naihi na ako sa library noon, pero sa palagay ko–walang nakaalam ng lihim na iyan. ayos lang siguro mapahiya sa sarili mo pero kung sa harapan ng madaming tao, lugi ka.

third year highschool ako, nagaayos kami ng altar para sa isang pakontes sa eskwela. siyempre punong abala ako sa pagtulong sa pagpwesto ng mga imahe at santo. wala akong keme kung magdungis ako at maghubad ng sapatos habang nasa klasrum. hindi nagtagal pumasok na pala si miss martin, yung filipino teacher namin, sa silidaralan dahil tapos na pala ang lunch break.

miss martin: magsiupo kayong lahat at maghanda na sa klase ko at ikaw maria shella anna mendoza nasan ang sapatos mo? ayaw ko ng mga estudyanteng walang sapatos.
maria shella anna mendoza: sandali lang po, alam ko nandito lang iyon. hahanapin ko lang po.
miss martin: aba magmadali ka, ayaw mo naman siguro maghintay ang buong klase para lang sa iyo?
maria shella anna mendoza: opo, naiintindihan ko po kaso hindi ko po talaga makita yung sapatos ko. nilapag ko lang po yun dito sa tabi ko. tapos nawala na.
miss martin: pwes maupo ka na. nakita mo yung mga kaklase mo? nakahanda na. naaantala ang oras ko dahil sa iyo.

natahimik ang buong klase patunay na sapilitan silang nakikinig kay miss martin. iniatang ng lahat ang buong atensiyon nila sa paksang itinuturo niya at panandaliang nabalewala ang kapalpakan ko. iyon na yata ang pinakamahabang apatnaput limang minuto ng buhay ko dahil pinagdaanan ko ang klase niya ng walang sapatos. walang tumulong sa akin ni isang kaklase ko para hanapin iyon. nakakahiya. naiiyak pa nga ako habang nagsusulat sa notebook. hindi, mali. hindi na pala ako nakakapagsulat sa kwaderno pero kung titignan niyo yung filipino notebook ko nung third year ako meron dun kulang kulang dalawang pahina na may tulo ng luha.

miss martin: ano miss maria shella anna mendoza? natagpuan mo na ba ang mga sapatos mo?
maria shella anna mendoza: hindi pa po, saka ko na lang po hahanapin para naman po hindi ako makaistorbo sa pagtuturo niyo.
miss martin: hindi mo talaga mahahanap iyan, alam mo kung bakit?
maria shella anna mendoza: bakit ho?
miss martin: kasi tinago ko e. hahahaha. tinulungan ako ng mga kaklase mo na itago yung sapatos mo. joke joke joke!

sa mga oras na iyon, naiyak ako sa tawanan ng mga taong nakapaligid sa akin–pinagkaisahan ako ng mundo. hindi ako mahinto sa pagiyak habang tuloy lang ang halakhakan ng mga kaklase ko kabilang na si miss martin. sa personal, wala talaga akong kwentang tao. tampulan ako ng tukso para mapagtawanan. masisikmura ko pa nga yung laitin mo ako pero yung gagawin akong biktima ng pagaabuso ng kapangyarihan? iiyak talaga ako.

kinausap ako ni miss martin sa labas ng kwarto para tanungin ako kung nagalit ako sa ginawa niya. siyempre sinabi ko hindi, plastikan–ganun lang pero may kasama pa ring luha at paghikbi. ayun, ang taas tuloy ng grade ko sa filipino. asshole.

akala ko tuluyan ko ng malilimutan ang masamang karanasan ko na iyon kay miss martin. ubos na ang mga araw, buwan at taon ko sa mataas na paaralan at handa na akong harapin ang mga bagong pagsubok ng buhay sa labas ng eskwela. buo na ang loob ko na gumawa ng bagong kasaysayan pero akalain mo iyon? may pagkapilyo talaga ang nakaraan sapagkat nauulit iyan ng walang babalang suntok sa mukha.

abala ako sa pagtratrabaho sa selda ko. inubos ko ang buong lakas at oras dahil kailangan ko talaga habulin ang ibinigay na palugit ng gerbis sa akin para sa nalalapit na katapusan ng buwan. maingay ang paligid, ang talamak ang parinigan–parang may mga sikretong malalakas na bulungan na naghihintay ng hudyat mula sa akin. hindi ko naman pinapansin basta ang alam ko, binabayaran ako para maginternet at magtrabaho.

