basag. basag na basag ang pula ng itlog ko.

may karas ako sa gerbis at itago na lang natin siya sa pangalang [danny phantom]: maamong mukha, payat, maputi, matangkad, chinito, matangos ang ilong at maangas. teka. kailangan ko muna alamin kung matalino. mahalaga kasi sa akin na matalino ang lalake. magpapabola lang din naman ako, sa matalino na diba? akshuli madami akong karas pero eto yung tipo ng krasness na pwedeng magkaroon ng malisya habang sabay kaming nangangarap na bumuo ng aming pamilya.

matapos ang dalawang buwan, sa wakas may magandang dahilan na ako para pumasok sa trabaho at si mr phantom iyon. sa palagay ko nga siya na yung inaantay kong swerte sa buhay ko. parang ungas lang kasi si kupido–habang pauwi na ako mula sa trabaho at pasakay na ako ng bus, nakangiti lang ako. oo nakangiti lang na parang tanga habang nakadungaw sa bintana. pinagtitinginan ako ng mga tao dahil parang nakaplaster ang mga labi ko. ngiting aso? di ko alam. ngisi? basta iyong may halong kilig–madaming kilig. inaamin ko nawiwirduhan ako sa sarili ko ngayon dahil unang beses ko naramdaman ang ganitong klase ng kalandian. pag-ibig nga kaya? di ko rin alam. sana talaga karas lang ito at lilipas din ang nararamdaman ko. kung sa paanong dahilan na tumugtog sa bus ang kantang the search is over habang bumibiyahe ako hindi ko rin alam pero sana hindi iyon ang katibayan na siya na nga.

yihee. tuksuhin niyo naman ako.

hinawakan niya yung kamay ko pero parang pakiramdam ko hindi–ilusyon ko lang yata yun. sa palagay ko nagdampi ang mga palad namin habang iniaabot niya yung pigyurin na palaka. kung di ba naman talaga swerte ang tambalan namin, hindi ko na alam ang maitatawag ko dito. nagulat ako nung kusa kong ibinigay ang kamay ko sa kanya para mahawakan ang iniaabot niyang palaka na nasa kanyang kamay. wala naman nagdikta sa akin na gawin yun, basta na lang iniabot ko sa kanya ang kamay ko tapos hinawakan naman ni mr phantom. tsansing. tama, tsinansingan niya ako. ayos lang, pwede rin naman niya ako bastos bastusin at halikhalikan at yakapyakapin at alam niyo na yung mga susunod na eksena.

makabili na nga ng mamahaling lotion.

bakit kasi may aso at palaka sa usapan?

dalawang beses na rin niya ako tinatanong kung kumain na ako. hindi naman ako yung tao na mukhang gutom sa personal. di nga? baka naman talagang mukha na akong gutom kaya tinanong niya ako kung nakakain na ako. baka gusto niya ako ilibre ng lunch? ayon oh, lilibre daw ako ng lunch. sana hindi pagibig ito at sana hindi sa ganitong paraan nagsimula ang lolo at lola niyo dahil ang korni ng labstori namin kapag nagkataon. dapaks.

ang dami ko pang kailangan malaman tungkol kay mr phantom pero mukhang imposible na makalapit ako sa kanya kasi natotorpe ako. tumitiklop talaga ako hindi lang sa kanya kundi sa lahat ng mga kras ko. yuck. ano ba yang self ko? pagsabihan ko nga later.

chance ko na ito. moment ko na ito.

malakas ang pakiramdam ko na gusto niya rin ako. tumitingin tingin naman siya sa akin at nahuli ko na rin siya minsan. oo, gusto niya rin ako, yata–pero ayaw ko umasa. masasaktan lang na naman ako ng mga lalakeng gwapo. mga lalake talaga wala ng ibang ginawa kundi paasahin at iwanan ako. letse! nagbago na isip ko. ayaw ko na pala kay mr phantom.

siyempre, pakipot lang–kunwari kikay.

[edit]
madilim ang kalsada papuntang gerbis at habang abala akong nagtetext biglang may humawak sa kamay ko–si mr phantom pala iyon. nagyoyosi sila ng kanyang mga kaibigan at sinabi niya sa akin na ‘maaga pa para pumasok sa gerbis’. patawarin niyo ako–tinanggihan ko samahan si mr phantom sa simpleng kadahilanan na torpe ako. i hate my life.
[/edit]

bigla ko na lang nakita yung mga bagay at gamit ko na nawawala noon–yung kahit saan ko hanapin hindi ko pa rin makita. sabi ng nanay ko, bibig ko daw yung pinanghahanap ko sa mga gamit ko. totoo naman. ugali ko talaga iyon. ang palusot ko: alam ko kung saan ko inilalapag at inilalagay ang mga gamit ko. oras na mawala yun sa kinalalagyan, ibig sabihin may nangealam sa pamilya.

natagpuan ko na yung mga luma kong gamit. mga stationery na kinolekta ko nung bata ako. mga damit na hindi ko pa nasusuot. mga sulat na binigay sa akin. napaluha ako kasi hindi ko na kailangan itong mga bagay na ito. nalungkot ako kasi nalaman ko na kaya ko pala mabuhay na wala ang mga gamit na iyon.

makakalimutin kasi akong tao at nagkakasya na lang ako sa pagtatabi ng mga basura–kumapit sa alaala. pakiramdam ko may attention deficit hyper activity disorder talaga ako. nagpopokus lang ako sa isang alaala tapos makakalimutan na yung iba pang mahahalagang bagay.

magandang balikan ang nakaraan pero hindi tama ang magpaiwan doon. hindi naman importante ang mga alaala para sa akin dahil nga sa makakalimutin ako. wala akong choice. kusa ko na lang nakakalimutan ang mga bagay. ang binibigyan ko na lang ng buong pagpapahalaga ay ang mga tao na kasama ko na gumawa ng mga alaalang iyon.