang yung nanay ko sa pagpapaintindi sa akin ng mga maliliit na bagay sa kung bakit wala kaming family picture. sa kung bakit kaming dalawa lang ang nasa bahay. sa kung bakit puros laruan lang ang nakikita ko sa kwarto at hindi yung tatay ko ang sumasalubong sa akin sa tuwing umuuwi ako galing sa eskwela. sa kung bakit pumupunta si papa sa bahay hindi para umuwi kundi para lang magbigay ng pangsustento para sa linggo.
apat na taon na akong nagsusulat pero ngayon ko lang talaga napagdesisyunan na sabihin ito. walang nakakaalam sa mga kabigan ko at lalo na sa mga malalapit na tao sa buhay ko. hindi ko pa rin kasi alam ang isasagot ko sa kanila kapag naitanong nila kung nasaan ang tatay ko samantalang hindi pa naman siya patay. hindi naman sa natatakot ako na malaman nila na bastarda ako kaya hindi ko sinasabi yung totoo. siguro kasi, hindi ko naman nakikitang mahalaga yung ganung klaseng katotohanan para sa kanila. oo, magbabago yung pagtingin nila sa akin pero hindi naman na mahalaga iyon kasi ako mismo sa sarili ko iba ang tingin ko sa akin. minsan may mga pagkakataon na pakiramdam ko hindi ganap yung pagkatao ko, na tipong may kulang sa sarili ko. hanggap sa naisip ko na magrebelde. pero bakit ako magrerebelde para makakuha ng atensyon at para mapatunayan sa lahat na tama sila sa ideya nila na wala akong patutunguhan at wala akong kwentang tao? para saan ba na sisirain ko ang buhay ko kung pwede ko naman ipakita sa lahat na kaya kong maging maayos at matino? pinagigihan ko. wala na nga akong sa balikong landas pero may napala nga ba ako sa pagiging matuwid? talunan pa rin ako. habang buhay ko na yata kailangan galingan sa buhay para lang mapagtakpan ko yung pagiging anak ko sa labas. balewala na ako ang pinakamagaling, pinakamatalino pinakamaganda dahil hindi uuwi ang tatay ko sa amin para piliin niya kami bilang pamilya niya.
ito lang naman talaga kasi ang paliwanag sa napakaraming bagay–sa kung bakit naging ganitong klase akong tao ngayon. sa kung bakit hindi ako mahusay makitungo sa mga lalake. sa kung bakit wala pa rin akong syota, sa kung bakit hindi ako mabuting tao. sa kung bakit pakiramdam ko parati na lang na may kailangan akong patunayan. wala kasi talaga akong tatay na matatawag. merong sumusuporta sa pinansyal na pangangailangan ko, pero wala talaga akong masasabi na tinulungan ako para maging buo yung pagkatao ko.
alam mo kung ano yung makapagbibigay solusyon sa lahat ng ito? yung malaman kung paano mawawala yung mga pinagdadaanang pighati na naranasan ng nanay ko.
matalino akong tao pero hindi ko alam kung paano ko masasagot ito.
