dear amo
oh, ano ka ngayon? gusto ko lang sabihin sa iyo na sa labas ng gerbis, wala kang kapangyarihan na utus utusan ako pero dahil sa ginanap sa loob ng bahay mo yung inuman, sa mismong teritoryo mo–pagbibigyan kita. nawalan ako ng pagasa na magangas angasan lalo na at napakalakas ng presensiya mo.
nasalubong kita na nasa harapan ng bahay niyo katabi ang videoke machine na inarkila para sa pagdiriwang ng kaarawan ng kapwa ko alipin. malayo pa lang, nagparinig ka na ng masilayan ako sa kanto. sakto, alam na ng buong baranggay niyo na gumagana ang vocal chords mo at malaki ang diaphragm mo. sinabihan mo ako na ipasok ang machine para masimulan na ang rakenrol. alam mo naman na puny person ako diba? weakling ako. kagagaling ko nga lang sa dengue at nagpasa ako sa iyo ng medical certificate patunay nun diba? higit sa lahat amo, kung hindi obvious–babae ako. malay ko ba sa siyensa ng tamang paraan ng pagbuhat ng videoke machine para ipasok sa loob napakaliit na bahay mo? hindi hinubog ng bathalang sinasamba ko ang aking napakagandang katawan para magbuhat lang ng kasangkapan mo. lalong lalo namang hindi ako nilalang para paglingkuran ka gamit ang natitirang kong lakas sa labas ng opisina.
hindi kita pinansin at diretso lang akong naglakad patungo sa pintuan. pumasok ako sa bahay mo pero ano ang napala ko? umupo ako sa sahig dahil wala kang sofa set. ang laki ng sweldo mo sa gerbis wala ka man lang pambili kahit kahoy na bangko na gamit sa paglalaba? i hate your life. kung sa bagay, nagpapalaba ka nga naman pero hindi iyon ang isyu dito. huwag mong ibahin ang usapan. hindi iyan ang dahilan ng pagputok ng butchi ko, pagkulo ng dugo ko, pagsakit ng batok ko at pagkalam ng sikmura ko.
siguro nilapastangan ka nung kabataan mo–minolestiya ka ng mga kalaro mo dahil hindi ko talaga maintindihan ang punto kung bakit kailangan lahat ng ilagay kong kanta sa videoke machine, ikaw ang kakanta. ayos lang kung isang kanta pero lahat ng ilagay ko? hibang ka. hindi naman magkatulad ang pangalan natin para magkaroon tayo ng parehong tadhana at sa pagkakaalam ko, hindi rin tayo magkamukha para magkataon na magkaroon tayo ng parehong paboritong kanta.
ang hirap magisip ng magandang kanta, yung bagay sa malamig na boses ko. sa tulad kong ipinanganak na may hindi matalas na memorya, trabaho para sa akin ang alalahanin ang mga kantang taos sa aking puso. mahina ako sa alpabeto at iyan ang rason kung bakit nahihirapan akong hanapin ang pamagat ng mga kanta sa songlist na kulang sa pahina at may bulok na pagkakasunod ng titulo. nakakatamad tumayo at nakakabagot lumakad papunta sa makina para makapaginput ng song. ayaw ko rin tumipa ng mga number dahil hindi ko alam kung ano ang susunod na pipindutin: kung play, insert, enter, alt f4 o ctrl alt delete.
higit sa lahat–gawin mo na kahit ano pa ang naisin mo, yurakan mo na pagkatao ko pero huwag mo lang ako agawan ng mikropono habang damang dama ko ang pagawit ng breathless ng thecorrs. malamang, meron ka ng maikukuwento sa mga apo mo–kung paano ang pakiramdam ng may nakatanim na mikropono sa bungo.
ano napala ko? kumanta ako ng walang microphone. pinagmukha mo akong retarded na hindi nakakainom ng gamot at otistik na may sariling mundo. hindi ko makakalimutan ang ginawa mo sa akin. noon lang nagdilim ang paningin ko–kasi gabi na pala. tandaan mo: tamang karma ka lang, bitch.
camel toe
malamig ang gabi habang kinausap ko sa pamamagitan ng text ang isa sa mga pinakamalapit kong kaibigan sa blogosphere para tanungin siya kung anong magandang konsepto para sa isang photoshoot at sa hindi sinasadyang pagkakataon–nabanggit niya na nakakaBONER ako.