gerbismate1: hoy, kayo! meeting daw.
xienahgirl: heto na nga, saglit. nawawala yung sinelas ko.
gerbismate1: tara na kasi kayo
xienahgirl: asan yung sinelas ko? nawawala yung sinelas ko.
gerbismate1: grabe naman sa bagal.
xienahgirl: nasan ba kasi yung sinelas ko, ilabas niyo na
gerbismate1: wala sa akin
xienahgirl: akin na kasi.
gerbismate2: hala lagot kayo, iiyak na si xienah.

gerbismatessss: iiyak si xienah. iiyak si xienah.

tama ka, umiyak nga ako. ang babait nila. hindi na sila nakontento na umiyak ako sa harapan nila dahil kinantiyawan pa ako sa buong kulungan namin. pakiramdam ko napakawalang kwentang tao ko. nabastos ako, ng sobra.

walang umamin. walang humingi ng tawad. nagturuan silang lahat. inaalo ako ng amo ko, huminto na raw ako sa pagiyak. alam ko kasama rin siya sa mga nagisip ng kalokohan na iyon. wala akong naging kakampi at dahil diyan magbabaril ako sa sintido–kaso masakit iyon saka makalat, kaya wag na lang.

hindi ko alam kung papasok pa ako bukas sa trabaho. wala na akong mukhang ihaharap sa sobrang kahihiyan.

ang galing galing niyo talaga–ginagawa ninyo kaagad na impyerno ang buhay namin dito sa kulungan kahit hindi pa kami namamatay sa sobrang kabagutan at kapaguran mula sa pagiging alipin. kala ko nga nung una puro dota at fashion wars lang ang inaatupag ninyong gawin sa opisina, pero nitong nakaraang araw napapansin ko na talagang pinagiigi ninyo ang trabaho ninyo kahit wala kayong amo na nakabantay.

makinig kayo sa akin, mahal kong mga IT programmers, alam niyo kung ano? siyempre hindi, kaya sasabihin ko sa inyo, isama niyo pa ang sampu sa mga guro ninyo nung kolehiyo na naturo ng motherfucking codes, na kahit na magpursige pa kayong lahat na ipahinto ang ligaya namin sa pagakses ng web, makakapaginternet pa rin ako kahit saang computer niyo ako ilagay.

kung sa mga susunod na araw ay hindi na ako makapunta sa datkom ko sa oras ng trabaho, isa lang ibig sabihin niyan–hello iT! hahahaha

[edit]
pinulong ako at ang dalawa pa sa mga katrabaho ko dahil sa tuluyan ng nalaman ng amo ko na nagbababad ako sa internet habang nagtatrabaho. kasalukuyang pinagiisipan ng administrasyon ng gerbis kung bibigyan ba ako ng 10 araw na suspensiyon bilang karampatang parusa.
[/edit]

[post edit]
bumaba na ang desisyon, binigyan ako ng ‘written verbal memo’. kung paano naging written ang verbal hindi ko na kailangan ipaliwanag basta ang alam natin hindi dapat pinagsasama ang dalawang salita na yan sa iisang parirala. lahat ng mga alipin na nilagyan ko ng akses sa internet ay muling nanghingi ng tulong sa akin para tanggalin iyon mula sa mga computers nila.
[/post edit]

[post post edit]
meron daw akong nagawang kabutihan sa opis, kumbaga ang labas ko parang accidental hero. meron daw akong nagagawa sa computer ko na maaaring pakinabangan ng buong kumpanya. sabi ng mga kapwa alipin ko, dapat daw ibahagi ko yung nalalaman ko na iyon para naman maisipan ng administrasyon na bawiin yung ipinatong na written verbal memo na binigay sa akin. kaso may maliit na problema, hindi ko alam na nagagawa ko iyon at kung nagagawa ko man iyon, hindi ko alam kung paano ko nagagawa iyon. magulo diba? kahit ako naguluhan din sa pinaliwanag ng amo ko sa akin. sa pagkakataong ito–pramis, kros may hart, hindi talaga ako ang may pakana. yung sa pagkakabit ng internet oo, ako may pasimuno niyon pero gustuhin ko man kunin yung parangal para sa pagkakatuklas sa nasabing kahenyuhan ay hindi ko magagawa dahil hindi ko talaga alam kung paano ko ginagawa yung tinutukoy nila na kabayanihan ko.
[/post post edit]