naniniwala ako na ang ospital at airport ang dalawa sa mga pinakamasaya at pinakamalungkot na lugar sa mundo pero dahil sa hindi ko natupad ang pangarap ko na maging flight stewardess–malamang doon sa ospital ang bagsak ng usapan natin.
ang totoo, wala talaga akong mapiling kurso nung magtapos ako ng highschool. ang balak ko nga magasawa na lang kaagad–pero hindi pwede yun. kung noon hindi ko pa kayang manguto ng boyps, ngayon iba na. wala akong makitang lalake na mas matalino sa akin na mauuto ako. siyempre naman kung bobo na ako tapos bobo pa yung mapapangasawa ko, magiging kawawa naman ang anak namin–boboness raised to the second power. ayaw ng mga magulang at kamaganak ko na mangyari iyon sa akin kaya dinemonyo kinumbinsi nila ako na kumuha ng kursong nursing. katulad ng lagi kong sinasabi–wala akong no choice. likas na mabuti at masunurin naman akong bata, alam ko rin naman na mahilig ako sa life sciences kaya walang duda na magugustuhan ko ang kurso na ipinakuha sa akin.
matapos ang apat na taon, muli akong tumapak sa ospital. hindi bilang estudyante at awa naman ng diyos hindi rin bilang pasyente kundi bilang isang ganap na rehistradong nars at iv therapist.
iba yung pakiramdam, halo halong ewan–kabilang na doon ang mentalidad na mayroong mali. may hindi tama. wala akong naramdaman na kahit anong bukol sa katawan ko, kinabahan na ako. ayun na nga, nalaman ko na hindi pala umukol ang lahat ng ginawa ko. hindi bago ang karanasang kong ito dahil matagal ng problema ng kabataan ang pagpili ng maling kurso. sinalamin ko ang realidad na kasalukuyang pagsubok na hinaharap ng karamihan. sinabi sa akin ng kapatid ko na ‘a job is different from a career.’ hanggang ngayon, hindi ko pa rin mawari kung bakit bigla na lang nageenglish yung kapatid ko ng wala sa lugar. boplaks sa english yun. kala mo kung sinong magilas pero malamang nabasa lang niya yun sa mga pinadala sa kanyang text messages. gayunpaman, hindi maaaring itama ang pagkakamali ng isa pang pagkakamali kaya kailangan gawin ang lahat ng makakayanang posibleng paraan para mahanap ang totoong gusto natin. huwag na magantay pa ng pagkakataon na bigla na lang suntukin ng kapalaran para magising sa katotohanan na nasa mali tayong landas. mabuti kung may gift certificate ka mula sa pinakamalapit na punerarya sa inyo para sa libreng makeover. seryos, effort takpan ang pasa at magang panga.
bago ko pa maranasan iyon, dumating na din sa wakas ang pagkakataon na natutunan kong mahalin ang kurso ko. parang boylet lang talaga. kelan? nung naiuwi ko ng ligtas ang lisensiya ko mula sa pagkakatago ko nito sa aking pitaka habang binabaybay ang rizal avenue. pwera biro, naramdaman ko na mahal ko ang kurso ko nung naranasan ko na magturo bilang nars. pero sandali lang–mga 30minutes.
meron akong nakausap noon at sinabi ko sa kanya na ayaw ko sa ospital. nagtaka siya, anong klase raw akong nurse at ayaw ko sa opsital. saan ako magtatrabaho? ang totoo, hindi ko nagustuhan ang tabas ng dila niya. minasama ko iyon. hindi kasama sa elemento ng panghabang buhay na pagkakaibigan ang pagkakaroon ng makitid na utak. para sa kaalaman ng lahat, hindi alipin ng doktor ang mga nars at lalong hindi ospital ang kahon niya na tulad ng nakapaloob sa maling nakagawiang kultura ng madla.
gusto kong magturo–nurse educator, kung saan ang maaari kong makasalamuha ay mga tao na may nagsusumigaw na pangarap at handang isangla ang kaluluwa para maging deboto at panatiko ko. kakaiba ang nakukuha kong natural na adiksiyon sa tuwing nagsasalita ako sa harap ng maraming tao. daig ko pa yung nakahithit ng dinurog na bulitas ng naptalina–nararamdaman ko na tao ako, na may silbi sa lipunan at hindi ipis na kilalang salot dahil sa lumilipad sa kahit anong direksiyon para manginis. gusto ko kasi yung konsepto na nakakaimpluwensiya ako ng buhay ng iba. gusto kong alalahanin ako ng mga tao dahil nabago ko ang buhay nila. itinutuwid ko ang landas nila sa pamamagitan ng tamang paggabay ko. iba ang dulot na ligayang malaman na may natutunan sila sa iyo. mararamdaman mo ang kabuuan ng dalisay nilang pagpapasalamat sa pamamagitan ng mainit na ngiti dahil nabigyan ko sila ng pagkakataon na tulungan nila ang mga sarili nila.
dakila ang mga guro pero asteg ang mga nars na guro. alam ko, nasa huli ang pagsisisi. pero teka, sino ba nagsabi na huli na ang lahat para sa akin? antayin niyo ang pagkakataon na tawagin akong asteg dahil kapag nangyari yun, magpapacheese burger ako. kung tinutulungan niyo kaya ako na makakuha ng trabaho bilang lecturer kesa tumambay kayo dito?
