magkaroon lang ng update
matagal ko ring hinintay yung tamang pagkakataon kung kailan ako maglalabas ulit ng blog entry. hindi naman dahil sa abala ako sa mga pinagdadaanan ko sa buhay dahil kung tutuusin, lahat naman tayo may pinaglalabang mga problema–depende nga lang yun kung blogger ka at kung gaano ka kasipag isulat iyon para maging published post.
isa pa, ayaw ko lang din naman bumalik sa pagsusulat kung mabigat lang din yung loob ko kasi alam ko sa sarili ko na hindi lang magiging maganda yung mga sasabihin ko. mabuti na itong medyo nakapahinga ako ng konti para makapagmunimuni naman ako soa buhay.
bilang masyado kang cool para simplehang pindutin yung like button sa facebook page ko, hayaan mong balitaan na lang kita ng mga kaganapan sa buhay kong ito–yun ay kung interesado ka lang naman.
-nagaalinlangan ako kung kailangan ko pa manatili sa kasalukuyan kong trabaho. minsan kasi parang nagbubulagbulugan na lang ako na ayos lang lahat dito opisina. pakiramdam ko, bukod sa pagkakaibigan na meron ako sa opisina, yung dahilan na lang para hindi ko iwan yung ginagawa ko ay yung rason na tinatamad ako maghanap ng bagong trabaho. alam mo yun? ayoko yung babalik ulit sa simula. kung tutuusin, hindi ka nga sa babalik sa simula, kundi babalik ka sa wala. nganga. tumaas nga pala yung posisyon ko, promoted na ako. yun lang, hindi kasabay ng pagiiba ng titulo ko yung sweldo ko. ayun, ganun pa rin. yung binabayad sa akin kulang doon sa bigat at dami ng trabaho na pinapagawa. hindi kasi ako yung tao na mahilig magkawang-gawa na tipong ayos lang sa akin na kaligayahan lang yung napapala ko. aba, may pangangailangan din ako saka yung pamilya ko. may bituka kami na kailangan palamunin. ewan ko. hindi naman ako ingrata. oo, mabuti nga ako may trabaho samantalang yung iba wala. salamat. marunong naman ako magpasalamat dahil may trabaho ako pero kaya lang, napakarami kong ginagawa na alam kong hindi na ako magiging masaya kapag pinilit ko pa.
-nakulong nga pala yung tatay ko. mana mana na lang siguro yan. paano, yung huling nabalitaan ko dinemanda daw siya ng estafa. alam ko na ngayon kung kanino nagmana yung ate ko. ito yung mga pagkakataon na gusto ko na talagang sumuko dahil parang tinodo na ng diyos lahat ng pwedeng pagsubok na ibigay. all in. all out. hindi ko napaghandaan na akuin yung responsibilidad ng pagiging padre de pamilya. hindi ko alam kung paano ko kakayanin. wala akong mapaghingahan ng problema ko dahil masyadong mabaho.
-ganun pala yung pakiramdam na makatikim ng luto ng diyos. pwede na akong mamatay.
-kung hindi mo pa alam, dalawa ang blog ko. matagal na at huli ka na sa balita. yung http://anti.chiksilog.com ay isang feature blog kung saan sinusubukan ng lahat ng makakaya ng sarili ko na maglahad sa wikang ingles dahil na rin sa kagustuhan kong maintindihan ako ng pekeng intsik gawa ng hindi na nga epektibo yung manikluhod ako sa harapan niya para mamalimos ng pagmamahal. dadaanin ko na lang sa kung saan ako tunay na magaling at iyon ay ang kunin ang kalooban niya sa pamamagitan ng pagsusulat ng tungkol sa buhay ko–sa kung gaano katindi ang dating awesomeness ko.
-katulad ng naipangako ko, mamimigay talaga ako ng CHKSLG SHIRT oras na maging 500 yung likes ng facebook page ko. gustong gusto ko na talaga ulit mamigay. hindi ko na nga alam kung ilan pang blogista ang kailangan kong plastikin at bolabolahin ang ulo para matapos yung natitirang 97 likes. oo nga pala, total medyo galante naman ako at alam kong karamihan sa inyo ay mga astang pasosyal kuno, hayaan ninyo na samahan ko ang CHKSLG shirt ng 5 pirasong 100php worth gift certificate galing Starbucks. depende sa pangangailangan. kung gusto nung nanalo na halagang 1000php galing sa SM department store yan o puregold, walang problema dahil gagawan natin ng paraan. kahit pa sa avon yan o sundance, keri lang.
