sabi ng marami, namana ko ang mapupungay kong mga mata mula sa iyo–magkamukha daw tayo pero kahit kailan, ni minsan, hindi ka sumasangayon. parati mong kinokondena at itinatanggi ang ideya na meron tayong pagkakahawig at sa mga oras na iyon hindi na ako nagulat pa.

sa tuwing magkasama tayong lumalabas, marami sa mga pagkakataon na iyon ang napapagkamalan ako ng mga kakilala mo bilang kasambahay–pero ayos lang dahil talaga naman magkaiba tayo ng itsura. mestisa ka, morena ako. nakakapagduda talaga na meron tayong kinalaman sa isat isa. inuunahan ko na lang nga sila ng tawa kapag nadidinig ko iyon pero alam mo sa loob mo na nasasaktan ako.

salamat sa iyo, hindi ko kinagisnan maniwala sa kahit kanino na maganda ako. patuloy akong makukulong sa konsepto na hindi ikaw ang pinakamagaling at pinakamahusay na ina.

alam mo kung bakit? nahigitan mo pa ang lahat ng pinagsamasamang pinakamagagaling na nanay sa buong mundo. kahit marami tayong hindi pagkakapareho, balang araw gusto ko pa rin maging tulad mo.

labas tayo sa araw ng sweldo. pangako, libre ko. ngayon ka lang makakakita ng alalay na manlilibre ng amo. ang cute natin ano?