ito na ang pinakawalang kwentang kaadikan na ginawa ko sa mundo ng internet. parang may nagbago ba? lahat naman ng ginagawa ko walang halaga. emo alert. dangerous emo alert. alam ko nasabi ko na ito pero uulitin ko na rin para sa kapakanan ng lahat ng mga kadarating lang sa aking buhay–blogger ako at hindi diva pero paminsan minsan pwede rin.

pambihirang kanta yan, ang baba. hindi bagay sa magandang boses ko. excuseseses, i haz a lot of them. mapapatawad niyo pa ba ako? no? k.

bongga na ako ngayon, hayteks! palakpakan niyo naman ako. napansin niyo? im technically improving pero yung pagkanta ko ay pangcabinet pa rin talaga.

[edit]
ito na nga pala yung pangalawang bersiyon, YUNG MAS NASA TONO. i thank you.
[/edit]

simula ng nahuli ako ng amo ko na nagiinternet ako sa opisina, nangako ako sa kanya na hindi ko na ulit bubuksan ang browser kapalit ng hindi niya pagbibigay sa akin ng memo. mahal ko ang trabaho ko at ayaw ko magkaroon ng masamang reputasyon sa mga magiging trabaho ko sa hinaharap pero aaminin ko, tarantado talaga ako sa opisina.

kaya ano ang napala ko sa hindi paggamit ng internet? gumaling ako sa trabaho.

ayokong gumaling sa opisina. ayokong ayusin ang trabaho ko. tarantado akong empleyado–hanggat maari kung may pagkakataon na pumasaway, papasaway ako. laging sobra ang break time, hindi sumusunod sa dress code, kumakain habang nagtratrabaho, pumupunta ako sa mall sa oras ng trabaho, pumapasok ako ng nakainom, nagbabasa ako ng magazine, hindi ko nirereport na walang akses yung id ko kaya nakikisabay lang ako pumasok sa ibang kaopis ko, tumatawag ako sa telepono gamit ang linya ng gerbis, nahuhuli akong dumating sa trabaho, binabara ko yung amo ko. hahahahahaa. oo, nababara ko yung amo ko. weh ano ngayon?

hanggat maaari pinapaubaya ko na lang ang pagiging bibo sa mga magagaling na gaya ko pero mas matatapang. binibigay ko sa kanila ang pagkakataon para sa mga papuri ng mga amo. hindi naman kasi ako matakaw sa atensiyon gaya nila. chillax lang ako. kunwari wala akong ibubuga. petiks petiks lang.

magaling naman ako, ayaw ko lang ipakita. mayabang? oo, pero hindi ako sinungaling.

biro lang, hindi ako nagyayabang. hindi iyan ang nasa isip ko habang sinulat ko yung pangungusap na nasa itaas. ang akin lang, wala sa hinagap ko ang magtino. alam ko l.ang maganda ako tapos, yun na.

alam mo nung grade school ka? tapos may graded recitation. merong isang bata na magtataas ng kamay dahil alam na alam niya yung sagot sa tanong. nakakairita yung ganun diba? alam mo rin naman yung sagot pero nahihiya ka dahil sa pakiramdam mong mas matalino siya. lahat ng tao sa eskwela iniisip na maaasahan yung batang laging aktibo sa klase at kalakip nito ay laging siya na lang ng siya ang ibinibida.

ako ang batang iyon. sinisimbolo ko ang paslit na nabanggit ko. malamang ako ang imahe ng batang pinaplastik mo sa klasrum–natatalinuhan ka kaya iniaasa mo sa kanya lahat ng trabaho sa klase. ako ang maaaring sumimbulo sa bawat batang maiisip mo na ganyan: na palaging maaasahan, na palaging may dalang papel, na palaging magdadala ng gamit sa experiment para makagawa ng science project at palaging maglilinis kahit hindi naman cleaners.

sawa na ako sa pagiging magaling, mabait at matino. ang sarap kasi ng pakiramdam na walang iaasa sa iyo pero nakakalungkot dahil alam nila na hindi mo kaya. nasanay na lang sila na akala nila wala kang kwenta. magaan sa loob yung asahan ang sarili mo dahil alam mo na walang aasa sa iyo.

