akala yata ng mga magulang ko, kuting ako nung bata. alam ko naman na hindi sila masaya na magkaroon ng anak na tulad ko pero kailangan ba talagang patunayan nila yun sa pamamagitan ng pagligaw nila sa akin sa kung saan saang lugar? gusto na nila akong dispatsahin, impronto. sana inilagay na lang nila ako sa sako saka iniwan malapit sa imburnal–sa kabilang kanto. siyempre naman para makabalik pa ako sa bahay pero kung malayo pa doon, baka hindi na rin ako makauwi. kaya huwag kayong magiging malupit sa mga taong grasa, malay niyo ako pala yun. hindi na ako nakabalik sa bahay. paramis niyo, magpapaberger kayo ah?

isa sa mga paborito kong libangan ang maligaw sa mga hindi ko pa kabisadong lugar. kapag may pupuntahan akong lugar na hindi ako pamilyar, sinisiguro ko na aalis ako ng bahay na may isa hanggang dalawang oras na palugit para naman may panahon pa ako maligaw. oo, nageenjoy ako–fun yun.

minsan hindi talaga ako ang may kasalanan kaya ako naliligaw. hindi naman talaga ako naliligaw dahil sadyang inililigaw ako ng mga mapagsamantalang tao. ang isang magandang halimbawa ng mga mapagsamantalang tao ay ang mga kamaganakan ko. hobby rin nila yun, ang mawala at magmukha akong tanga–double fun.

ilang beses na ako nawala sa mga malls at ilang ulit na akong sinundo sa information center. marami na ring naawa sa aking mga saleslady dahil sa umiiyak ako habang hinahanap ang mga kasama ko sa department store. hindi niyo ako masisisi kung pupunta kaagad ako sa toy section. alam niyo na, bata kasi. ang gara nga lang dahil minsan, natatawa pa ang nanay ko kapag sinusundo ako sa information center–planado pala niya talaga yun. sinadya niya na taguan ako. nice one, mama! im so proud of you. youre the best mom in the world.

pero sa kwentong ito, ang mga drayber ng pampasaherong jeep ang bida.

nakakahiya sabihin na big girl na ako pero hindi pa rin ako pamilyar sa business district ng ortigas at shaw. sabi ko sa self ko, “oh yess, its time to get lost–again”. pupunta kasi ako sa isang health insurance company para magpatatak ng dokumento. isang senyales ng pagiging opisyal na kasapi ng lupon ng mga manggagawang alipin. maaga ako gumayak at umalis ng bahay, siyempre excitedness. ito na nga, nakarating na ako ng shaw boulevard hawak ang isang sketch papunta sa nasabing health insurance company. malapit lang siya sa kinatatayuan ko kaya naglakad na lang ako. 30 minuto na ang nakakalipas, hindi ko pa rin nakikita. 1 oras na ang nakakaraan, wala pa ring anino ng health insurance company. wala namang masama sa pagtatanong kaya napagpasyahan kong lapitan si manong takatak boy. malinaw ang direksiyon na ibinigay ni manong takatak boy sa akin: bumaba ako pagkalagpas ng isang kanto mula sa kapitolyo. nagpapasalamat ako dahil bukod sa itinuro niya sa akin ang tamang lugar ay isinakay rin niya ako sa tamang jeep. ang sweet pa nga ni manong takatak boy dahil ibinilin pa niya ako kay kuya drayber na ibaba sa health insurance company na tutunguhin ko.

sumakay ako ng jeep at tinanong ko kay kuya drayber kung magkano ang babayaran ko papunta sa health insurance company–minimum lang ang siningil, patunay na malapit lang talaga ang nasabing health insurance company. ibinilin ko kay manong ng tatlong beses: PAKIBABA AKO SA HEALTH INSURANCE COMPANY.

umandar na yung jeep. nadaanan ang stoplight. umikot sa kapitolyo. nalagpasan ang isang kanto. dalawa. may bumaba. tatlo. kumanan. may sumakay. napapansin ko na napapalayo na ako. mars. jupiter. tingin sa bintana. lingon sa kabilang kalsada. moon. milky way. ito na yung sinasabi nilang floodway. pasig palengke. munisipyo. venus. pluto.

ukinamness. ukinamness. isa pang ukinamness.

