paboolah
sa kagubatan, nandoon ang lahat ng uri ng hayop na walang hinangad kundi ang mabuhay ng matiwasay kagaya ng iba. kahit pinaghihiwalay sila ng pagiging magkakaiba, pilit pa rin silang pinagiisa ng kagustuhan na maging busilak para sa katuparan ng kanilang mithiin.
may pabo na pilit na nangangarap na maging angat sa normal. naghahanap siya ng maaari niyang gawin para mapatunayan ang kanyang sarili sa kagubatan. isang araw habang naglalakbay ang pabo upang hanapin ang kapalaran, napagpasyahan niyang tumingala sa kalangitan. habang nakatitig siya sa alapaap, nakita niya ang isang agila. namangha ang pabo sa taas ng lipad ng agila–sa kung gaano ito kalayang naghahari kasabay ng mga bitwin na mas maaliwas pa sa tagaraw. matapos ang ilang sandali, pinanghinaan ng loob ang pabo dahil alam niya na hindi niya maaaring magawa ang tulad ng ginagawa ng agila kayat minabuti na lamang niya na magpatuloy sa paglalakbay.
hindi nagtagal ay muli niyang naibaling ang kanyang mga mata sa asul na himpapawid at doon nakita niya ang isang manok. hindi lingid sa kaalaman ng buong kagubatan na kahit kailan–hindi maaring lumipad ang mga manok ng kasing taas ng sa agila. kasabay ng pagkagulat sa kanyang nasaksihan ay ang paghanga. noon naisip niya na tulad ng manok, maari din siyang lumipad at dahil doon ay napagpasyahan ng pabo na kunin ang atensiyon ng manok para turuan siya kung paano ikampay ang mga pakpak para makarating rin sa himpapawid.
napansin ng manok na tinatawag siya ng pabo kaya dali dali itong bumaba ng walang pagaalinlangan. kinausap ng manok ang pabo at una pa lamang, sinabi na ng manok na baka masaktan niya ang pabo gamit ang masamang ugali niya na pagputak ng wala sa lugar. hindi gaanong sineryoso ng pabo ang babalang sinabi ng manok. sa pinakitang katapangan ng pabo, napaniwala nito ang manok na kakayanin niya nga ang lumipad.
ginawa ng manok ang lahat ng makakaya nito para makalipad ang pabo. ibinigay ng manok ang lahat ng nalalaman niya para magkaroon ng tamang gilas ang pabo. habang tinuturuan ng manok ang pabo, napansin niya na may mga kahinaan ito. kahit ganito, sinubukan pa rin ng manok na magpasensiya–ganun siya kaengganyo na magturo sa pabo. kahit alam ng manok na may mga katangian ang pabo na maaaring maging hadlang para matuto ito, hindi ito ininda ng manok imbes, nagpursige siya na matupad ang pangarap ng pabo.
lumipas ang araw linggo at buwan–sa wakas, dumating ang paghuhukom. pumunta ang manok at ang pabo sa isang bangin para subukan ang kakayahan ng pabo na lumipad.
nakalipad ang pabo–nagtagumpay ang manok sa pagtuturo. masaya ang manok dahil unti unti ng nakakamtan ng pabo ang kanyang pangarap. maligaya ang manok dahil lahat ng naibahagi niyang kaalaman ay nagdulot ng maganda para sa pabo.
hanggang dumating na sa punto na sabay na silang lumilipad at nakakarating na sila sa ibat ibang lugar. natuwa ang manok dahil sa wakas, may kasama na siyang lumipad. may makakaintindi na sa ugali ng manok. bumilib ang mga hayop ng kagubatan sa nagawang paglipad ng pabo.
mataas ang lipad ng manok, palagi siyang nagiisa. hindi niya magawa na makisabay sa mga agila dahil alam niya sa sarili niya na hindi siya karapatdapat mapabilang sa kanila. walang naging kasabay ang manok lumipad dahil ayaw matuto ng mga kapwa niya manok kung paano ang wastong paggamit ng kanilang mga pakpak. malungkot ang naging buhay ng manok dahil nakagawian lamang niya na ibulong sa hangin ang lahat ng kanyang mga problema pero lahat ng ito ay nagiba ng maging kaibigan ng manok ang pabo. kaya lang–hindi sanay ang manok na magkaroon ng kasama. palaging ang mga ulap lamang ang naging kanlungan ng kanyang mga hinaing at ang init ng sinag ng araw lamang ang sa kanya ay yumayapos.
isang araw, nakita ng pabo na pumuputak ang manok. nagtaka ang pabo sa kanyang nasaksihan dahil malaki ang pinagkaiba ng manok na nakita niyang lumilipad, sa manok na nakita niya na nakatapak sa lupa. nakalimutan ng pabo na binalaan siya noon ng manok–na isa sa mga likas na katangian niya ay ang pumutak. natural lang naman sa manok ang pumutak lalo na kapag naguguluhan siya sa mga nagaganap sa paligid niya. hindi matanggap ng pabo ang nalaman niya tungkol sa ugali ng manok hanggang sa nagkasiraan ang kanilang pagkakaibigan at napagpasyahan na lamang ng pabo na iwan ang manok–tumalikod at maglakad pabalik sa kung saan siya nanggaling.
