binuksan ni Ms. HR ang huddle room 3 at pumasok ang 5 aplikante. malamig ang kwarto, pero ilang sandali pag katapos nilang maupo ay naginit na ang paligid dahil sa mga tanong ni Ms. HR.

Ms. HR: is that all miss XienahGirl?
XienahGirl: yes, ma’ am.
Ms. HR: mr interviewee number 5?
interviewee number 5: yes, ma’ am?
Ms. HR: in a brief manner, tell me something about yourself.
interviewee number 5: i am interviewee number 5. i was a former band member but i decided not to pursue with it. since then, i managed our family business but i am not that happy. i was about to marry my fiance but my father wont let me, so i broke up with her. i hate my life. now, i am looking for someone to support me. maybe someone out there.
Ms. HR: if i understand it correctly, your father disapproved of your relationship with your fiance?
interviewee number 5: yes.
XienahGirl at Ms. HR: BWAHAHAHAAHAHAHAHA

i hate his life too, sabi ng utak ko.

hindi ko alam ang kultura ng mga job interview. hilaw pa ako pagdating sa mga ganitong klase ng pangyayari sa buhay ng tao. inaamin ko, hindi pa ganap ang karanasan ko pagdating sa paghahanap ng trabaho. wala nga akong balak magtrabaho, ang gusto ko lang magkaanak ng walang asawa o di kaya naman ay ang magkaroon ng isang album na naglalaman ng mga tinagalog na version ng kanta ni alyssa alano. hindi ko alam kung ako ba ang may problema o sadyang kahit saang anggulo ko tignan ang eksena ni interviewee number 5, meron talaga akong nakikitang mali? alam ko masama akong tao pero hindi naman sa panghahamak, dapat hindi na sinabi ni interviewee number 5 na kinasusuklaman niya ang buhay niya. siguro akala ni interviewee number 5 nasa isang segment kami ng noontime show na kapag naawa ang mga manonood, magbibigay simpatya sila sa pamamagitan ng pagaabot ng dolyares. sa kaso ni interviewee number 5, makukuha niya ang trabaho kung saan ako ang kakumpetensiya niya imbes na limpak limpak na salapi kalakip ng ibat ibang klase ng herbal drugs na walang therapeutic effect. mabuti na lang at hindi talent show o beauty contest ang interview para sa nasabing trabaho. malamang sa malamang, ako na ang magiging bagong takdang presidente ng kumpanya nila ng di oras. kung ganito lang sana kadali kumita ng pera, ikinuwento ko na sana pati yung riot sa kalsada namin tuwing gabi at sa kung paano ako hindi makatulog dahil doon.

napansin ako ni Ms. HR na patagong ngumingisi. ako naman, sinagot siya ng tingin dahil nakita ko siyang humahagikgik. sa palagay ko pareho kami ng nasa isip ni Ms. HR–iwasan ang magkwento ng walang kalatuylatuy na bagay na hindi mapapakinabangan ng sanlibutan. kung meron man akong bagay na ipinagmamalaking natutunan, iyon ay ang sagutin kung ano lang ang itinatanong sa iyo at hindi yung nilalagyan mo pa ng mga paligoy ligoy, mabulaklak na salita at palabok. tama ba ako?

interviewee number 5, meron nga pala akong magandang balita para sa iyo: kasama na ako sa lupon ng mga manggagawa. pasensiya ka na lang kung mas maganda ang kwentong buhay ko kesa sa iyo. subukan mo kaya isulat yan sa blog? hula ko patok sa comments yan. baka mapasama ka pa sa top10 emo blogs. heto ang blade, maggilit ka na ng leeg. bago mo gawin yan, gusto ko magpasalamat na rin siguro dahil kung hindi sa iyo–siguro hanggang ngayon, nagbibilang pa rin ako ng poste.

captcha, captcha at mas marami pang captcha

salubungin natin ng masigabong palakpakan ang kamanghamangha at kagilagilalas na captcha sa pagiging bonggang bonggang balakid nito sa buhay nating mga blogista.

