ang pagibig ay pagasa.

ikinalulungkot kong sabihin na wala na akong kahit katiting na pagtingin kay ibarra, mr phantom at lalong lalo na kay misterE.

office crush ko sila ibarra at mr phantom samantalang blogger crush ko naman si misterE. wala na talaga, wala na akong pagasa sa kanila. pareho ng may karelasyon ang mga gerbis kras ko at masyado ng mahaba ang 3taon para makulong sa panaginip na gusto rin ako ni misterE.

suko na ako. ayaw nila sa akin.

siguro kailangan ko lang talaga bumalik sa simula at huwag na muna ulit magseryoso. gusto ko lang naman talaga maramdaman na mahalaga ang pagkababae ko at isa sa mga paraan para masukat iyan ay ang makaramdam akong muli ng kilig. hindi ko na matandaan kung kelan ko ginamit yung talandi skillzzz ko kaya kailangan ko ng regular na ensayo sa paglalandi dahil nawawala na ako sa kundisyon.

may bago akong kras at sa pagkakataong ito–tao siya. hindi artista sa pelikula, hindi singer ng banda, hindi karakter sa isang anime, hindi inaalagaang hayop, hindi masarap na pagkain at ang pinakamahalaga sa lahat, hindi siya bakla.

nagiisip ako ng pwede nating itawag sa kanya, code name para kunwari sweet ako. kaya lang, hindi ko pala alam ang buong pangalan niya. ayaw kong alamin. ayaw ko siyang kilalanin dahil binibigyan ko lang ng pagkakataon ang sarili ko na mahulog ang loob ko sa kanya, na hindi naman talaga dapat mangyari dahil paghanga lamang itong meron ako.

siyempre saka na yung malisya ng buntisan. aaminin ko, gusto ko magkaanak sa kanya pero baka ipagpaliban na muna natin. next week na lang pagusapan iyan. iisip muna ako ng pwede natin ipanglasing sa kanya kaya huwag muna ngayon. konserbatibo akong babae. hindi ugali ng mga mahihinhin ang magpakawala ng bugso ng damdamin.

pinakilala siya sa akin sa pamamagitan ng picture. pagkakita ko pa lang, sinabi ko na sa sarili ko na hindi siya gwapo–walang arrive. nung dumating ang tsansa na makita ko siya sa personal, napanganga ako tapos tumulo yung laway ko ng hindi ko napapansin. nasa kanya pala lahat ng pisikal na katangian na hinahanap ko sa isang lalake: chinito, matangos ang ilong, matangkad, maputi at higit sa lahat mukhang geek. may malaking puwang sa puso ko ang mga geeks at mga nerds. bihira lang ang mga taong nakakaintindi sa mga tulad nila at sa palagay ko isa ako sa mga lubos magmahal ng katauhan nila.

doon ko rin napatunayan na totoong kaibigan ko itong nagpakilala sa kanya sa akin dahil nagreto siya ng tipo ko. obligasyon ng kaibigan na ipakilala ka sa alam nila na babagay sa iyo.

pero hindi yata ito yung nangyari.

ang alam ko, hindi ako pinakilala sa kanya kaya nung nagkita kami sa personal, nakuha ko agad ang atensiyon niya. siyempre iisipin niya ’sino itong lokaret na ito na pagkaingay ingay at humaharang sa daanan niya?’ naramdaman ko iyon, yung alam mo na may nakatingin sa iyo kahit nakatalikod ka. ganun. tipong lahat ng galaw mo minamasdan. hindi ko alam kung paano nangyari pero bigla kaming naiwan sa kwarto ng kaming dalawa lang. wala siyang ibang pagpipilian bukod sa kausapin ang sarili niya kaya nilapitan niya ako. natunaw ako sa kanyang ngiti. nasilaw sa kinang ng kanyang mga mata. inabot niya ang kamay ko at sinabi niya ang pangalan niya. tinitigan ko ng maigi ang labi niya sa kung gaano ito kapula at kung paano ito gumalaw habang sinasambit niya ang baybay ng bawat kataga. hindi ko siya narinig, masyadong malakas na ang tibok ng puso ko tapos huminto–katibayan na nadinig nito ang mga salitang magpapaamo sa kanya. uminit yung pisngi ko at naramdaman ko na nabuhayan ako ng kalooban. gusto kong managinip sa mga braso niya at sana paggising ko sa katotohanan ganun din ang naramdaman niya para sa akin.

