david cook
pahingi nga ng blade–yung mapurol at may kalawang. maglalaslas lang ako saglit.
“there is a lot of pressure when you are in a strong squad and you know that you must play well each week to keep your place.”–Aleksander Hleb
hindi ko na yata kaya sa gerbis. kung sino ang nagsabi na bawal magpuyat sa tanghali, magpakamatay na siya dahil puyat ako sa tanghali–palagi. mapapaaga talaga ang taning ng buhay ko dahil diyan. napapagod na ako. nanghihina. ayos lang na makatulog sa biyahe ng bus pero hindi normal yung lalagpas ka sa dapat mong babaan dahil bukod sa nakatulog ka sa bus, nawala na ang alerto mo sa katawan. isa pa, ayos lang na may kumpetensiya sa trabaho pero hindi yata maganda sa kaluluwa yung araw araw nakikipagpaligsahan ka lalo na kung alam mo kung hanggang saan lang ang abilidad mo. hindi magaan sa kalooban yung papasok ka sa trabaho para lang sukatin ang kakayahan mo base sa kakayahan ng iba. sa gerbis, hindi sapat na perpekto ka lang–dapat mas magaling ka pa sa perpekto. nadidismaya ako sa nagiging resulta ng mga ginagawa ko sa trabaho. sa lahat ng ito, ang pinakaaayaw ko ay kulang ang suportang moral na ibinibigay ng amo ko. mali. kalimutan niyo yung kababanggit ko pa lamang na pangungusap dahil ang totoo, walang ibinibigay na suportang moral ang amo ko. ang mas masakit pa, imbes na matulungan niya ako lalo niya pang ibinababa yung natitirang kakapiranggot na tiwala ko sa sarili ko.
“pressure and stress is the common cold of the psyche. –Andrew Denton”
nalalaman ang ugali ng tao sa kung paano siya bumuo ng tanong. naiirita ako kapag may naririnig ako na nagtatanong kung birhen pa ako. ito ang isa sa mga pinakabobong tanong na naengkwentro ko bukod sa tanong na kung bakla ba si piolo pascual. masyado kasing mapanghusga at mapangutya ang katanungan na ‘virgin ka pa ba?’ kaya eto, bigyan ko kayo ng teknik.
xienahgirl, sexually active ka ba?
ayon oh, tumeteknik. talagang may nalalaman pa akong teknik teknik? aminin natin, mas maganda iyan pakinggan kaysa sa naunang tanong. hindi halata na nagtatanong ka lang dahil naghahanap ka ng makakamot. nagaalala ako dahil sa edad kong ito, bakit hindi pa ako magkaroon ng boypren? madami namang mga lalake diyan. hindi ko pa siguro nakikitang pangangailangan ang pagkakaroon ng boypren. sa totoo lang naaalala ko lang naman na malungkot akong nilalang sa tuwing nakakakita ako ng dalawang tao na magkahawak ang kamay. kapag ganito nilalagay ko na lang yung kamay ko sa bulsa ko–sa back pocket para cool. kunwari mainit din yung palad ko. napapansin ko rin kasi na sa panahon ngayon parang lahat ng nasa paligid ko nakatikim na ng luto ng diyos. hindi ako makasali sa usapan ng mga kaibigan kong plastik. natatameme na lang ako dahil wala akong kahit anong karanasan na maibabahagi tungkol sa mga bagay na ganyan. nakakaramdam tuloy ako ng pressure para subukang makilasap sa kung ano nga ba ang lasa ng putahe ng panginoon. huwag kayong magalala, mararanasan ko rin iyan pero hindi muna sa ngayon. after 5 minutes pwede na siguro. ok, fine. sige, 10 minutes.
change topic.
“don’t ask me how I do it. it always come out of me under pressure”. –Stanley Matthews
kakapal ng pagmumukha ng mga ito. maangmaangan pa? oo, kayo. salarin kayo kung bakit ako nakakadama ng pressure sa blogosphere. alam niyo na iyon. paulit ulit na lang. ayaw ko ng paulit ulit. ayaw ko ng paulit ulit. ayaw ko ng paulit ulit. ayaw ko ng paulit ulit. ok? ok? ok? ok? pakiramdam ko kailangan ko lagi magkaroon ng magandang entry. dapat lagi akong may bagong ginagawa. hindi ako dapat nawawalan ng isyung pinapaliwanagan. mas inuuna ko pa nga ito kaysa sa trabaho ko sa gerbis. kung sa bagay, ito naman talaga ang gusto ko kaya lang pakiramdam ko para akong isang specimen na nakalagay sa slide tapos nasa ilalim ng microscope. lahat nakatingin sa akin, pero ayos lang–trip trip lang talaga yan.
“under pressure, people admit to murder, setting fire to the village church or robbing a bank, but never to being bores. –Elsa Maxwell”
isa sa mga hindi nakasulat na batas ang pagtupad sa obligasyon ng mga anak sa pamamagitan ng pagtulong sa pamilya. hindi naman talaga ako obligado na makihati sa gastusin sa pamilya–pero gusto ko. sa simpleng bagay lang na iyon ko naipaparamdam na mahal ko sila. ang hirap gastusin ng pera na pinaghirapan ko pero wala akong magawa dahil kailangan ko bumawi sa lahat ng mga pagkukulang ko kahit sa pamamagitan lang nito. pakiramdam ko ang laki ng kasalanan ko sa magulang ko dahil sa hindi ko natupad yung kagustuhan nila na makapagtrabaho ako bilang nars. nagkakamali kayo kung iisipin niyo na ayaw ko maging nars. lapastangan kayong matatawag kung iisipin niyo na wala akong ginagawa para matupad ko ang simpleng mithi nila. kaligayahan ko ang kaligayahan nila. ngayon hindi ko alam kung paano ko magiging masaya dahil sa kasasabi ko pa lang na mga salita.
“pressure is a word that is misused in our vocabulary. when you start thinking of pressure, it’s because you’ve started to think of failure. –Tommy Lasorda”
kung susumahin, iisa lang naman ang kalalabasan nito: ako ang nagbibigay ng pressure sa sarili ko. ako ang pinakamahigpit kong kalaban. normal lang naman ang pressure sa buhay pero kung iintindihin ko ang lahat ng ito–malamang bumula ang bibig ko at bigla na lang akong matumba mula sa kinatatayuan ko. talo ako. hindi ako nagpapatalo. hindi ako sanay ng natatalo. saka, hello? ang ganda ko kaya. kung iisipin ko yan baka wala ng maganda sa blogosphere. wala ng maganda sa valenzuela. wala ng maganda sa pilipinas. wala ng maganda sa earth!
ako pa? kakayanin ko ito, sana.