karass ako ni kuya drayber, ayaw niya ako ibaba sa health insurance company. ayaw niya mawala ako sa paningin niya. ayaw niya ako patawirin ng kalsada. natatakot siya na hindi ako marunong tumawid at mahagip ako ng mga rumaragasang sasakyan sa kabilang daanan. kinailangan pa niya ako isama sa roundtrip ng linya para makarating sa kabilang kalye. kung pwede lang niya siguro ako iuwi, gagawin niya. kung wala silang internet, huwag na siyang umasa na sasama ako sa bahay nila.

ayaw ko na lang magsalita ng masama at gumawa ng eksena dahil baka mamaya ibaba niya ako sa kung saan saan, lalo lang ako maligaw ng landas. more fun equals more fare. kaya nung bumalik na kami, sinigurado kong tumingin sa bawat building na madadaanan ko–nagbabakasakali ako na matiyempuhan ang health insurance company. i trusted kuya drayber but he betrayed me. hind na ako kumukurap. sakto naman na pagsilip ko sa binatana ay nakita ko na ang hinahanap kong building kaya bumaba na ako kaagad. nakakainis lang dahil nung pumara na ako, saka lang niya sinabi na bumaba na ako. kung hindi ko pa nakita yung signboard, hindi niya pa sasabihin. nakakapanghinayang nga lang dahil hindi ko naisulat ang plate number ng nasabing jeep na iyon dahil sa may mga nakasabit na mga estudyante. kairita lang dahil mas matagal pa yung ibinyahe ko kesa sa itinagal ko sa health insurance company. leche.

naiintindihan ko na, magulang ko nga naililigaw ako, ibang tao pa kaya? wala nga akong sense of direction, pero may common sense ako. gagu.

binuksan ni Ms. HR ang huddle room 3 at pumasok ang 5 aplikante. malamig ang kwarto, pero ilang sandali pag katapos nilang maupo ay naginit na ang paligid dahil sa mga tanong ni Ms. HR.

Ms. HR: is that all miss XienahGirl?
XienahGirl: yes, ma’ am.
Ms. HR: mr interviewee number 5?
interviewee number 5: yes, ma’ am?
Ms. HR: in a brief manner, tell me something about yourself.
interviewee number 5: i am interviewee number 5. i was a former band member but i decided not to pursue with it. since then, i managed our family business but i am not that happy. i was about to marry my fiance but my father wont let me, so i broke up with her. i hate my life. now, i am looking for someone to support me. maybe someone out there.
Ms. HR: if i understand it correctly, your father disapproved of your relationship with your fiance?
interviewee number 5: yes.
XienahGirl at Ms. HR: BWAHAHAHAAHAHAHAHA

i hate his life too, sabi ng utak ko.

hindi ko alam ang kultura ng mga job interview. hilaw pa ako pagdating sa mga ganitong klase ng pangyayari sa buhay ng tao. inaamin ko, hindi pa ganap ang karanasan ko pagdating sa paghahanap ng trabaho. wala nga akong balak magtrabaho, ang gusto ko lang magkaanak ng walang asawa o di kaya naman ay ang magkaroon ng isang album na naglalaman ng mga tinagalog na version ng kanta ni alyssa alano. hindi ko alam kung ako ba ang may problema o sadyang kahit saang anggulo ko tignan ang eksena ni interviewee number 5, meron talaga akong nakikitang mali? alam ko masama akong tao pero hindi naman sa panghahamak, dapat hindi na sinabi ni interviewee number 5 na kinasusuklaman niya ang buhay niya. siguro akala ni interviewee number 5 nasa isang segment kami ng noontime show na kapag naawa ang mga manonood, magbibigay simpatya sila sa pamamagitan ng pagaabot ng dolyares. sa kaso ni interviewee number 5, makukuha niya ang trabaho kung saan ako ang kakumpetensiya niya imbes na limpak limpak na salapi kalakip ng ibat ibang klase ng herbal drugs na walang therapeutic effect. mabuti na lang at hindi talent show o beauty contest ang interview para sa nasabing trabaho. malamang sa malamang, ako na ang magiging bagong takdang presidente ng kumpanya nila ng di oras. kung ganito lang sana kadali kumita ng pera, ikinuwento ko na sana pati yung riot sa kalsada namin tuwing gabi at sa kung paano ako hindi makatulog dahil doon.

