gerbsimate: ikuha mo nga ako ng sugardaddy
amo: sugardaddy?
gerbsimate: oo. sugardaddy.
amo: bakit mo naman gusto ng sugardaddy?
gerbsimate: kailangan masusunod lahat ng luho ko.
amo: handa ka naman bang gawin ang lahat?
gerbsimate: lahat talaga? ayos na yung kissing kissing.
amo: pero susundin mo lahat ng ipapagawa niya sa iyo?
gerbsimate: bahala na, pero gusto ko bigyan mo ako ng sugardaddy
amo: alam ko na.
gerbsimate: ano?
amo: yung sugardaddy ko na nagpatapos sa akin sa pagaaral ang bibigay ko sa iyo
gerbsimate: sige. sige.

noon ginagawa ko lang biro ang ganyang klase ng ideya dito sa blogosphere. hindi ko sineseryoso, pero nung marinig kong naguusap yung katrabaho at amo ko tungkol sa pagkakaroon ng asukarera de papa, bigla kong naisip na malaki rin ang tsansa na magkaroon ako ng sugardaddy. bigla akong nainggit at gusto ko din masubukan.

for experience purposes only.

kung tutuusin, mas maganda pa nga ako sa amo at kagebris ko. nasa akin naman ang lahat ng kwalipikasyon na maaaring hanapin ng isang sugardaddy: maganda, matalino, may hubog ang katawan, madaling matuto, walang arte, masarap kasama at higit sa lahat ang pinakamahalaga, primera klase. sariwang sariwa, walang amoy, mapula ang hasang at kahahango lang mula sa tubig alat.

at talagang binenta ko yung sarili ko na parang panindang isda sa banyera?

marami akong gustong subukan at ilan sa mga karanasang iyon ay nangangailangan ng katuwang pinansiyal. aminin na natin, mahirap ang buhay ngayon at meron talagang ganitong klase ng kalakaran sa lipunan. ang masasabi ko lang–bukas ako sa ganyang klase ng, huwag naman nating sabihing negosyo, sabihin na lang natin na ‘relasyon’.

isa lang ang kundisyon ko–dapat walang asawa at anak sa pagkabinata yung lalake. mahirap dalhin sa konsensiya ang naudlot na pakikiapid dahil sa iisipin mo ang eskandalo ng paninira ng tahanan. wala dapat wasakan ng pamilya, medyo mahirap na lusutan ang ganyan klaseng problema.

gusto ko ng taong magmamahal sa akin na kahit kailan ay hindi hihilingin na suklian ko rin iya ng pagmamahal.

kunwari matapang ako pero huwag niyo ako hamunin na hanggang salita lang ako dahil mas nakilala ako sa pagiging mapusok. tulad ng mga lalake, nasa akin na lang din na gumawa ako ng kalokohan pero takot ako sa responsibilidad. hanggat maari gusto ko wala akong magiging obligasyon sa kahit kanino. malungkot ang ganung klaseng buhay pero yun ang kabayaran na kailangan suklian ng makamundong pagnanasa.

sasabihin ko sa inyo, meron talaga akong balak at pinagpaplanuhan ko ng maigi ang konseptong iyan. marami naman kasi ang nakakapansin na malakas ang dating ko sa mga lalakeng bente otso anyos pataas. hindi ko alam kung bakit pero puros ganung edad ang madalas na nakakaaangan ko ng loob. siguro kasi malaking bahagi ng buhay ko, wala talaga akong kinalakhang ama. alam ko lang may tatay ako, tapos yun na.

end of slideshow presentation.

binuksan ni Ms. HR ang huddle room 3 at pumasok ang 5 aplikante. malamig ang kwarto, pero ilang sandali pag katapos nilang maupo ay naginit na ang paligid dahil sa mga tanong ni Ms. HR.

Ms. HR: is that all miss XienahGirl?
XienahGirl: yes, ma’ am.
Ms. HR: mr interviewee number 5?
interviewee number 5: yes, ma’ am?
Ms. HR: in a brief manner, tell me something about yourself.
interviewee number 5: i am interviewee number 5. i was a former band member but i decided not to pursue with it. since then, i managed our family business but i am not that happy. i was about to marry my fiance but my father wont let me, so i broke up with her. i hate my life. now, i am looking for someone to support me. maybe someone out there.
Ms. HR: if i understand it correctly, your father disapproved of your relationship with your fiance?
interviewee number 5: yes.
XienahGirl at Ms. HR: BWAHAHAHAAHAHAHAHA

i hate his life too, sabi ng utak ko.

hindi ko alam ang kultura ng mga job interview. hilaw pa ako pagdating sa mga ganitong klase ng pangyayari sa buhay ng tao. inaamin ko, hindi pa ganap ang karanasan ko pagdating sa paghahanap ng trabaho. wala nga akong balak magtrabaho, ang gusto ko lang magkaanak ng walang asawa o di kaya naman ay ang magkaroon ng isang album na naglalaman ng mga tinagalog na version ng kanta ni alyssa alano. hindi ko alam kung ako ba ang may problema o sadyang kahit saang anggulo ko tignan ang eksena ni interviewee number 5, meron talaga akong nakikitang mali? alam ko masama akong tao pero hindi naman sa panghahamak, dapat hindi na sinabi ni interviewee number 5 na kinasusuklaman niya ang buhay niya. siguro akala ni interviewee number 5 nasa isang segment kami ng noontime show na kapag naawa ang mga manonood, magbibigay simpatya sila sa pamamagitan ng pagaabot ng dolyares. sa kaso ni interviewee number 5, makukuha niya ang trabaho kung saan ako ang kakumpetensiya niya imbes na limpak limpak na salapi kalakip ng ibat ibang klase ng herbal drugs na walang therapeutic effect. mabuti na lang at hindi talent show o beauty contest ang interview para sa nasabing trabaho. malamang sa malamang, ako na ang magiging bagong takdang presidente ng kumpanya nila ng di oras. kung ganito lang sana kadali kumita ng pera, ikinuwento ko na sana pati yung riot sa kalsada namin tuwing gabi at sa kung paano ako hindi makatulog dahil doon.

napansin ako ni Ms. HR na patagong ngumingisi. ako naman, sinagot siya ng tingin dahil nakita ko siyang humahagikgik. sa palagay ko pareho kami ng nasa isip ni Ms. HR–iwasan ang magkwento ng walang kalatuylatuy na bagay na hindi mapapakinabangan ng sanlibutan. kung meron man akong bagay na ipinagmamalaking natutunan, iyon ay ang sagutin kung ano lang ang itinatanong sa iyo at hindi yung nilalagyan mo pa ng mga paligoy ligoy, mabulaklak na salita at palabok. tama ba ako?

interviewee number 5, meron nga pala akong magandang balita para sa iyo: kasama na ako sa lupon ng mga manggagawa. pasensiya ka na lang kung mas maganda ang kwentong buhay ko kesa sa iyo. subukan mo kaya isulat yan sa blog? hula ko patok sa comments yan. baka mapasama ka pa sa top10 emo blogs. heto ang blade, maggilit ka na ng leeg. bago mo gawin yan, gusto ko magpasalamat na rin siguro dahil kung hindi sa iyo–siguro hanggang ngayon, nagbibilang pa rin ako ng poste.