gerbis
sirmamboss: kindly close your monitors and go back to your table.
gerbis people: ok.
sirmamboss: i would like to inform the group that if ever somebody fails this training i will just have that person endorsed to the other department. the HR will call you in a few days to let you know of your new schedule.
gerbismate: uh oh.
sirmamboss: the reason why a person fails this training is that he didnt meet the company’s requirements. by the way, to those who will successfully make it through, you will be regular employees and the 5day transition will start on monday.
gerbismate: homaygadnes.
sirmamboss: wait a sec. i will just go back to the trainor’s pod to get your scores so that we will know the people who will be transferred.
gerbismate: ibig sabihin totoo pala talaga na may bumabagsak dito.
xienahgirl: …
gerbismate: hindi naman niya sasabihn yun kung walang bumabagsak. nakakatakot.
xienahgirl: …
sirmamboss: ok. so how do you want me to do this? do you want an individual evaluation or lets just announce the results to the class?
gerbispeople: just announce it to the class.
sirmamboss: as i call your name, approach me and get your certificate which proves that you have passed the training. dont forget to sign the employee contract.
gerbismate: hala bakit hindi pa tayo tinatawag?
xienahgirl: …
sirmamboss: gerbismate and xienahgirl, did you recieve your certificate?
xienahgirl: no
sirmamboss: do you know why you dont have your certificate?
xienahgirl: …
sirmamboss: how about you, gerbismate?
gerbismate: well, i dont have something in mind.
sirmamboss: xienahgirl, cant you think of a reason?
xienahgirl: i cant think of any reason why i cant have my certificate.
sirmamboss: you did get a perfect score in the knowledge check, didnt you?
xienahgirl: …
sirmamboss: then, what is in your mind?
xienahgirl: …
sirmamboss: who were the top graduates before this training?
gerbispeople: gerbismate and xienahgirl
sirmamboss: xienahgirl, give me a reason why you think you dont have the certificate.
xienahgirl: [late ako dumating nung second day, nagiinternet ako gamit ang computer ng kumpanya, hindi ako sumusunod sa dress code, hindi pa ako nakakapagpasa ng papeles sa HR, mali ang paggamit ko ng time keeping system, ginagamit ko ang vernacular language sa loob ng kumpanya, sobra ang oras ng breaktime ko]
sirmamboss: what? answer me.
xienahgirl: actively participating during discussions?
sirmamboss: uh huh. since gerbismate and xienahgirl cannot give me any rebuttals on why they havent received their certificates, ill just probably be honest and tell you that… that… i forgot to get your certificates in the trainer’s pod.
gerbispeople: *groupmwahugzzz*
kongkatsumaleyshuns, xienahgirl. im very proud of herself.
kinilabutan ako. kamuntik na ako makasapak. hindi dahil niloko ako ni sirmamboss kundi dahil sa dinamba ako ng yakap ng isa sa mga gerbispeople ng malaman niya na pumasa ako. mahigpit yung yakap. sobrang higpit. ayos na sana kaya lang–bakla siya. wala akong anumang masamang tingin sa mga bakla dahil sa katunayan babaeng bakla ako pero ang pinupunto ko lang, mas masarap siguro kung tsansingan ako ng tunay na lalake. sige na nga. para hindi na tuluyang mabagabag ang inyong damdamin, sa susunod na yayakapin niya ako ay mataimtim na lang akong pipikit at iisipin ko na may malisya siya sa akin.
tama ang nasaksihan ninyo–bukod sa maituturing akong isa sa mga powerplayers ng grupo dahil sa nakakakuha ako ng matataas na grado sa mga sobrangubod ng dali na mga pagsusulit ay palagi rin akong nagiging tampulan ng powertripping ng mga trainors. hindi na bago sa akin ito. hindi ko naman sila masisisi kung pakiramdam nila mas magmumukha silang magaling kapag naipahamak ako sa madla. hindi ko talaga alam kung bakit ako ang laging napipisil na ipahiya para pagtawanan ng klase.