(s_dance)

ang Completely Automated Turing Test To Tell Computers and Humans Apart o mas kilala sa pangalang CAPTCHA ay ang kadalasang naeengkwentro nating mga hayok sa intranets sa tuwing magregister sa porn site at magdownload ng scandal. ang isa sa mga silbi ng captcha ay para maiwasan ang mga malings at spams na makapanira ng files at para maprotektahan ang ating mga websites. sa madaling sabi–bago ka gumawa ng kahit anong kabalbalan, kailangan mong mapatunayan na may kakayahan kang magiisip sa pamamagitan ng pagintindi at pagtipa ng grupo ng mga letra.

kitams. isang magandang halimbawa ng kababanggit ko pa lang ay ang naganap ilang segundo ang nakakaraan. hindi ka man lang nagtaka kung paanong walang naging kahulugan ang letrang P sa salitang captcha. para sa kaalaman mo: binibigyang kahulugan ng letrang P ang salitang PUBLIC. kung gayon dapat pala ang Completely Automated Public Turing Test To Tell Computers and Humans Apart ay magiging CAPTTTTCHA? boloks.

nakakaabala para sa akin ang captcha lalo na kung nagmamadali ako at kailangan kong pang isulat ang word verification bago makapagbigay ng napakahabang komentong kapupulutan ng ginintuang aral sa mga paborito kong bloggers. aminin na natin–isa tayong malaking tipak ng katamaran kaya dalawa lang ang maaring maging kalabasan nito: ang pindutin ang walang kamuwang muwang na close button o ang magiwan na lamang ng komento sa tagboard.

hello! nice blog. want to exlinks?

mapagpanggap na ang panahon natin ngayon–hindi lahat ng tao marunong magpagana ng utak at hindi lahat ng utak pwede sa tao. insulto para sa mga naimbentong spams at luncheon meat sa cyberspace ang ikumpara tayo sa kanila. potah, biro lang. hindi nararapat na tayong mga nilalang ang siyang makikibagay sa mga computer programs. kahit na may kakayahan ang computers na bigyan tayo ng mga ganitong klaseng pamatay oras na captcha upang sukatin ang ating kagalingan at abilidad bilang tao, kahit kailan hindi maaaring matagumpay na malagpasan ng mga computers ang sarili nila. gayunpaman, malaki rin naman ang naitulong ng captcha dahil muli tayong bumabalik sa pinakasimpleng paraan kung paano natin malalaman na tao tayo na nagiisip ng higit pa sa dalawang beses. malaki ang lamang ng tao sa computers dahil sa pagkakaroon natin ng 5 klase ng sintido, dahilan kung bakit kaya natin malagpasan ang mga computers na sinanay lamang sa simpleng aritmetik.

kung dati ihinihiwalay natin ang tao mula sa mga hayop, ngayon sa mga makinarya na. bukas o sa makalawa, baka ihiwalay na rin tayo mula sa mga kalahok ng pinoy idol–magiging ubod ng inam kung gayon.

(g_doh)

yes is my answer–if you may ask. i did register for the wordcamp philippines 2008 which will be held on september 6 2008 here in the philippines.

it is inevitable that wordpress is the leading blogplatform not only in the country but worldwide and the fact that they are giving a free seminar and some cool stuff is just larger than life. unbelievable as it may seem but its true, matt mullenweg is there. thank god for the mindanao bloggers for taking time to organize this event for the filipino wordpress users.

this happenning is made possible by some helpful sponsors:

i.PH: the Domain for Individuals
Free Online Flash Games
Wazzup Manila Philippines
Real Estate CRM
Real Estate Website Designers
Orange County Real Estate
Auto Insurance Quotes
Lane Systems Inc.
RedMedia
Orange County Business Lawyer

may mga taong binabayagan binabagayan yan, oo tama–yung tao ang dapat babagay sa earphones.

kaya nga nagsusuot ng earphones, para hindi makaabala ang pinakikinggan mong nakakahiyang kanta sa ibang tao. ito atin atin lang–naabala talaga ako sa pagmumukha ng mga taong nakasuot ng earphones. ang nangyayari kasi ngayon ginagawang fashion statement ang headphones. kala mo cool ka? ulol you. bakit? may problema ka sa pamilya mo? sabihin mo, gagawan natin ng paraan.

napansin ko busy siya: nakapasak sa tenga ang earphones pero hindi naman nakakita ng oras para isaksak ang dulo ng cord nito sa audio player. ang nakakamangha pa, sa sobrang hectic ng schedule–hindi nakabili ng audio player para sa earphone. may earphone walang audio player, astegs. ano yun, imaginary music? astegs times two. huwag tayong papaloko sa mga yan dahil hindi lahat ng nakaearphones may audio player.