BONER- a slang term for an erect penis due to sexual stimulation. It is called so because the penis resembles a bone.
naisip ko, parepareho lang ang mga lalake: yung mga pahinante ng truck na sinusundan ako ng tingin, yung mga gwardiya sa gerbis na binabansagan akong ‘miss gwapa’ sa tuwing magswipe ako ng ID, yung nakakasalubong ko sa bangketa at sinasabihan ako ng hello miss ganda, yung mga empleyado sa baranggay hall namin na kinukuhanan ako ng bidyo ng patago, yung mga nasa bar sumusubok ng pagkakataon sa pamamagitan ng mga pick up lines, yung mga nakakasayawan ko sa dance floor para mahipuan ako, yung mga tagapaghalo ng semento na sinisipulan ako sa pamilyar na huni kapag nakakakita ng babaeng may magandang katawan, yung mga bloggers na binobola ako sa messenger, yung mga kundoktor na sobra ang sinusukli sa akin, yung mga tambay na hinahabol ako para tanungin ang number ko sa telepono at higit sa lahat, yung mga bakla sa parlor na tinataasan ako ng kilay. huwag kang hangal, lalake pa rin iyang mga yan.
lahat sila, malaki ang posibilidad na sa isa o iba pang paraan ay nakaramdam na, ehem, maBoner sa akin.
Hi lhon poh 2 ung guy n bestfwend ni amo ahm ung dun s hawz nla ahm geh nytez2 poh txt nlang poh 2mrow mharlon nga pla cencia n hya ako knina kc bzta
tinext ako ng lalakeng nakilala ko lang sa inuman. bukod sa pangalan ng amo ko, wala na akong binagong kahit ano sa text niya, pero teka, ako lang ba o di ko talaga mawari kung saan nakapwesto yung letrang H sa pangalan niya?
marami akong nainom at hilo na ako pero itaga niyo pa yan sa tadyang ni dingdong dantes–hindi ako nalalasing. alam ko naman kung sino yung mga nakakainuman ko, kei? alam ko rin kung sino yung mga may dalang digicam na pipichurran ako habang natutulog sa inuman. hindi ako natutulog dahil sa kalasingan. pramis, puyat lang talaga ako.
dalawa ang rason kung paano ako nagkakaroon ng numero ng mga tao sa telepono ko: 1) kras ko sila 2) magagamit ko sila para sa pansarili kong kapakinabangan. 3) pinilit nila ilagay doon ang kanilang numero habang madami akong nainom.
hindi ko binibigay ang number ko ng wala lang. minsan, ako yung mismong humihingi ng number ng isang tao dahil para sa akin, ako ang may desisyon kung gusto ko silang kausapin o hindi. mas madalas, kapag hindi na talaga malusutan ang sitwasyon at natotorete na ako sa kapipilit ng mga tao na hingin ang number ko, sinasabi ko na lang na hindi ko kabisado–dahil totoo naman talaga na hindi ko sinasaulo ang number ko.
sa kaso niya, sinabi ko na hindi ko kabisado ang number ko. paraan iyan para sabihin sa kanya na hindi- ako- interesado- sa- mga- lalake- na- mas- malaki- pa- ang- sweldo- ko- kesa- sa- pinagsamasamang- baon- mo- ng- isang- buwan- sa- eskwela. akala ko ligtas na ako, na tuluyan ko ng nailigaw ang lampong, pero hindi ko na kasalanan na maparaan siya. hiningi niya pala ang numero ko sa amo ko.
sabi ko sa sarili ko, ayos lang na magtext siya. lilipas din yan. magkaiba kami ng linya ng telepono at isang matalinong dahilan iyan para makasagot sa tanong na ‘bakit hindi ko nirereplayan ang mga mensahe niya?’. kaya lang, ilang saglit na minuto ang lumipas at hindi pa man nagiinit ang ngiti ko sa labi ko ay nakatanggap na naman ako ng text.
Hi poh! Hmpf yan bumli p k ng sim n glbe mka txt k lng geh 2mrow nlang poh geh nyte2z lab2
mga mahal kong tagasubaybay, ito ay isang matibay na halimbawa ng ating pagkapinoy–sa paraan ng pagiging masigasig. pwedeng magsalita? yung opinyon ko lang naman. hindi ako nadadaan sa sigasig, pero baka sa sisig pwede pa.
pwera biro.
natatawa talaga ako sa paraan ng pagtetext niya. di ko alam kung nagpapakyut o may saltik lang talaga sa utak. parang nababadingan ako na di ko maintindihan. para lang siyang teenager sa friendster na mahilig sa glitter fonts. hindi siya yung tipo na pagaaksayahan ko ng panahon at sa tingin ko ganun din naman siya sa akin. sa palagay ko, palagay ko lang naman, tulad din siya ng lahat ng lalakeng nabanggit ko–madadaanan ko lang. same old banana. naBoner ko lang.
manlove
minsan, kulang ang nababasa mo lang ang isang blogista para lubos na makilala mo ang totoong pagkatao nila. dapat talaga bukod sa pakikisalamuha ay NAKAKADAUPANG PALAD mo rin ang mga bloggers sa personal para ganap ang pagkakakilanlan.
