Lumipat kami ng bahay.

Pangatlong beses ko na ito na lumipat ng bahay simula ng nagkatawang tao ako at natutong makipagsapalaran sa mundo. hindi naman ako nagrereklamo sa kung paano ang naging buhay ko ngayon pero pwede ba akong magsumbong sa inyo?

Yung unang sweldo ko naubos lang na pang down payment sa bagong apartment.

Gusto ko makatulong sa pamilya ko, lahat naman siguro–iyan ang unang bagay na kinokonsidera sa pagtratrabaho pero hindi ko naman akalain na ako na ang sasalo sa obligasyon na buhayin kaming maganak. Ang akin lang naman, bente uno anyos pa lang ako. marami pa akong gustong gawin sa buhay. Marami pa akong luho na gustong bilhin. Marami pa akong bagay na gustong mangyari. kung patuloy na magiging ganito na ako ang sasalo sa resposibilidad na hindi naman talaga dapat sa akin, hindi lang ako magkakandakuba sa pagtratrabaho, kundi magiging isang tigang na matandang dalaga pa ako.

Magaaral na ako maggantsilyo at mangausap ng mga halaman sa hardin.

Siyempre gusto ko rin maganak pero mukhang magiging napakalabo.

Wala nga akong nabili na luho para sa sarili ko. Hindi ko man lang nalasap ang katas ng sarili kong paghihirap. Hindi man lang nga ako nakabili ng bagong sapatos o kahit cheek tint man lang. nauubos yung pera ko sa pagkain at pamasahe. Nakakalungkot dahil ang laki ng gutom ko kaya tumaba tuloy ako.

Masaya dahil petiks lang ang trabaho sa gerbis. Akin ang oras at parang nasa bahay lang. ang kinagandahan, binabayaran ako per ora. Ang mahirap ay yung oras ng trabaho at kung paano pumunta sa trabaho.

Tigasan ka? Sa mga taga mandaluyong diyan, pakibahay ako.

Mainam na rin siguro na lumipat na kami ng bahay. ayaw ko kasi na para kaming nasa ilalim ng anino nung matapobreng matandang hukluban na kasera namin. May respeto ako sa matatanda pero siya yung tipo ng magulang na dapat talaga bastusin. Kahit posibleng tarantaduhin ko siya, siyempre hindi ko ginawa at magagawa yun—muntik lang, sa hinagap.

Ang plastik kasi nung matanda. Kapal ng mukha. kunwari nagaalala sa kalagayan naming maganak—neknek mo kang gurang ka. basta marami pa akong reklamo sa kanya.

Ayos naman dito sa bago naming bahay. nasa loob kami ng isang compound. up and down tapos dalawang kwarto—akin yung isa. Pangarap ko magkaroon ng sariling kwarto at ngayon na meron akong matatawag kong akin, saka naman kutson lang at electric fan ang laman nito. Kakalog kalog.

Ang gwapo nung anak ng mayari. Yes. pero hindi ko pa siya nakikita mula ng lumipat kami. No.

Kung kailan na kami nagkaroon ng maluwag na lugar para makapagestima ng bisita saka naman ako nawalan ng kaibigan na pwedeng papuntahin. Hindi, mali kayo sa akala niyo na loner ako–sadyang wala lang ako talagang balita sa mga tropa ko nung highschool at college. Kasalanan ko rin naman, hindi ko binigay ang contact number ko sa kanila. Wala lang. ayaw ko kasi.

welkam sa bahay ko. welkam sa buhay ko. Have a nice life.

halika, magplastikan muna tayo.

bago ako pumasok sa gerbis, nagsaliksik muna ako ng mga tsismakarus na pwede kong maging basehan sa istayl na gagamitin ko sa pangangamuhan ko dito. siyempre hindi ako naniwala sa mga forums forums chever chever na iyan dahil hindi naman ako yung mismong nakaranas nung mga sinasabi nila. malay ko ba kung may angst lang talaga sila at ipinanganak na negative kaya sila ganun magsalita. ngayon na nandito na ako sa loob mismo ng kumpanya–mapapatunayan ko ang ilan sa mga testimonya ng mga taong ito sa pamamagitan ng kwento ko.