nagulat lahat ng kaopis ko dahil kaya ko pala talagang magtino kahit wala yung amo ko–hindi ko lang ipinagmamalaki. hindi ako mapagkumbaba, mahiyain lang talaga ako sa personal.

oo, nangako ako na hindi na ako magiinternet pero hindi ko sinabi na hindi ako magiinternet bukas, sa makalawa, sa isang linggo, sa susunod na buwan. alam kasi ng kabilang selda (kakumpetensiya ng selda namin) kung paano ang maglaro–susugatan nila yung pinakamagaling sa pinakamahinang parte. alam nila na kahinaan ko talaga yung internet. ang hindi nila alam yung inggit nila walang ibang maidudulot kundi ang patunayan na mas magaling ako sa kanila. alam mo kung ano? tama ako at napatunayan ko yan.

im so yabang, enough.

seryoso, natatakot pa rin ako magbukas ng browser ng internet lalo na at may naisyuhan na naman ng memo. ayokong ipahamak ang mga kaselda ko. ayokong masangkot sa isa pang iskandalo. inaantay ko na lang magtanghalian yung amo ng kabilang selda at doon lang ako panatag gumawa ng kalokohan–parang ngayon. kita mo? nakagawa ako ng lathala habang wala siya.

dapat hindi na talaga tayo magkita.

kung pipilitin pa rin tayo ng tadhana na muling magkita sa kung saan mang lugar–sana hindi tayo magkatapat ng upuan sa hapagkainan dahil bukod sa hindi ako sanay na kumportableng ngumuya ng taba ng baboy sa harapan mo, ilang na ilang pa rin ako sa iyo sa tuwing tinititigan mo ako.

nakalipas ang mga araw, nakumpirma at napatunayan ko na hindi na kita gusto. mahal kita pero ayaw ko na sa iyo. hindi ko kasalanan na nauna mong ayawan tayong dalawa. mabuti na lang pala na itinigil mo ang kung ano mang meron tayo dahil kung nagkataon na ako ang unang lumayo sa iyo? baka di mo makayanan na iwanan ako.

walang may gusto sa akin at dahil diyan, i hate your life.

hindi ko alam kung matatawa ako pero natatawa na talaga ako kaya wag na kayong lahat.

kung naaalala ninyo, naglabas ako ng lathala tungkol sa ideya ko ng pagkakaroon ng sugardaddy. hindi ko alam kung may seseryoso ba talaga sa mga sinasabi ko sa kahit saang parte ng sangkablogosperyuhan pero minsan hindi natin masasabi ang kahahantungan ng mga bagay dahil mapaglaro talaga ang tadhana. akalain mong pinagtagpo kaming dalawa?

dyaran! sugardaddy cross exhibit number one

natural ko ang pagiging magiliw sa lahat. gumawa ako ng friendster account para masabi na meron akong naiabot na braso sa mga taong mahilig magrepost ng mga gif images at glitter texts. pampublikong pahina ang profile ko at kahit sinong magdagdag sa akin sa friendster ay buong puso kong pinasasalamatan pero ibang kaso ang nangyari sa akin nitong mga nakaraang araw dahil sa nakatanggap ako ng mensahe mula sa kanya na nasundan pa ng isa pa.

alam ninyong lahat na maselan ako pagdating sa pribadong buhay ko at kabilang na diyan ang mga detalye ng mahahalagang impormasyon ko. hindi ako basta basta nagbibigay ng numero sa selpon sa isang tao hanggat hindi ko nakikitang magiging kapakipakinabang siya sa buhay ko. anong akala ninyong lahat? magiging ganun lang kadali ang pakikipagkilanlan gamit ang internet? maniwala kayo sa akin, hindi ko nilalahat pero bibihira ang mga taong may magandang hangarin para sa kapwa sa mundong pook sasapot. problemang malaki nga talaga yan kung may sarili kang mundo bukod sa amin. bahala ka diyan. kaya kayong mga natitirang mga tao na nasa mundo ko, magingat kayo. huwag kayong basta basta nakikipagkaibigan sa lugar ng internet.

kilala mo si maria isabel lopez? nauso na ang rebond, straight, relax–hayun, dry pa rin ang buhok. makiayon ka sa panahon pero, umarte ka rin sa edad mo. umayos kayo na may pinagkatandaan. lumugar ka. walang matinong sugardaddy ang nagpapakuha ng litrato kasama ang estatwang giraffe at nagdadamit na igorot.