tama, humor blogger ako pero humor employee? putanginamoka.
oo, masaya yung makita ako na magmukhang tanga sa maraming tao. bakit? kasi bihira lang iyon mangyari. dakilang matatawag ang mga taong makakaisa na mabilog ang ulo ko. alam ko, mukha talaga akong weakling sa totoong buhay–yung tipong pwede malinlang ng mga acting roles. malas nga lang dahil praktisado na ako sa mga scheupeed shtayls na yan. huwag kayong magalala, inaanyayahan ko pa rin kayong lahat na tarantaduhin ako. asapakayo.
maganda ang pasok ng buwan ng oktubre para sa akin dahil ikinagagalak kong sabihin sa inyo na ganap na ang pagkaalipin ko sa gerbis. kung bakit ipinagmamalaki ko ang aking pangangamuhan sa gerbis? sa parehong dahilan kung bakit ginisang munggo ang ulam tuwing biyernes. WALANG NAKAKAALAM. ang dapat na 1buwang training ay ginawang 15araw. sa isip ko: einubehnemenyen! imbes na magpetiks, trabaho agad. tsk tsk. mahirap yung pinagdaanan naming mga gerbispeople pero balewala lang dahil nasisiyahan naman ako sa mga kagaguhan ko sa trabaho. ngayon pa lang ay hayaan ninyong kundisyunin ko ang inyong dalisay na sarili para ihanda ito sa mga umeeksenang gerbis kronikels.
pahabol sulat:
ang pangit ko sa company id ko. thanks.
nus phail
[ibinalita sa telebsiyon ang resulta ng philippines top10 best humor blogs] at ang totoo? kahit maganda ang screen capture ng datkom ko sa TV hindi pa rin ito sapat na dahilan para maglabas ako ng letson at maghanda ng nakabubusog na piging.
sa palagay ko, walang silbi ang pagkapanalo naming lahat kung yung mismong nagsimula nito ay hindi man lang nabigyan ng tamang pagkilala. ano ba naman yung paglaanan mo ng kalahati ng kalahati ng isang segundo ng balita mo ang banggitin si badoodles, ang project lafftrip laffapalooza o kahit yung kwentongbarbero.com?
habibu. tama ba narinig ko? ANG MR_D? wtf. maramdamin si romydiaz kaya ayan tuloy, nagtampo ang pinakamatanda sa lahat ng batang blogger. hindi mo man lang makuhang banggitin yung diarya. tsk tsk. DEAR DAYARIYA baka kako di mo alam kung paano sambitin tulad na lang ng THE LOSER’S REALM. ewan ko, pero nagrereklamo si mariano na hindi dapat REYALM kundi RELM. babytalk.
[OFFTOPIC]
TARANTADO KA ROMYDIAZ. SINO NAGSABI NA BURAHIN MO ANG DEARDIARYA? PUTANGINA. DI KO ALAM GAGAWIN KO NGAYON. DI KO ALAM KUNG ANO ITATAYP KO.
[/OFFTOPIC]
malinaw sa akin ang lahat: na merong mga bagay na dapat at hindi dapat ipakita at bigkasin sa telebsiyon pero ginoong reporter, hindi mo ba alam na may mga tao sa likod ng mga blog na iyong nabanggit? ayusin mo trabaho mo ng hindi ka lumalabas sa ilalim mga ganitong klase ng titulo ng blog entry.
ayos na rin siguro dahil hindi naman sikat yung palabas mo. ano nga pala ulit yung bragging rights? ok.
re: vengeance is mine
kung handa ka ng masira ang buhay mo–hayaan mong muli akong magpakilala sa iyo, mahal kong tagasubaybay.