si super boss kasi nagpunta sa kulungan naming mga bihag ng gerbis para maginspeksiyon. katapusan ng buwan. sweldo. kunwari ginagawa niya trabaho niya. pakitang tao. ako bilang baguhang alipin, natural lang maging inosenteng biktima ng kamangmangan at lahat ng pagkakamali na gawin ko ay may katumbas na matamis na kapatawaran. kabilang iyan sa mga hindi naisulat na batas. wala akong malay na bawal maglagay ng mga personal na gamit sa selda. gaya gaya lang naman ako kaya ginaya ko yung ibang mga bihag at naglagay ako ng personal na gamit sa selda ko. hindi ko alam kung ano ang nakain ni super boss kaya natripan niya maginspeksiyon, ayun–nahuli ako, balbon.

wala kang locker. nakakaawa ka naman.

humiwalay sa katawan ko yung kaluluwa ko sa sobrang kahihiyan nung marinig ko mula kay super boss ang mga katagang yan. palagi kong sinasabi na merong tamang paraan para sabihin ang mga bagay pero si super boss? matapobre ang tono. mapangmaliit. hindi ko nagustuhan. kailan pa naging basehan ng pagkatao ang kawalan ng locker?

super boss, dapat may locker kang ipagawa para sa mga alipin mo. teka nga. hindi bat dapat ay matik na meron na talagang locker ang mga alipin? mestisa kang naturingan. ang ginhawa ng katayuan mo sa buhay kung titingnan kaya lang kahit puti ang kulay mo, itim naman ang budhi mo. siguro maitim din gilagid mo? hula ko lang naman. smile nga?

nilagpasan ko lang siya. sayang sisikuhin ko sana si superboss, kaya lang nakaiwas. lucky bitch.

wala akong pambili ng locker. lakihan mo kaya ang sahod ko? no? ok.

siya nga pala, pilosopa na ako sa sasabihin ko pero wala talaga akong locker. hindi ako nagmamayari ng locker kasi nirerentahan iyon. tanga ka super boss, tanga ka. pustahan tayo, wala ka ring locker, ano?

ewan ko sa sarili ko, ang dami kong alam.

hindi pa nga yan yung nakakairitang parte, sasabihin ko pa lang. ito pa lang. hindi pa tapos. hindi nakuntento si super boss na ipangalandakan sa buong kulungan namin na wala akong locker dahil ipinagmalaki pa niya sa mga kaibigan niya na wala akong kakayahan magrenta ng locker.

thanks.

alam niyo? takot rin si super boss sa akin. nagparinig lang siya nung papaalis na ako. babalikan ko sana siya kaya lang kailangan ko pa ng pera pampakabit ng intarnets sa bahay. next time na lang kapag nakakita na ako ng ahenteng magliligtas sa akin sa pamamagitan ng pagkakabit ng iligal na kokensiyon ng intarnets.

ang mas magandang dapat na ginawa niya ay ang iabot ang palad niya sa harapan ko at ako na lang ang bahala magboluntaryio na ihampas ang namimilog kong pisnge sa kaliwang kamay niya. kanenete kasi ako kaya ganun. nakakahiya naman sa kanya at kailangan pa niya bumaba sa lebel ko–lebel ng mga alipin para mapatunayan lang kung gaano kalakas ang kapangyarihan niya.

flavor of the eye talaga ako ng mga powers that be. pansin niyo?

henakoh. pinapaaga niya ang taning ng buhay ko. kung tutuusin di ko naman kailangan sundin yang si super boss. hayaan niyo dahil sa susunod na magkakamali ako, ipapabawas ko na lang sa sweldo ko. masaya sa gerbis at hindi ako magsasawa na paulitulitin yan. hindi maiiwasan ang mga taong ganito–mga mayayabang. lahat talaga ng kumpanya, kahit saan ka mapunta may mga kupaloids na sisira at sisira ng pokus mo na kumita ng pera.

total nagwawasakan na lang rin naman tayo ng pagkatao–dun ka sa gerbis, dito ako sa blogosphere. ano, game ka ba super boss?

huwag magsalita ng tapos.

Alam mo yung kapag may isinumpa ka ng buong tigas ng mukha at tapang ng dibdib na hindi mo gagawin ay bigla kang mapapasubo sa pangyayari na iyon? Hindi ko alam pero ganun nga yata mangtrip ang tadhana.

Sinabi ko noon na hindi ako magpapakita sa personal, pero ano ang nangyari?
Ako pa mismo ang nagaya sa ilang mga bloggers na makipagkita sa akin.