mahaba at madami pa ang kwento ko. abangan niyo yung iba kasi aminin na natin, wala ng ibang nagsusulat ng ganito sa blogosphere kundi ako lang. ang mature ko diba? thanks.
bakit kasi hindi mo papasukin sa loob?
ang hirap talagang maging anak sa labas. isipin mo, gaano ba karami sa nagbabasa ng blog ko ang anak sa labas na makakapagsabi sa akin na ayos lang kami?
higit isang buwan ko din pinagisipan kung kailangan ko bang balikan yung buong 24 na taon ng buhay ko. pinipilit kong alalahanin yung kung paano ako nakarating sa araw na ito, kaya lang puros masasakit na alaala lang yung namumukod tangi kong matandaan. tinigil ko na lang kasi baka mabaliw ako.
minsan iniisip ko kung nagplano ba ang nanay ko na ipalaglag ako nung mga panahon na nalaman niya na meron siyang anak sa lalakeng may asawa na? sana nga hindi na lang niya ako pinanindigan na buhayin baka kasi mas naging maayos pa ang buhay ng nanay ko kapag nagkataon. tanggap pa siguro siya ng mga kapatid niya. nakakilala pa siguro siya ng taong magmamahal sa kanya. nakapagtapos siya ng kolehiyo at nakapagtrabaho siya sa magandang kumpanya. nakakapagdiwang siya ng kaarawan, bagong taon, pasko at mga araw na walang pasok na buo ang pamilya niya. para kasing ipinagkait ko yun sa nanay ko nung oras na naipanganak niya ako. alikabok pa lang ako, alam mo na napakasama kong tao.
bata pa lang ako alam ko na anak ako sa labas at may ibang pamilya yung tatay ko. ipinaliwanag sa akin ng nanay ko kung bakit hindi ko kasama yung tatay ko sa gabi para basahan ako ng maikling kwento ng gaya ng mga mag-ama na nakikita mo sa mga pelikula. hindi nagkulang yung nanay ko sa pagpapaintindi sa akin ng mga maliliit na bagay sa kung bakit wala kaming family picture. sa kung bakit kaming dalawa lang ang nasa bahay. sa kung bakit puros laruan lang ang nakikita ko sa kwarto at hindi yung tatay ko ang sumasalubong sa akin sa tuwing umuuwi ako galing sa eskwela. sa kung bakit pumupunta si papa sa bahay hindi para umuwi kundi para lang magbigay ng pangsustento para sa linggo.
apat na taon na akong nagsusulat pero ngayon ko lang talaga napagdesisyunan na sabihin ito. walang nakakaalam sa mga kabigan ko at lalo na sa mga malalapit na tao sa buhay ko. hindi ko pa rin kasi alam ang isasagot ko sa kanila kapag naitanong nila kung nasaan ang tatay ko samantalang hindi pa naman siya patay. hindi naman sa natatakot ako na malaman nila na bastarda ako kaya hindi ko sinasabi yung totoo. siguro kasi, hindi ko naman nakikitang mahalaga yung ganung klaseng katotohanan para sa kanila. oo, magbabago yung pagtingin nila sa akin pero hindi naman na mahalaga iyon kasi ako mismo sa sarili ko iba ang tingin ko sa akin. minsan may mga pagkakataon na pakiramdam ko hindi ganap yung pagkatao ko, na tipong may kulang sa sarili ko. hanggap sa naisip ko na magrebelde. pero bakit ako magrerebelde para makakuha ng atensyon at para mapatunayan sa lahat na tama sila sa ideya nila na wala akong patutunguhan at wala akong kwentang tao? para saan ba na sisirain ko ang buhay ko kung pwede ko naman ipakita sa lahat na kaya kong maging maayos at matino? pinagigihan ko. wala na nga akong sa balikong landas pero may napala nga ba ako sa pagiging matuwid? talunan pa rin ako. habang buhay ko na yata kailangan galingan sa buhay para lang mapagtakpan ko yung pagiging anak ko sa labas. balewala na ako ang pinakamagaling, pinakamatalino pinakamaganda dahil hindi uuwi ang tatay ko sa amin para piliin niya kami bilang pamilya niya.
ito lang naman talaga kasi ang paliwanag sa napakaraming bagay–sa kung bakit naging ganitong klase akong tao ngayon. sa kung bakit hindi ako mahusay makitungo sa mga lalake. sa kung bakit wala pa rin akong syota, sa kung bakit hindi ako mabuting tao. sa kung bakit pakiramdam ko parati na lang na may kailangan akong patunayan. wala kasi talaga akong tatay na matatawag. merong sumusuporta sa pinansyal na pangangailangan ko, pero wala talaga akong masasabi na tinulungan ako para maging buo yung pagkatao ko.
