hindi na naman ako nakainom ng gamot ko

wala pang isang araw ang nakakalipas ng binura ko ang 6 na account ko sa mga social networking sites pero parang taon na ang binilang ko.

kinakausap ko na naman ang sarili ko para ipahiya lang sa inyo.

hindi ko kayang mawala itong blog ko, baka mabaliw ako. hindi pala baka, kundi mababaliw talaga ako. mawala na yang twitter, plurk, friendster, facebook at pantasya account ko huwag lang ang datkom. ito na lang yung tanging bagay na nagpapanatili ng katinuan ko at isa pa, bukod sa sayang ang bayad ko sa rehistro at hosting, meron akong panata na magblog kahit isa lang bawat linggo. tumutupad lang ako sa pangako at sa palagay ko yan ang isang katunayan ng pagiging matapang ko.

nung una, nawala yung notebook ko tapos yung wallet ko sinundan ng cellphone ko tapos yung files sa computer ko at ngayon naman nawala yung 6 na accounts ko. sana nga pwede kong sabihin na baka namisplace ko lang sa kung saan tulad ng mga nabigong pagibig ko noong nakaraan pero hindi pa ba sapat na tawagin akong matatag sa lahat ng pinagdaanan ko? kailangan ng tamang timpla ng tapang at pagkabaliw para gawin yan. iniisip ko kung ano yung bagay na pumipigil sa akin dati para burahin ko ang mga iyon–nakalimutan ko na. alam ko merong isang bagay na nagsisilbing balakid para sa ating lahat para pilit na panghawakan ang mga alaala.

panghihinayang. nagpundar ka ng emosyon sa isang alaala na alam mo na posibleng mawala. inaamin ko, malaking parte ng pagkatao ko ang nawala kasama ng mga accounts na iyon pero ang mga ito ang bahagi ng buhay ko na nagtutulak sa akin para huwag subukan ang mga bagay.

sino ang baliw? ikaw na patuloy na nakukulong sa anino ng nakaraan o ako na nagbuwis ng alaala para lang magkaron ng bagong karanasan? maraming kumukwestiyon sa kung bakit hindi ko mabura ang blog ko dahil kapag ginawa ko iyan, para na rin akong tumalon mula sa pinakamataas na palapag. may malaking posibilidad na mabuhay ako para lang magpakamatay muli.