Sinabi ko noon na hindi ako magmamahal ng blogger, pero ano ang nangyari?
Hanggang ngayon mahal ko pa rin sila.

Sinabi ko noon na hindi ko papasukin ang trabahong meron ako ngayon, pero ano ang nangyari?
Masaya na akong nangangamuhan sa gerbis.

Matuto tayo mula sa akin. Huwag tayong maging siguradong sigurado sa kung ano ang mangyayari dahil wala naman talagang makakapagsabi sa kung ano ang maaring bumulagang maganap. Kaya ako? Hindi na ako magsasalita ng tapos. Hindi naman sa tinatamad ako, ayaw ko magsisi sa huli o ayaw ko na subuking muli ang tadhana pero ang tanging magagawa ko lang ay

Namamangha talaga ako sa mga vendo machine.

Napakainosente ng mga vendo machine. obligado sila na maging mga piping saksi dahil wala silang kamuwang muwang sa mga nagaganap sa kanilang paligid.

Sabi ko sa sarili ko kapag yumaman ako, gusto ko may sarili akong vendo machine at photo booth sa bahay. Ano naman kung magmukhang pantry ang bahay ko? kung makapanghusga ang mga ito, huwag kayong makapunta punta sa bahay ko—hindi ko kayo iimbitahin. Masyado kayong maselan at malinis, hindi kayo bagay na maging kaibigan ko.

ang tikas pa kasi kapag nagutom yung mga bisita ko, ituturo ko na lang yung vendo machine. bahala na sila pagsilbihan ang mga dakila nilang mga sarili–napagkakitaan ko pa yung mga useless friends ko. hitting two mother fucking birds in one mother fucking stone.

kung may tv room, ako gusto ko may vendo machine room ako. bakit ba? kahit mawalan na ako ng banyo basta may vendo room ako, hindi maghahalo ang balat sa tinalupan.

siyempre bilang diyosa meron at merong mga dukhang mangagagawa ang handang magalay at magsakripisyo ng paglilingkod nila para sa akin. Nasanay ako na may nagsisilbi sa akin pero dahil napagpasyahan ko na magpaalipin sa gerbis wala ng maaaring maglingkod para sa akin. Walang mas bababa pa sa katayuan ng alipin, pwera na lang kung makumbinsi mo ako na mikrobyo mong maituturing ang sarili mo. pwes ako pa ang magpupumilit sa iyo na mangamuhan ka sa akin.

Dati kasi, sanitary napkin lang binibili ko sa vendo mechine. Ngayon, mataray na ako—chocolate na halagang sampung piso na. topilaks. binibili ko rin yung ube macapuno na blu iskays ata yun? basta yun. Naaliw pa ako kasi may canton sa vendo machine. Sabi ko sa sarili ko: bakit may canton? Paano kakainin yun? May bumibili ba nun? Bakit ko kinakausap sarili ko? yes.

Atin atin lang ito. tayo tayo lang naman ang nandito kaya sasabihin ko na hindi ako marunong kung paano bumili sa vendo machine.

shut up mofos.

Hindi naman sa ayaw ko matutunan kung paano gamitin ang vendo ng hindi kami parehong nagkakapisikalan–may takot lang talaga ako na baka pumalpak ako sa paggamit ng vendo machine at higupin nito ang dalisay kong kaluluwa. Hanggat maaari, iniiwasan ko ang kahit anong uri at klase ng machine na pwede pumasok sa kapiranggot mong kokote.

ang pinakamainam na ginawa ko? Pasimpleng magobserba. kala nga ng mga tao na bumibili sa vendo machine patay gutom ako na nagaabang ng mga tira tirang barya na malalaglag dispenser. tanginang yan. may foods kaya kami sa bahay, duh? Hindi kasi ako teknikal na tao. Kahinaan ko ang magmanipula ng mga makina. kahit yung sa mga ticket dispensing booths sa mrt? mas gugustuhin ko na lang pumila ng pagkahaba haba sa counter kesa makipagsapalaran pa ako. tapos yung sa atm? eto talaga yung pinakamalala dahil hindi na ako mukhang pulubi kundi mukha na akong kasabwat ng isang malaking sindikato na nagaambang na dukutan ang bawat magwiwidro ng pera.

gusto ko patunayan na mayaman ako kaya 100peso bill ang ipinipilit kong kong isaksak sa vendo. di pala pwede yun. baka naman pwede pero tanga lang ako? kung ganun kalimutan niyo na lang na mayroong xienahgirl. ang mga dukhang maralita na may tigbente at singkwenta pesos lang ang maaari nilang pagsilbihan. yuck.

may melamine nga ba yung cream sa coffee vendo machine? kaya lang naman ako natuto uminom ng kape ay dahil sa libreng inirarasyon ito sa gerbis. tanginang yan times, two.