alam mo kung ano yung makapagbibigay solusyon sa lahat ng ito? yung malaman kung paano mawawala yung mga pinagdadaanang pighati na naranasan ng nanay ko.
matalino akong tao pero hindi ko alam kung paano ko masasagot ito.
bigyan mo nga ng masaya yan
gusto kong isipin na ulilang lubos na ako. wala na akong magulang na magaasikaso sa akin.
mag-isa na lang ako ngayon dito sa bahay. kutson, laptop at ako na lang ang laman nitong apartment kasi nailipat na sa bagong bahay na rerentahan namin yung ibang gamit. pinoproblema ko nga kung ano yung susuotin ko mamaya papuntang opisina kasi wala na yung mga damit ko dito. isa pang problema ay yung hindi ko alam kung papaano pagkakasyahin yung mga kasangkapan namin–mas maliit kasi yung bagong apartment. pangatlong lipat ko na ng bahay. sa parehong lugar pero sa ibang kanto. lumilipat ako ng bahay na hindi ako nakikilala ng mga kapitbahay ko.
naaawa nga ako sa kapatid ko dahil siya yung nagaasikaso ng lahat. ako yung panganay, ako yung dapat na gumagawa pero baliktad pa ang nangyari. ayos lang daw sa kanya kasi bakasyon naman at wala naman siyang pinagkakaabalahan. ang totoo, siya pa nga itong naaawa sa akin kasi pumapasok ako sa trabaho at umuuwi lang ako para matulog at gumising para pumasok lang ulit sa trabaho. ulit ulit lang. nakalimutan ko na may edad na nga pala yung kapatid ko. mas malaking tao pa nga siya sa akin kung tutuusin. akala ko bata pa siya na kailangan antabayanan at lagyan ng tuwalya sa likod dahil sa pinapawisan siya sa kalalaro, hindi na pala. iniisip pa pala ako ng kapatid ko kasi natuwa siya nung makita niya na yung kwarto na paglalaanan niya sa akin ay pwede raw magphotoshoot. gusto ko siyang batukan tapos yakapin pagkatapos. kilala nga talaga niya ako. ang dami na kasing nagbago simula ng nagtrabaho na ako. madami na akong nakakalimutan. madami na akong nakakaligtaan. ano na nga ba yung tawag sa kulay ng buhok ng nanay ko? ano na nga ba yung sigarilyo na binibili ng tatay ko? ano na nga ba yung size ng paa ng kapatid ko? masyado akong naging abala sa wala naman talaga. tapos hindi na ako nakabawi. nawala na lang silang lahat ng hindi ko man lang sila napasaya.
may ibang pamilya na yung tatay ko. 24 na taon akong hindi naman talaga nagpapasko at nagbabaging taon na kasama siya. yung nanay ko naman, may sakit tapos hindi siya pumabor sa paglipat namin ng bagong bahay kaya nandon muna siya sa tiyahin ko. ewan ko ba. palagi kong sinasabi na gusto kong magisa pero ngayon na magisa na ako parang nalungkot naman ako. hindi ko rin maintindihan. handa na akong mabuhay ng magisa pero ibang usapan naman yata yung iwanan ka ng mismong pamilya mo.
ayoko pa naman ng naglalaba. tambak na yung labahin dito sa kwarto ko. nanay ko ang naglalaba ng mga damit ko. isipin niyo na kung ano ang gusto niyong isipin, bahala kayo. alam ko pwede naman na ako na yung maglaba, ewan ko ba kung bakit ayaw nila na gumagawa ako dito sa bahay. siguro kasi alam nila na pagod ako galing ng trabaho o kaya naman kilala lang talaga nila ako bilang tamad. ayun pa ang isa, nagugutom na ako. hindi ko nga rin natutunan kung papaano ang magluto. parang border ako sa sarili kong bahay. prinsesa daw ba ako kasi parang matutunaw yung kamay ko kapag hinawakan dahil sa sobrang lambot. hindi ko alam kung matutuwa ako o malulungkot dahil wala akong alam sa bahay at wala rin akong alam sa buhay.
paano ko kakayanin ang magisa? mamatay akong mangmang. ang lakas ng loob ko na bumukod samantalang wala naman akong alam. hindi pala lahat nadadaan sa pera. hindi pala totoong nabibili ng pera ang kaligyahan. kung pwede nga lang bumili ng kasama na hindi ako iiwan, baka nga ginawa ko na. hindi ko nga alam kung bakit hindi pa ako sumusuko sa buhay kong ito.