napansin ako ni Ms. HR na patagong ngumingisi. ako naman, sinagot siya ng tingin dahil nakita ko siyang humahagikgik. sa palagay ko pareho kami ng nasa isip ni Ms. HR–iwasan ang magkwento ng walang kalatuylatuy na bagay na hindi mapapakinabangan ng sanlibutan. kung meron man akong bagay na ipinagmamalaking natutunan, iyon ay ang sagutin kung ano lang ang itinatanong sa iyo at hindi yung nilalagyan mo pa ng mga paligoy ligoy, mabulaklak na salita at palabok. tama ba ako?

interviewee number 5, meron nga pala akong magandang balita para sa iyo: kasama na ako sa lupon ng mga manggagawa. pasensiya ka na lang kung mas maganda ang kwentong buhay ko kesa sa iyo. subukan mo kaya isulat yan sa blog? hula ko patok sa comments yan. baka mapasama ka pa sa top10 emo blogs. heto ang blade, maggilit ka na ng leeg. bago mo gawin yan, gusto ko magpasalamat na rin siguro dahil kung hindi sa iyo–siguro hanggang ngayon, nagbibilang pa rin ako ng poste.

hello, worthless third world beings. did you miss me?

may nagbabasa pa ba nitong blog ko? yung totoo lang. kasi kung meron pa, hindi ako magdadalawang isip na magsara ulit. seryoso. ilang ulit ko na rin kasi sinasampal ang kalangitan ng mga katagang: ayaw ko na may nagbabasa ng blog ko. ok payns. gusto kong may nagbabasa, pero konti lang. wala akong nagawa. wala kaming nagawa. hindi ko naiwasan. hindi namin naiwasan na ibulgar muli ang chiksilog. gusto ko patunayan na mali ang hula ng ilang bloggers–na magiging sikat ang datkom. hindi ko pinangarap yan para sa sarili ko, kayo ang nangarap para sa akin. selfish. masaya na ba kayo? ako kasi hindi. nabigo ako sa pagtangka na gawing kanlungan ng mga lihim na lathala ang datkom sa simpleng dahilan na makukulit kayo at pindot ng pindot ng kung anik anik.

hayaan ninyong magsalita akong muli ukol sa mga tae, pero sa pagkakataong ito–tae ng intarwebs. kabilaan ang tae sa intarwebs. ewan ko, wala naman silang matres para dumami sila ng ganun. madali lang naman solusyunan ang dagliang paglipana ng mga haliparot na tae na yan at yun ay sa pamamagitan ng saktong pagiwas sa kanila. patay malisya. ang aangas umasta ng mga tae na yan akala mo kung sinong siga na may dalang sumpak–sago lang naman pala ang bala. hindi ako natatakot. hindi naman nakakagalaw yang mga tae na yan. duwag. hindi nila ako masasaktan. hanggang alingasaw lang ng baho ang talento na kaya nilang ipagmalaki. busy akong tao. hectic ang schedule ko. wala akong balak manuod ng talent show ng mga tae. ayaw ko aksayahin ang panahon ko para tapakan sila dahil ako lang din ang madudumihan. nakakatamad maglinis ng dumi ng iba. hayaan na lang natin na umasa at mangarap ang mga tae na yan na maapakan ko sila.

sapat na siguro ang isang linggo para maramdaman ng mga tumutuligsa sa akin na nagmamayari sila ng malaking bayag. tama na ang 168hours para akalain nila na kapag nilunok nila ang babolgam ay hindi sila mabubulunan. sakto na ang pitong araw para isipin nila na naisahan nila ako. tangina, gawin daw ba akong sentro ng buhay nila? nagaabala sila na kalkulahin ang bawat galaw ko. sayang, gusto ko sana makipagpataasan ng ihi pero sa hindi inaasahang pagkakataon, nakaupo ako kung umihi.

isang linggo akong nagaral maghardin: advanced gardening zkillzzz. oo, pinagaralan ko ang siyensiya sa likod ng tamang pagtatanim–ng buhay na tao. malas. malas nga lang talaga dahil yung itatanim ko hindi tutubo at maaagnas nalang siya habang humihinga. nagaral ako ng pagtatanim para sa mga tao na may balak na sirain ako. hindi nila kayang gawin iyon. hindi nila ako mapapagbagsak dahil kahit kailan hindi umangat ang paanan ko sa parehong lupa na inaapakan ko kung saan ako nagsimula.