akala ng manok ay maiintindihan ng pabo ang mga pinagdadaanan niya ngunit nabigo siya. imbes na sisihin ng manok ang pabo sa kung paano ang naging reaksiyon nito sa kanyang nalaman mas minabuti na lamang niyang lumipad sa himpapawid–kung saan siya ay totoong napapabilang.
kung lilipad bang muli ang pabo? walang nakakaalam. kung mananahimik ba ang manok? walang kasiguraduhan. hindi kasalanan ng manok na pumuputak siya. hindi kasalanan ng pabo na hindi siya marunong lumipad. may mga bagay na likas sa isang nilalang na hindi dapat ihinihingi ng kapatawaran. hayaan nating mabuhay ang mga hayop sa paraang pinili nila, iyan ang batas ng kagubatan.
September 28th, 2008 at 3:51 pm
ang lalim mo naman Ms. Xienah.
alam ko na ang ending nito… ginawang BBQ and manok at ang pabo eh ginawang burger?
seriously, sana’y hindi isipin ng pabo na lahat ng pumuputak eh masama. Si Panfilo Lacson, laging pumuputak pero di naman siya masama. Si cristy fermin at lolit solis lang ang laging pumuputak na masama.
[Reply]
September 28th, 2008 at 5:06 pm
Parehong masarap ang manok at pabo. Hindi sila nabibilang sa himpapawid. Nabibilang sila sa aking tiyan.
[Reply]
September 29th, 2008 at 1:34 am
awts. tinamaan ako. ako ‘yung pabo. at si my beloved ****** ‘yung manok. pinili ko nalang na umalis. at, nag-disguise na parang panibagong pabo. nag-papanggap na inosente. hindi ko nagawang humingi ng tawad sa manok dahil akala ko, galit s’ya sa akin. sa pag-papanggap ko, patuloy parin ang pakikipag-kaibigan ko sa kanya. pero hindi na kagaya ng dati. dinidistansyahan ng pabo ang kaibigan n’yang manok dahil na tatakot itong malaman ng manok na s’ya ang pabong kaibigan nito dati. namimiss ko na ‘yung dati naming samahan nung manok. nag-chachat pa kami nun. tapos minsan, inaabangan ko pa s’yang mag-online. pero hindi pa kami magka-kilala personally. nag-away kami mga august. matagal na rin pala.
xG&whoever you are, tignan mo nalang ang link ko para malaman kung sino ako.
[Reply]
October 6th, 2008 at 5:22 pm
huwaw! F na F!
Feel ni Fabo!
bwahahahaha
natawa ako sa comment mo iha.. ikaw si pabo? sigurado ka ba dyan? hahahaha
[Reply]
September 29th, 2008 at 8:23 am
habang nagbabasa ako nito feeling ko naglalaro ako ng rubric square o di kaya ay nagtatake up ako ng course tungkol sa logic. ang lalim. ate xG, tungkol ba yan sa mga bloggers dito. hmmm.. nagutom na nga din ako. haha. ano nga pala ung pabo?
[Reply]
September 29th, 2008 at 9:35 am
Ahihi, pagpasensiyahan mo na ako kung matatawa akong hindi mo alam kung ano ang pabo. Yun yung ginagamit sa pagligo no! Sus talaga tong si Lei.
[Reply]
September 29th, 2008 at 8:29 am
ehem. rubik square/cube pala un. XD
[Reply]
September 29th, 2008 at 9:56 am
feeling ko alam ko yung kwento eh..
kung isa akong ibon malamang penguin ako, hindi marunong lumipad pero kahit papano alam ko kung pano sisirin ang dagat.
pareho kong mahal ang pabo at ang manok simula ngayon vegan na ko.. lols
[Reply]
September 29th, 2008 at 10:01 am
may mga bagay na hindi rin dapat ginagawa ng mga hayup na yan. lumilipad? mabigat masyado ang keel ng manok para makalipad.
i like the short paboolah. booyah.
nakakita na ako ng manok na lumilipad pero sa sabungan. mga 5 seconds max.
[Reply]
September 29th, 2008 at 11:00 am
hayup un ah nakalipad ang pabo at manok
galing mo gumawa ng pabula hehehe
[Reply]
September 29th, 2008 at 3:21 pm
sa pagkakaalam ko, fried chicken ang kinain ko kaninang lunch at nasasarapan naman ako sa lechon manok ng baliwag at andoks. pati na rin yung Maxx’s fried chicken.
kapag naalala ko naman yung pabo pati ang mukha nyang nanguluntoy, nawawalan ako ng gana kumain. ayun lang naman. basta alam ko may hidden meaning itong katha mo na hindi na sakop ng mga taong makikitid ang utak.
[Reply]
September 29th, 2008 at 6:28 pm
aw. dko agad nakuha ung “paboolah” waha. dial-up. sori naman. shempre si miss super x ang nagsulat malamang malalim nga yan. teka mamaya ko na lang iisipin..
[Reply]
September 30th, 2008 at 7:56 pm
ang paboolah na may mahalagang mensahe..
[Reply]