salvacion
malalaman mo lang ang kahalagahan at kahulugan ng pagiging ina sa oras na maging nanay ka na.
paulit ulit kong sinasabi sa inyo na gusto ko magkaroon ng anak pero ayaw ko magkaroon ng asawa. kung paano ko magagawa ang katarantaduhan na iyon, hayaan ninyo na ako na lang ang makaalam.
hindi ko na matandaan kung kailan ako nagsimulang mangarap na magkaroon ng sarili kong anak pero marahil nagsimula ito noong naglalaro ako ng luto-lutuan nung bata ako. ako ang nanay at ang mga stuff toys ko ang boluntaryong naging aking mga anak. normal lamang ito para sa isang batang babae, ang mangarap na isang araw ay maging ganap siyang ina kaya lang walang naging tatay ang mga anak kong stuff toys. ang papangit kasi ng mga batang lalake sa lugar namin bukod pa riyan, mapanghusga ang ilan sa mga kalaro ko. kadalasan akong tinutukso noon tungkol sa aking timbang kaya simula noon, dumating ako sa punto na magkaroon ng sariling mundo. ako lang ang naglalaro. gusto ko, ako lang ang gagamit ng mga laruan ko. hindi ako otistik, selfish lang talaga. dugyot kasi yung mga bata sa amin, naiiwan ang marka ng mga kamay nila sa mga plastic pots and pans ko. kadire. ang hirap kaya maglinis ng laruan. pwede na nga magtanim ng kamote sa mga nakasiksik na lupa sa kuko nila. yakers. dapat inipon ko lahat ng lupa na yun para may mapagtaniman ng palay o di kaya ay mapagpatayuan ng bahay ang mga mahihirap. ano na lang ang sasabihin ng mga anak anakan kong stuff toys? lupa at alikabok ang ipapakain ko sa kanila?
3 ang gusto kong maging anak, kambal na lalake at isang babae. mayroon na nga akong pangalan para sa mga magiging anak ko. ekstaytment. hindi ko ilalabas dito sa blog ko ang mga magiging pangalan ng mga anak ko dahil baka gayahin niyo. kayo pa? mga inggiterong kapitbahay kayo. alam ko wala sa lahi namin ang mga kambal pero gusto ko talaga magkaroon ng panganay na anak na lalake. isang irihan na lang para hindi mahirap. onetime bigtime. ang kukulit kasi ng mga batang lalake. ang lilikot. parang kiti-kiti na may 4 na puyo at laging nangangati ang pwet kaya hindi mapakali sa isang upuan. kahit naiinis ka na sa kapasawayan nila, matutunaw naman ang puso mo kapag naglambing sila. siyempre gwapo at matalino ang magiging anak ko. mana sa tatay nila–na malamang pinikot ko lang. dapat kontrapelo yung kambal ko. magkaiba sila ng hilig: sports at music. superhero costumes ang suot nila kapag aalis kami–si ironman at si juggernaut o di kaya naman pareho yung estilo ng damit nila, magkaiba lang ng kulay: black and white. emo kasi ako.
yung babaeng anak ko, siyempre kamukha ko at dapat magmana sa akin. nakakaaliw ang mga batang babae. sa kanya ko ibubuhos lahat ng kakikayan ko na hindi ko nagawa sa sarili ko. tuwing aalis kami, naka ballgown siya at may suot na korona. hindi ko siya pagsusuotin ng pink. sabi ko kikay ang anak kong babae, hindi malandi. ako rin ang magbibigay sa kanya ng payo pagdating sa mga lalake. magaling ako dun–sa pagpapayo, hindi sa mga lalake. sisiguraduhin ko na ako ang magiging bestfriend niya.
naplano ko na kung saan sila magaaral, kung ano ang magiging kurso nila, kung ano ang magiging klase ng buhay na meron ang magiging mga anak ko–likas ang pagiging ina para sa lahat ng babae pero kailan iyon magsisimula? hindi sapat ang dalhin ang sanggol ng 9na buwan sa kanyang sinapupunan. ang pagiging nanay ay hindi tungkol sa pagluluwal ng iyong anak sa mundo. hindi iyon agad agad na nagsisimula sa isang hinangahan lamang. naguumpisa ang pagiging ina sa sandaling matanggap ng babae ang kaligayahang dulot ng katotohanan na magkakaroon na siya ng anak at matutunan niyang tanggapin iyon habangbuhay.
masaya kong palalakihin ang mga magiging anak ko sa paraan na ginawa sa akin ng mismong nanay ko. hindi ang nanay ko ang pinakamagaling na nanay sa mundo–mas magaling pa siya sa lahat ng magaling na nanay sa buong mundo.
sa lahat ng nangangarap maging nanay, sa mga nanay, sa mga magiging nanay, kay mom, mommy, mama, mamita, inay, nanay, ermats–happy mother’s day.
missED popularity
marami ang nagsasabi na isa ako sa mga tinaguriang sikat na blogista ng aking henerasyon. ang sabi ko naman–araw lang ang sumisikat. einubehnemenyen. amoy araw lang ako pero hindi ako araw. star ako, minsan heart pero mas madalas talaga gusto ko star ako. wala lang, para kikay.