emo.

sabay bumitaw ako sa kamay niya. tumalikod para umiwas. humakbang pasulong. tago sa likod ng refrigerator. hindi ko alam kung refrigerator nga yun o si manang na nagluluto ng tanghalian kasi magkapareho sila ng hugis pero basta nagtago ako, natorpe.

isa lang ang ibig sabihin kapag natotorpe ako, gusto ko siya.

hanggang sa nagkasama kaming muli, nagkakwentuhan, nagkatawanan, nagkabiruan, nagkalandian, nagkainuman. nagkabuntisan este wala pa lang ganung nangyayari pero kinilig talaga ako kapag naaalala ko ang mga ito. gusto ko magamok sa kalsada at sabihin sa lahat na kinikilig ako. hindi naman talaga mahalaga kung ano yung mga pagkakataon na masaya ako. ang mahalaga, nandon siya, na nakangiti ang puso ko dahil sa kanya. nabibilang ko sa daliri ko yung mga pagkakataon na nakasama ko siya pero masasabi ko na sagrado ang mga sandaling iyon. hindi ko ipagpapalit yun sa kahit ano, kahit sa yakult o curly tops. baka sa baked macaroni pwede pa pero ang punto ko, ganun iyon kahalaga para sa akin.

sa ngayon, nakukuntento na nga lang ako sa facebook profile picture niya. sa kung paano ko siya unang nakilala–sa litrato. hindi kasi ako makasabay sa kanya dahil magkaiba kami ng interes. sopistikado siya. masyado siyang matalino at masyado ko na siyang nagustuhan dahil doon. nahihiya lang ako dahil wala akong maikwento kundi yung mga katarantaduhan ko sa trabaho. siguro meron talagang mga pagkakataon na alam mo, hanggang doon na lang talaga. ang simpleng kababawan na iyon ang magtutulak sa iyo para umasa at umibig.

gustong gusto mo ang mahahabang biyahe–noon. iyan yung panahon na sadyang pinuspos pa ng kainosentehan ang pagkatao mo at wala ka pang bahid ng kahalayan. sabi ko sa iyo, hindi ka na talaga dapat nagsasasakay ng bus lalo na kung masyadong mahaba ang biyahe. palusot mo lang na sa tuwing sasakay ka ay sasakit yung katawan mo, kesyo mainipin ka at naiingayan sa mga nagtitinda ng mani dahil ang totoo, napagtanto mo lang talaga na delikado ang sasakyan na yan sapagkat pinupwersa ang utak mo na magisip tungkol sa maraming bagay at mapipilitan kang magdesisyon ng sakto sa oras.

tama ang desisyon mo. tama ang ikinilos mo. tama ang lahat lahat, pero sa pagibig–isa itong malaking pagkakamali. kinailangan mong magkamali para malaman kung alin ang tama.

natutuwa ako na natuto ka.

baka isang araw, mahulog ang loob mo sa kanya. baka bukas magustuhan mo siya. baka bukas makalawa, mahalin mo na siya. kaya lang mauubos na yata ang lahat ng bukas sa kalendaryo pero hindi pa rin nangyayari ang alin sa mga iyan.