kelan ba ako nagpakilalang mabuting tao ako? wala akong matandaan. ang pakiwari ko sa imahe ko sa blogosphere ay isa akong magandang malandi at maangas. bitch. isang mabilis: bitch. yung nangangalit yung ipin: bitch. yung parang dumudura ng salita sa isang hingahan: bitch. ngayon ay napatunayan ko na epektibo nga talaga akong blogger–nauuto ko kayo. bukod sa napapaniwala ay napapamangha ko rin kayo sa pamamagitan lamang ng mga letra at bantas na pinapakawalan ng mga daliri ko. ok payn. di ko kayo napapamangha dahil ako lang nagsabi nun pero hindi pa rin natin maikakala na nabibigyang hustisya ko ang mga ideya na nais kong ipakahulugan. kung hindi henyo, ewan ko na lang kung ano ang maaring maitawag sa gilas na iyan.
nasabi ko na mayabang rin ako, noh? thanks.
paano ko nga ba mailalarawan ang paraan ko sa pagpapatawa? sarcastic, yun yata iyon. mas binibigyang halaga ang natatagong emosyon sa likod ng mga direktang salitang binabanggit. ganito na pala talaga ang makabagong pagpapatawa at wala na sa uso ang mga nadadapa sa putik, nilalamukos ang mukha, sinusukahan ng kape, pinapasabog na bulok na kotse, pekeng tunog ng suntok, nahuhuli sa eksena na mga pulis at hinahampas ng diyaryo sa ulo. saang kamay ng bathala ako kukuha ng talento para gawin ang mga iyan sa internet? mahirap yun. kahit si mr google di iyan masasagot pero unti unting nabago ng mga bloggers ang konsepto ng komedya. lubos lubos ang nararamdaman kong ligaya dahil isa itong katibayan na ang makabagong pinoy ay intelektuwal–hindi na nakakahon sa ideya na ang pisikalan at ang sakitan ay nakakatawa.
hindi ko lang alam kung dapat ba akong mabahala sa pagkaaliw ninyo sa paraan ko ng pagpapatawa–ang pasimple ngunit marahas na pagyurak ng pagkatao at damdamin ng iba. bibihira lang ang may taglay ng ganitong katangian at dito sa mundo ng blog, kailangan matigas ang pagmumukha para makagawa ka ng kakaiba. hindi niyo alam kung gaano karaming apog ang tinutubog ko sa tubig at itinuturok ko sa ugat ko para tumigas ng ganito ang pagmumukha ko para gawin ang lahat ng nakikita ninyo dito sa datkom. sumpa ang pagmamayari ng konsensiya na tinadtad ng kalyo at ang naging kapalit nito ay ang malawakang hindi pagkakaunawaan. ang sarcasm ay balakid para maging sensitibo sa nararamdaman ng iba na himalang nakakatawa naman para sa lipunan. meron pa rin kasi tayong mga kapatid sa blogging na hindi bukas ang kokote para intindihin ang trip ng iba. killjoy.
ang pagpapakita nga ba ng pagkakamali ay pagpapakatotoo? ano ang silbi ng pagpapakatotoo kung ang tanging napupuna ay pagkukunwari?
hindi pagpapakatotoo ang ginagawa ko kundi pagpapakatao. hindi ako ang tipo na buong tapang na magmamalaki para makuha ang respeto ng karamihan. hindi rin ako nagpapakita ng pagkakamali, kahinaan at kakulangan para kaawaan. ipinapakita ko lang ang likas na katangian ni xienahgirl na nais maging inspirasyon sa kapwa.
ano daw?
binibigyan ko kayo ng karapatan na husgahan ako bilang isang personalidad sa internet. blog ito, mahal kong tagasubaybay. inilalathala ko kung ano ang gusto kong isipin ninyo tungkol sa akin. ihinahatag ko ang mga putahe na alam kong bebenta. malinamnam ang lahat ng matitikman ninyo dito sa datkom at wala kayong ibang pwedeng gawin kung hindi kainin ang nakahain, nguyain ito ng buong puso at lunukin ito ng may respeto. nakikikain lang kayo. nakikibasa lang kayo. lapastangan ang tao na huhusga sa kabuuang pagkatao ko base sa kung ano ang ipinatikim ko sa inyo. kung ayaw niyo ng niluto ko, pwes maraming karinderya diyan na malamang ay swak sa panlasa mo. ipinapaalam ko kung saan kayo lulugar dahil ngayon pa lang sasabihin ko na sa inyo–masama akong tao. ako ang huling tao na gugustuhin ninyong makabangga.