higit sa lahat, wala akong selpon.

kaasar.

itago na lang natin siya sa pangalang ibarra. tipo ko siya, pero hindi ko siya kras.

ayaw ko gawin siyang kras kahit na matangos ang ilong, chinito, matangkad, maputla, may kotse at higit sa lahat nakakatawa. kainis lang kasi alam niya na gwapo siya. alam na alam niya. pero ako? hindi ko pinapahalata sa kanya yun.

aminado naman ako. hindi naman talaga maipagkakaila na gwapo siya.

tatanungin niyo ako kung ano na yung nangyari kay mr. phantom? hindi ko na siya kras. oo, naghiwalay na kami sa ambisyon ko. tinapos ko na ang relasyon namin na nabuo sa mga pangrap ko. pwera biro, simula nung nakakasama ko na siya araw araw unti unti na ring nawala na ang amor ko sa kanya. friends na lang kami–sabi ng self ko.

itong si ibarra katulad din ni mr. phantom na kilabot ng mga babae at bakla sa gerbis. sa totoo lang, sabi ko sa iyo, napapaligiran ako ng mga gwapo sa opisina namin–ako lang talaga yung pakipot. patay malisya sa oportunidad. hindi ako yung tipo na nagkakandarapa sa isang gwapong lalake. kung si john lloyd pa yun baka di lang ako madapa, baka ingudngud ko pa yung sarili ko sa lupa para sa kanya. kaso hindi, mabuti na lang.

nung lumipat ako ng amo, siyempre naghanap agad ako ng pwede–alam mo na, yung pwede mong tsansingan, pwede mong landiin, pwede mong pagalayan ng matres ng walang malisya. si ibarra lang naman ang gwapo sa kanila pero dahil nga sa alam niya na gwapo siya–medyo iwas ako sa kanya. maiba lang. ako ang papalya sa tradisyon niya pagdating sa mga babae.

yun ang akala ko.

talikuran kami ng selda ni ibarra at kapag inaatake siya sa pagkatamad at pagkabagot, haharap lang siya sa akin at kakalibitin ako–at ayun, meron na siyang matatawag na panandaliang aliw sa katauhan ko. ako naman si suplada di ko pinapansin. siya naman si kulit sige lang kakahanap ng atensiyon. hindi pagibig ito. nililinaw ko lang–hindi natin ito pwedeng tawaging pagibig at kung sasabihin niyo na dito nagsisimula ang lahat, pwes ngayon pa lang tatapusin ko na.

joke.

inaamin ko na nakakatuwa naman talaga si ibarra–mukha siyang tanga. fetish ko kasi ang mga lalakeng mukhang tanga. sorry na, huh? kasalanan naman kasi niya ito, papansin: kalabit ng kalabit. tawag ng tawag. kulit ng kulit. tulak ng tulak–ayan tuloy parang nahuhulog na ako.

erase. erase. erase.

siyempre naman, magiliw ako sa lahat. magkasama kami sa iisang kulungan. iisa ang grupo ng mga tao na nakakahalubilo namin. ang pangit kung may kakalat na tsismis tungkol sa pagiging mataray ko. alam niya kung saan ang kilti ko–internet. tinuruan niya ako kung paano gumamit ng ilegal na internet sa gerbis. marami pa siyang tinuro sa akin. nalaman ko nga na kapag tapos na yung pagpapaalipin namin sa gerbis–selda ko yung ginagamit niya para ipagpatuloy niya ang pagtratrabaho niya.

yiheee. huwag niyo ako tuksuhin. tseh! internet lang ang pakay niya sa selda ko. tamang hinala lang.

sabi ko pa naman sa sarili ko ayaw ko na muna manlalake sa taon ng ox, pero hindi ko naman sinasara ang mga posibilidad na magkaron ng boypren. tulad nga ng sinasabi ng marami: abangan ang susunod na kabanata.

dumating na nga ang sumunod na kabanata.

[edit]
hindi na kami naguusap ni ibarra dahil meron na siyang nililigawan ngayon–kaeskwela ko pero lower batch. morena ako, maputi siya. maganda ako, mas maganda siya. bagay na bagay silang dalawa. lintek, makaalis na nga sa trabaho.
[/edit]