huwag mong ipilit ang mga bagay na parang bang inubos mo na ang buong lakas mo sa pagtulak sa pader. kahit anong gawin mo, hindi yan gagalaw, hindi yan mabubuwag, hindi yan mahuhulog sa iyo. ito yung klase ng hiling na alam mong hinding hindi tutuparin ng bathalumang sinasamba mo dahil kapag pinagbigyan ka niya, maaring pagtawanan lang siya ng mga santo at anghel sa langit.

hindi mo sinadya na puro kapintasan ang nakikita mo. ang bait mo pa nga ng lagay na yan dahil hinahanapan mo pa siya ng magandang ugali na maaaring maging palusot sa lahat ng ito. dakila kang maituturing dahil nagpasensiya at naghintay ka–kahit kailan hindi mo natural iyon. binigyan mo ng panahon ang puso mo para makakita ng rason para magpatuloy pero tulad ng dati, binigo ka na naman nito. masyado ng mahaba ang panahong ginugol mo para sa paulit ulit na pagbubulagbulagan. hindi nga yata pagbubulagbulagan ang salita pero aminin mong ginawa mo rin iyan. masaklap pero tinanggap mo ito ng maluwag habang lumuluha ka pauwi sakay ng tricycle at nalaman mo na wala pa palang panukli si manong drayber kaya mas lalong nanghinayang kang mabuhay.

kahit kailan hindi mo pinangarap ang isang malapelikulang buhay pagibig pero karapatan mong isipin sa hinagap na minsan merong pagkakataon na mararanasan mo iyan. obligasyon ng bawat babae na kiligin kahit sa panaginip. tipong tinginan ng malagkit, hawakan ng kamay, sagutan ng ngiti, kurutan sa pisnge, harutan sa ulan, habulan sa tabing dagat, ulayawan sa hagdan, halinghingan sa library–parang ibang pelikula na yata ito pero ang punto ko? maliit ang tsansa na mangyayari ito sayo pero patuloy tayong aasa sa karampot na bahagdang natitira dahil iyan na magsisilbing apoy para magalab ang nalalabing pagibig na magiging rason mo para sa mabuhay.

bakla nga minamahal, babae pa kaya? ipagpalagay natin na hindi ka nga talaga babae, na hindi ka rin talaga bakla at totoo nga ang sinabi ng mga kaibigan mo na isa kang gulaman. hindi ba dapat meron kang kasama na sago o arnibal man lang? hindi ko alam o siguro masyado lang silang maraming alam. ganun naman talaga madalas ang mga kaibigan, ang dami daming sinasabi na nakakagulo lang. wala na talaga sigurong karapatang magmahal ang gulaman o kung magmamahal man siya, dapat sa sago o kaya sa arnibal lang.

hindi mo maiiwasan ang sumakay ng magbus kaya ang masasabi ko na lang sa iyo ay huwag ka na lang lumablayp sa ngayon at mas makakabuti na gumulaman ka na lang.

alam mo ba kung kelan ang tamang pagkakataon na maaari mong sabihin sa nanay mo na may nanliligaw sa iyo at sa wakas ay lumalablayp ka na?

pagkatapos mo siya ipamili ng damit, ilibre ng sine, bilhan ng paborito niyang pagkain at bigyan ng kahit anong luho na matipuhan niya.

para ka lang nangunsinti ng kotong sa parak–sa pagkakataong ito, nagmumukhang kasalanan ang magmahal. ang umibig ay isang krimen na hindi mapapatawad ng kahit anong naisulat na batas.

sa nanay mo pa lang iyan, paano pa yung sa tatay? iyan ang napala mo, ang lakas mo kasi makalabstori.

pagkatapos ng 22 taon, ayun nga. bigla na lang nangyari. nagulat ako.

malambot.
matamis.
masarap.
masaya.

nagamoy rosas ang paligid tapos nagsiawitan ang mga anghel. ayaw ko masyadong nagsasasalita, nagkakakain at nagsisisipilyo dahil gusto ko pa ring manatili yung pakiramdam ng dampi ng labi niya sa akin.

pramis, walang malisya iyon–pero kinilig ako.