Ayaw ko magmarunong. sino ba naman gusto mapahiya sa simpleng paggamit ng vendo, diba? Hindi ko mapapatawad ang sarili ko kapag nangyari na mapahiya na naman ako. Dadalhin ko hanggang kamatayan ang kahihiyang iyon.

matagumpay akong nakakain ng meryenda. sabi ko nga, kakanin na lang ang dapat na binili ko saka kendi na dos tatlong piraso. ayos naman at nabusog ako sa libreng sabaw kasabay ng mga kasamahan kong mga bihag ng gerbis. masarap yung egg soup. alam niyo naman ako–basta maalat, masarap para sa akin. nasabi ko rin ba na masarap rin lahat ng libre? parang ang saya saya kaya nun kung yung egg soup nakalagay sa vendo.

henyo.

tapos ang galing pa parang astig lang na may kasamang wow kasi laging may laman ang vendo diba? parang di nauubusan. may nakita na ba kayong vendo na walang laman? ok. ako lang pala ang may problema at hindi pa nakakakita ng vendo na simot. gusto ko nga minsan bantayan yung vendo–para kasing magic. bigay lang siya ng bigay.

teka. magkano nga ba ang isang vendo machine? ang angas kasi. makabili na nga ng maitapon na ang refrigerator namin.

Ito yung mga pagkakataon na gugustuhin niyo na lang umiyak kaysa sa magalit dahil wala na kayong lakas para maghuramentado—nakakatamad.

Natutuwa akong makita ang reaksiyon ng mga taong nagtatanong dahil interesado silang malaman kung ano ang mga naging karanasan ko pagdating sa pagtatrabaho. Oras na pumanting sa kanilang mga tenga ang pangangamuhan ko sa gerbis, hindi nila maiwasan na mapabilib. bukod pa riyan, nagugulat din sila sa ideya na sa napakabatang edad kong ito, ang tapang ko dahil sa ganitong klase ng trabaho ako napadpad.

Wow.

Hindi ako perpekto at mapapatunayan ko iyan sa pamamagitan ng mga pagkakamali ko sa gerbis. Nakakaramdam ako ngayon ng pagkadismaya. Alam ko sa sarili ko na magaling ako. gustong gusto ko yung sinusubukan ang galing at tatag ng pagkatao ko pero sa trabahong ito? mukhang marami pa talaga akong kakaining bigas at iinuming libreng kape—drink number 7 mula sa vendo machine.

Hindi naman sa pagmamalaki ng bayag pero masasabi ko na mas may brilyo ako ng kaunti kaysa sa mga naging kasabayan ko. Magagaling kami pero meron talagang lalabas na mas magaling at isa ako sa kanila. konting galing lang naman ang agwat ko. Hayaan niyo na ako magyabang ng maiangat ko naman ang aking moral sa sarili kong paraan. Kahit ngayon lang, please?

Hindi ko maipaliwanag kung bakit nangangati ang kanang kamay ko habang tumitipa sa keyboard. Magkakapera nga ba ako o sadyang nalimutan ko lang maghugas ng kamay?

Mabalik tayo sa aking pangungumpisal sa inyo pagdating sa aking bagong tuklas na kahinaan. hindi naman ako ungas na maituturing na walang silbi sa gerbis—hindi ganun at hindi magiging ganun kahit kailan. Ang akin lang, ako kasi yung tao na alam ko na magaling ako. tama ka. nasabi ko na yan kanina pa, inulit ko lang. hindi kasi ako marunong humingi ng tulong. Pakiramdam ko inutil ako. nasanay kasi ako na marunong ako sa mga bagay bagay, pero pagdating dito sa trabaho ko sa gerbis? para akong bagong hango na isda mula sa dagat na itinapon sa banyera na puno ng yelo ng walang awang mangingisda. nakakaabala para sa iba ko pang kasamang mga isda ang sapilitang pagkislot ko. Hindi nakakatulong.