may isa pang katarantaduhan silang ginagawa–yung isa lang ang nakasuot na earphone sa tenga. style ba yun? kalokohan ng mga tao talaga.

tuparin natin ang pangarap ng mga maralitang dukha, ano nga ba naman yung makapagearphones lang diba? pagbigyan na natin dahil anak rin naman sila ng mga nanay nila. pwede magrekwes? konti lang. sana sa susunod huwag na sila magabala na bumili ng headset, yung may microphone para lang makinig ng kanta. sasabihin niyo: walang basagan ng trip. kung bungo niyo kaya ang basagin ko? fun yun. ipaliwanag ninyo sa akin dahil hindi ko maintindihan kung anong ligaya ang naidudulot ng pagsusuot ng headset na may microphone habang nakikinig at naglalakad sa kung saan mang kalye. pausong bulok. huwag na kayong mahiya. aminin na kasi na hindi kayo nakapaglinis ng tenga at ayaw ninyo na may makakita na may lugang tumutulo kaya kayo nagsuot ng earphones. pakatotoo lang tayong lahat.

mas mahal ko ng sobra ang tenga ko kaysa kahit ano pang magandang musika na nalikha. bakit kadalasan nakatodomaks ang volume ng audio player? kailangan ba talaga malaman ng buong sangkapuluan na si sarah geronimo ang pinakikinggan mo? hindi problema si sarah geronimo kundi ang nasa pagitan ng magkabilang earphones mo. oo, paking teyp–yung kokote mo tinutukoy ko, kung meron ka nga nun. ang lakas ng pagpapatugtog mo, naririnig naming lahat. fix your life nga.

isa pang kinaiinisan ko ay yung mga taong nakasuot ng headphones at nakikinig ng kanta samantalang nasa isang lugar na nga sila na may pinapatugtog na. teka. parang di ko nagets yung sinabi ko. repeating redundant. basta, ang aksaya sa kuryente. mga leche kayo. maitanong nga kung ano ang paborito niyang puno at irerekomenda ko na iyon ang gawin na kabaong para sa nalalapit niyang pagkamatay.

naiirita talaga ako sa mga tao na nakaearphones, ang sarap nila pagisahin ng loam soil–ay, parang mas magiging masaya kung pagiisahin ko ang taong nakaearphones at ang cement.

ito na nga yata ang pinakamababaw na dahilan kung bakit ako iritable sa mga taong naka suot ng earphones. meron nito sa lahat ng klasrum: mayabang na kaklase. palagi siyang naka suot ng earphones. nagkataon na pinaguusapan namin siya ng mga tropa ko–alam niyo na, yung mga yurakan sessions kung saan karaniwan na ang panglalait sa kapwa nilalang. inaamin ko na matindi talaga sila manglibak ng pagkatao at ang biktima noon ay si mayabang na kaklase. hindi namin napansin na nasa likuran namin siya at nakaearphones. hula ko wala talaga siyang pinakikinggang kanta kundi ang mga tsismisan lang namin na tungkol sa kanya.

bingo kami. pahiya konti bukas bawi. kaso malas, ang dami ng nagdaan na bukas di pa rin kami nakakabawi. teh fuck. kaya dito na lang siguro sa entry na ito ako hihingi ng katarungan, lucky bastard–nabanggit ka pa dito.

isa itong kaso ng irrational hatred, walang tamang dahilan kung bakit ako nakakaramdam ng inis–basta alam ko sa sarili ko na asar lang ako. marami lang talaga akong isyu pagdating sa mga taong nakasuot ng earphones. alam ko madami sa inyo matatamaan dito pero huwag kayong magalala dahil hanggat hindi ko kayo nakikitang nakaearphones–bati pa rin tayo.

nakiusap sa akin ang mga malalapit kong kaibigan dito sa blogosperyo na huwag ng magsalita tungkol sa mga isyu na hindi ko na babanggitin dahil baka tumaas pa ang hits at traffic ng blog na iyon. bilang mabuting kaibigan at pagrespeto sa kanilang mga payo, napagpasyahan ko na makinig at isakatuparan ang binitawan kong salita sa kanila–hindi dahil sa iyon ang pinakamabuting gawin, kundi dahil ayaw ko makita na nasasaktan sila dahil nasasaktan ako.

kailangan ko maging malakas para sa kanila. hindi ko sila bibiguin–bring it on.