naranasan mo na ba na ayain ka ng mga kaopisina mo na kumain sa labas tapos nung nandon na kayo sa lugar–nakahanap na ng mga pinagsamasamang mesa at kumportableng mauupuan sabay ibibigay sa kung kanino ng amo ninyo ang menu at tatanungin kayo kung ano ang gusto niyong kainin?

siyempre natural na eksena yung magtuturuan kayo sa kung sino ang unang dapat na magsabi ng gustong pagkain kaya matatapos ang halos sampung minuto na pinagpapasapasahan niyo ang menu at nakatitig lang kayong lahat sa listahan ng mga kakain. lahat kayo may gusto pero nahihiyang sabihin dahil medyo mahal pero merong isang tao na magsasalita–yung talagang gutom na at sasabihin niya kung ano talaga ang gusto niya mula sa menu kahit di niya kabisado kung anong mga nakasulat.

siya lang pala ang hinihintay ng lahat, sabay sabay na nagsalita ang mga kaopisina mo sa kung ano ang gusto nilang kainin habang natataranta ang waiter sa pagkuha ng mga inorder na kakainin. magaantay ng 15 minuto, papatayin ang oras at magpapanggap sa isat isa na hindi matagal dumating ang pagkain at hindi ka pa nagugutom. ikukubli mo ang lahat ng iyon sa pamamagitan ng paulitulit na pagtingin sa relo at pagkakalat ng mga gawa gawang kwento tungkol sa kapwa kaopisina mo haggang sa dumating na yung pagkain–nagkagulo ang lahat at alam mo kung bakit may isang taong malungkot? dahil yung taong nauna umorder ng pagkaing gusto niya, inubusan na ng mga kaopisina niya.