talo kayo sa pustahan kung tumaya kayo sa dahilan na kaya ako nawala ng isang linggo ay dahil sa hindi ko nakayanan ang kabayaran ng pagiging isang blog personality: kesyo nadale ako ng mga mapanirang birada at isyu na kinakaharap ko damay ang ilan sa mga bloggers. isang malaking kabalintunaan. kailangan ba lahat na lang ng galaw at kilos ko tungkol sa mga papampams na iyan? asa much.

hindi totoo na ako ang ginawang host para sa nalalapit na prestihiyosong blogawards. hindi totoo na sumali ako sa survivor philippines. hindi totoo na nabuntis at nakabuntis ako. hindi totoong laos na si carlos agassi. hindi totoo na lalabas ako sa isang music video. hindi totoo na nakipagtanan ako sa isang blogger na nakabase sa cebu. hindi totoo na may gusto sa akin yung pinakamatanda sa lahat ng bata na blogger. hindi totoo na nakulong ako. hindi totoo na ako ang ginawang dahilan kung bakit umalis yung isang blogger. hindi totoong lalabas ako sa isang indie film. hindi totoo na nagpadala ako sa isang email. hindi totoo na galit ako sa isang blogger.

akshuli, kung natatandaan pa ninyo: 3bloggers ang kinaiinisan ko. lilinawin ko lang na hindi sila nadagdagan. sila sila pa rin. solido. kung mayroon pang gusto sumali, paki sabi lang sa akin ng maaga para maihanda ko na ang inyong huling piging.

ang totoo: lahat ng nasabi at sinabi ko. mamamatay ako na paninindigan ang lahat ng iyon. kahit kailan hindi ko babawiin ang lahat ng nabanggit ko: sa blog, sa chat, sa twitter, sa plurk, sa email dahil dadalhin ko yun hanggang sa kabilang buhay.

paano ko nga ba ipapaliwanag ito?

ang ginawa kong boykot ay bilang pagtugon sa hindi tamang pagtrato ng mga bloggers sa isat isa. inaamin ko: nabiktima at nambiktima rin ako. kung napansin ninyo, marami sa mga blogista ang nagdeklara na huminto na sa paglathala dahil sa walang pakundangan na pagpukol sa kanila ng mga bobong patutsada na hindi manlang pinagkaabalahan na pagisipan. hindi naman ako nagkulang sa pangungumbinsi sa kanila na huwag na lang pansinin ang mga bobo bloggers kaya lang–balewala ang paliwanag sa mga taong buo ang kalooban. wala akong nagawa kundi ang respetuhin ang desisyon nila. mahal ko sila. masyado akong ambisyosa para tuluyang iwan ang blogosphere. hindi ko pwedeng gawin sa inyo yun. iiwanan niyo na ako pero ako? hindi ko kayo iiwan. wala akong ibang maisip na paraan kundi ang panandaliang isakripisyo ang kabuhayan at kaligayahan ko sa blogging para damayan sila sa pamamagitan ng isang makabagbagdamdaming boykot.

potah. ang haba ng pasakalye. naging abala lang ako sa life. basta. nainggit ako sa kanila. tapos. idagdag mo na rin yung tinamad ako. period. saka gumawa ako ng bagong layout. no erase. saka nagtangka ako gumawa ng bidyo blog. talo ng gunting ang papel. talo ni god ang gunting. ngenge. ulan. ulan. ulan. shaggy dee. shaggy dee. sha popo.

isa rin ito sa mga dahilan kung bakit huminto muna ako saglit sa pagblog–kinakausap ko na kasi ang sarili ko. oo, tama. hi self, how am i? yes, she is ok. mabuti para sa katawan ang tumapat sa salamin para kausapin ang sarili pero ang totoo, hindi naman ako magsasalita kung walang kumakausap sa akin. mga lecheng ito. wala akong imaginary friends. hindi ako tumatanda ng paurong. sa palagay ko para akong wala sa sarili, tipong may sapi. kulang yata ang napanood kong superbook at flying house episodes, makapagdownload nga.

ang pinupunto ko: walang kikislot, kung walang nanunusok. huwag kayong magalala, napagaralan ko na kontrolin ang ugali ko na iyon. hulaan niyo na lang kung alin sa pagkislot o sa pagtusok.