Alam niyo yung kantang booty music ng the deep side? Naaliw ako. kulang na lang mapaos o di kaya naman ay sumabog yung vocal chords ng mga bokalista na yan. napapaindak talaga ako kapag naririnig ko iyang tugtog na iyan. sige, ganito. humanda at magabang na kayo dahil malapit niyo na akong makita na sumasayaw sa saliw ng kantang iyan.

Pangalawang off topic na ba iyon?

Bayanihan ang tema ng gerbis. Hindi niyo lang alam kung gaano ako kasaya ng malaman ko na may mga taong ipinanganak na may mahabang pisi ng pasensiya para turuan ako sa kung ano ang tama na dapat kong gawin. Walang masama sa paghingi ng tulong, kaya lang–hindi kasi ako iyon. Hindi ako marunong humingi ng tulong. Kaya siguro ako nadidismaya dahil naninibago ako sa konsepto na ako yung nagbibigay ng saklolo. Hindi ako ang bida—sa ngayon. Huwag niyong isipin na impyerno ang gerbis dahil ang totoo, mababait ang mga tao doon—ako lang talaga ang may problema at kailangan ko magayos ayos ng buhay.

ako ay inosenteng biktima ng kamangmangan. may tamang lugar para magkamali at hindi gerbis ang isa sa mga lugar na iyon. ako? nagawa kong baguhin iyon dahil sa dami ng beses ko ng nakagawa ng pagkakamali pero katumbas nito ang ilang bagong tuklas na kaalaman na hindi ko matutunan sa ordinaryong silid aralan.

blog ang solusyon sa pagod ko at mapapansin niyo na sobrang napapagod na ako sa ginagawa ko sa dalas ko maglabas ng lathala sa datkom. Bongga. Hindi na masama ang tatlong beses sa isang linggo. Kung kelan walang internet sa bahay at napakasobrang ubod ng abala ko sa buhay, doon ko naman nakuhang asikasuhin itong kalokohan na ito. Oo, pangatlong off topic na iyon.

Kung sino ang xienahgirl na nakilala niyo sa internet, ganun din siya sa totoong buhay. Walang pinagkaiba. Ipinapakita ko kung ano ang nadarama ko. Umiyak ako sa harapan ng amo ko. Huwag niyong isipin na masama ang ugali ng amo ko dahil sa katunayan sobrang bait niya. Hula ko nga mapupunta siya sa heaven tapos makikita niya si father god—ngayon din, ora mismo. Huwag na kayong magano ano diyan para ipaalam sa akin na nakakahiya ang ginawa ko dahil alam ko na yun bago pa ako humingi ng permiso mula sa amo ko na pupunta ako sa banyo para huminga ng malalim. Kailangan mapuno ng pagasa ang nanliliit kong baga at maibuga ko papalabas ng aking sistema ang panghihina ng kalooban ko. Hindi ako napaluha dahil sa masamang karanasan o sa mga pagkakamali na nagawa ko kundi dahil sa pinaghalo halong kaartehan ko sa katawan at sa rason na baka hindi ko malagpasan o maabot man lang ang inaasahan ng grupo ko mula sa akin.

ako nga na itinuring na magaling dinadaga pa ang dibdib, paano pa kaya yung walang galing? magpakamatay na sila.

Saka ko na lang siguro sasabihin yung pangapat na ofttopic, na ang bobo ko na ngayong gumamit ng microsoft word kaya mas tiyatiyagain ko ang makipagplastikan sa inyo gamit ang internet browser. ewan ko kung ako lang pero hindi gumagana yung mga shortcut keys sa ms word.

Kaya ko ito. kesehodang bata pa ako o una ko itong trabaho kaya ito nangyayari sa akin. Maraming dahilan para umayaw pero mababalewala ang alinlangan na iyan ng isang matinding rason para magpatuloy: ang tiwala ng grupo ko na may maiaambag ako para sa ikabubuti ng lahat. patutunayan ko na hindi sila nagkamali. Paniniwalain ko sila sa parehong paraan kung paano ko pinaniwala ang sarili ko.

Magaling ako. magaling ako. magaling ako. confident positive self recitation. Ewan. ako lang nagimbento niyan.

Pustahan tayo, 4 buwan lang ang itatagal ko sa ganitong klase ng paninilbihan sa gerbis. Biro lang, pero pwede niyo rin seryosohin.