ang isa sa pinakamadaling paraan para makuha ang pansin ng madla ay ang banggain ang pinakasikat. oh, alam niyo na? nagkaalaman na. merong mga basurang umaasta at nagpapanggap na anyong tao diyan na susubukan akong sugatan sa pamamagitan mismo ng mga salitang binitawan ko. bakit kamo? kulang sila sa talino para makaisip ng dahilan para masira ako kasi sila mismo alam nila na hindi uubra sa akin ang bulok na paraan kaya gagamitin nila ang mga sinasabi ko laban sa akin. ang sagot ko? ang tanging pakay ng mga weakling na mangangahas na sumubok na kalabanin si xienahgirl ay walang iba kundi, fame.
im gonna live forever.
baby, remember my name.
remember. remember. remember. remember.
mahal kong tagasubaybay, nakakalimutan niyo na ako ay isang blogger at hindi kung sino mang artista na lumalabas sa telebisyon. buhay ko ito at hindi ito isang malaking tsismis na pwedeng pagpiyestahan ng mga labandera sa batis, thread sa plurk, bakla sa parlor, call center agents sa pantry at bloggers sa messenger conference. hindi ko kailangan patunayan ang sarili ko sa kahit kanino dahil alam ko na matagal ng matalim ang panulat ko pagdating sa blog. may kakayahan ang chiksilog na durugin ang kahit sino–pero kahit kailan hindi niya gagamitin ang kapangyarihang iyon. nakakatamad. ay, teka. may niyurakan na pala ako ng pagkatao gamit ang datkom at hindi ko na ipapaalala kung sinong eksotika yun. tsk. hindi katanggap tanggap na bababa ako mula sa pedestal na kinatatayuan ko para makihalubilo sa mga bobong tao na iyan. minsan nakakalimutan ko kung ano ang kaya kong gawin. mabuti na lang at may mga nagpapaalala sa akin sa kung ano ang kakayanan ko.
lahat ng tao may karapatan magsalita sa pamamagitan ng paglalathala pero hindi ibig sabihin nito na maiintindihan ka. ang pagiging kilala sa larangan na ito ay hindi nangangahulugan na susuklian ka ng pangunawa. palagi kong sinasabi na hindi ako naging kumportable na maglathala nitong nakalipas na taon dahil pakiramdam ko kailangan ko umayon sa kung ano ang gusto ng mga tagasubaybay. lahat ng mata nakatuon sa akin at ang pangkaraniwang galaw ko ay nabibigyan ng malisya. pilit akong binibigyan ng reputasyon–ng mga pamosong bansag na kahit kailan ay hindi ko naman hiningi o napakinabangan man lang dahil hindi ako nagpapakilala bilang xienahgirl sa tunay na buhay.
isa pa nga pala–babae ako, pero tuli na. mabuti na yung malinaw, kaysa naman magtanong na naman kayo? paulit ulit na lang tayo, mortal fools.
hindi ko hahayaan na maagnas ako ng kaisipang sikat ako. hindi mabuti sa isipan ang alingasaw ng nabubulok na pagkatao. sino may pakana magkalat ng katarantaduhang sikat ako? pwes, sumaiyo ang taos puso kong pakyu dahil sinira mo ang buhay ko. marami nagsasabi sa akin na sikat ako pero kapag tinanong ko naman kung paano nila nasabi na sikat ako? katahimikan–hindi nila ako masagot. hindi ko nga nararamdaman kung gaano ako kalaki sa mundo ng blog. nakakaraos pa rin naman ako sa buhay kahit nagpapakilala ako bilang isang nonblogger. hindi ko kailangan ng kasikatan para makakuha ng libreng jumpfood at chichurya. mainggit ka, ganda lang ang puhunan ko.
ako lang ito, si xienahgirl lang ito.
kanino ngayon ang huling halakhak?
remember. remember. remember. remember.