huwag niyong tanggalin ang karapatan ko na mang stir. kung sino man si mang stir, hindi ko na alam. siya yata yung asawa ni manang bola. gusto ko lang malaman kung magugunaw ba ang mundo ng mga blogs sa pagkawala ko–obyusli, walang nangyari at tuloy pa rin ang buhay para sa nakararami. ito ang sinasabi ko na hindi ako kawalan sa intarnettzzz. sus. huwag niyo na bilugin ang kulangot ko para pitikin lang din sa mukha ko.

kinilig ako–ang dami nagemail sa akin. nanalo daw ako sa online lottery, like crazy. ako yung nananalo ng hindi tumataya. bukod sa mga email na nagdidiin na bayaran ko ang utang ng pilipinas sa pamamagitan ng napanalunan ko, gusto ko magpasalamat sa mga tao na nagpadala ng kanilang mensahe para sa akin patungkol sa panandalian kong pagkawala sa blogosphere. kilala niyo kung sino kayo. pagpalain kayo nawa ng mga bathalumang inyong sinasamba.

dahil nagpapasalamat na rin ako, hayaan ninyong idamay ko na si lunes para sa binigay niyang litrato na nakikita ninyo ngayon sa aking blog header.

this is the last time i am going to clear things out. that is all i can say for now and i…

found a very special love in you and it almost breaks me in two–squeezing me tighter, but i’m never gonna let go.

captcha, captcha at mas marami pang captcha

salubungin natin ng masigabong palakpakan ang kamanghamangha at kagilagilalas na captcha sa pagiging bonggang bonggang balakid nito sa buhay nating mga blogista.

(s_dance)

ang Completely Automated Turing Test To Tell Computers and Humans Apart o mas kilala sa pangalang CAPTCHA ay ang kadalasang naeengkwentro nating mga hayok sa intranets sa tuwing magregister sa porn site at magdownload ng scandal. ang isa sa mga silbi ng captcha ay para maiwasan ang mga malings at spams na makapanira ng files at para maprotektahan ang ating mga websites. sa madaling sabi–bago ka gumawa ng kahit anong kabalbalan, kailangan mong mapatunayan na may kakayahan kang magiisip sa pamamagitan ng pagintindi at pagtipa ng grupo ng mga letra.

kitams. isang magandang halimbawa ng kababanggit ko pa lang ay ang naganap ilang segundo ang nakakaraan. hindi ka man lang nagtaka kung paanong walang naging kahulugan ang letrang P sa salitang captcha. para sa kaalaman mo: binibigyang kahulugan ng letrang P ang salitang PUBLIC. kung gayon dapat pala ang Completely Automated Public Turing Test To Tell Computers and Humans Apart ay magiging CAPTTTTCHA? boloks.

nakakaabala para sa akin ang captcha lalo na kung nagmamadali ako at kailangan kong pang isulat ang word verification bago makapagbigay ng napakahabang komentong kapupulutan ng ginintuang aral sa mga paborito kong bloggers. aminin na natin–isa tayong malaking tipak ng katamaran kaya dalawa lang ang maaring maging kalabasan nito: ang pindutin ang walang kamuwang muwang na close button o ang magiwan na lamang ng komento sa tagboard.

hello! nice blog. want to exlinks?

mapagpanggap na ang panahon natin ngayon–hindi lahat ng tao marunong magpagana ng utak at hindi lahat ng utak pwede sa tao. insulto para sa mga naimbentong spams at luncheon meat sa cyberspace ang ikumpara tayo sa kanila. potah, biro lang. hindi nararapat na tayong mga nilalang ang siyang makikibagay sa mga computer programs. kahit na may kakayahan ang computers na bigyan tayo ng mga ganitong klaseng pamatay oras na captcha upang sukatin ang ating kagalingan at abilidad bilang tao, kahit kailan hindi maaaring matagumpay na malagpasan ng mga computers ang sarili nila. gayunpaman, malaki rin naman ang naitulong ng captcha dahil muli tayong bumabalik sa pinakasimpleng paraan kung paano natin malalaman na tao tayo na nagiisip ng higit pa sa dalawang beses. malaki ang lamang ng tao sa computers dahil sa pagkakaroon natin ng 5 klase ng sintido, dahilan kung bakit kaya natin malagpasan ang mga computers na sinanay lamang sa simpleng aritmetik.

kung dati ihinihiwalay natin ang tao mula sa mga hayop, ngayon sa mga makinarya na. bukas o sa makalawa, baka ihiwalay na rin tayo mula sa mga kalahok ng pinoy idol–magiging ubod ng inam kung gayon.

(g_doh)