kahit kailan hindi ako natutuwa kapag sinasabihan akong idol dahil sa simpleng kadahilanan na hindi ako ang nawawalang kapatid ng april june july boys. ayaw ko na inilalagay ako sa pedestal para pagalayan ng dasal, cookies, paypal money at lalakeng birhen. saglit–lalakeng birhen? madadaan naman ako sa maayos na pakiusap pagdating sa mga birhen na lalake. teka. ang totoong dahilan kaya ayaw ko na inilalagay ako sa pedestal para sambahin ay dahil sa malululain ako. nakakabulol. malululain. malululain. malululain. hindi naman sa nagpapakababa ako o nagpapahambol epeks dahil sa hindi na mabenta ang ganitong istilo sa panahon ngayon. alam ko naman talaga na may ibubuga ako at patuloy akong nangingibabaw kahit anong gawin kong tambling para kumomporme sa nakasanayang kultura ng paglalathala. sa pagtatapos ng araw, lalabas pa rin na parepareho lang tayong mga bloggers. yung hangin na hinihinga ko, nilalanghap niyo. yung hangin na inuutot niyo, siyempre kayo pa rin ang lumalanghap. patas na patas. hindi ako sinanay ng mga magulang ko sa papuri. marahil doon nag-ugat ang hindi ko pagiging kumportable sa tuwing nasasabihan ako ng maganda sa mga bagay na ginagawa ko. noon, boladas lang ang lahat para sa akin. ngayon, unti unti ko ng natututunan ang taos-pusong magpasalamat sa tuwing makatatanggap ako ng papuri.
masasabi ko lang na sikat ako kapag nailagay na ang mukha ko sa perang papel, nabanggit ako ni lolit solis sa alok bati o di kaya naman ay may nagpagawa ng billboard ko para ipaskil sa balete drive. hindi talaga ako sikat. ilusyon niyo lang yun. ang totoo, ayaw ko kayong mapahiya pero kung mapilit kayo at gusto niyo talaga ng katibayan na hindi ako pamoso, hayaan ninyo na ipakita ko sa inyo [ito]
magpapaliwanag ako.
ayos lang na hindi niya ako kilala kasi kahit ako, di ko rin siya kilala. dito natin masasabi na the feeling is mutual. MU. MisUnderstanding. lilinawin ko lang na hindi ako si xQ. maganda sana yung pangalan na xQ kaso ang dating sa akin parang sakit na walang lunas at nakamamatay, tipong kanser sa etits. huwag kayong mangamba. para sa kapakanan ng mga hindi matae, magpapakilala ako sa kanya bilang si xG, XtraGirl.
may nagtanong sa akin–ako raw ba si bob ong? hindi ako marunong umisplit pero muntik ko ng gawin iyon nung marinig ko. mahabaging diyos. sa mga hindi nakakaalam ng simple ratio: LALAKE is to BOB ONG; BABAE is to XIENAHGIRL. hindi ko na kasalanan kung hindi niyo makita ang pinagkaiba naming dalawa. ayon sa isinagawang survey sa 10 tao, 4 ang naniniwala na kabilang ako sa kasariang di-tiyak samantalang 8 naman ang nagaakala na ako ay sa walang kasarian. ang totoo, insulto para kay ginoong bO ang maikumpara ako sa kanya. alikabok pa lang ako, may monumento na si bO. ito ako, ayun siya. malandi si xG. magaling si bO.
may dalawang klase ng blogger: magaling at mas magaling.
kung tatanungin ako kung sino para sa akin ang sikat sa mga blogista, wala akong maisasagot. mas gugustuhin ko pang lumuha ng dugo o di kaya ay suminghot ng sinunog na pakete ng kape kaysa magabalang magdunung dunungan sa paghatol sa kung sino nga ba ang sikat sa buong sangkablogosperyuhan. hindi ako nanghuhusga kung sino ang sikat o laos. bukod sa wala akong karapatan magbitiw ng desisyon dahil sa hindi ako ang nagpauso ng blog, ang naging basehan ko lang ay ang kagalingan sa panulat. kahit hindi teknikal ang pagkakalathala basta nakukuha niya ang simpatya ng mambabasa, naipararating niya ng wasto ang nais niyang ipakahulugan at naipapamalas niya ng swabe ang kanyang kakayanang pagisipin ang tagasubaybay–iyon ang masasabi kong magaling. magaling. magaling.
ano nga ba ang basehan ng mga tagasubaybay para mabansagan ang isang blogista na sikat? may tamang paraan ba kung paano nasusukat ang katanyagan? bakla nga ba si piolo pascual? kikita kaya ang pelikula ni anabelle rama? bakit sa 2010 pa ang sequel ng ironman? kaya lang naman nagkaroon ng mga sikat na blogista ay dahil sa pagkakamali nating mga tagahanga. tayong mga panatiko mismo ang dumidikta sa kanila na sikat sila.
hindi pa nga sumisikat, laos na. ito na yata ang pinakamasakit na maaaring marinig ng isang tao. ayaw ko masabihan ng ganito. babangasan ko yung bungo ng magsasabi sa akin nito.
ang totoo, wala talagang pamantayan kung sino ang mas nakaaangat kanino. ang mahalaga ay naipapahayag mo ang naiisip at nararamdaman mo. bilang ganti, may mga taong nagkukusang makisalo sa kabaliwan mo. dagdag na lamang ang pagkakaroon ng tagasubaybay–yun ay kung martir ka. isa itong penomina na kahit kailan ay hindi posibleng maipaliwanag ng mga bihasa sa aritmetik sa pamamagitan ng kanilang mga kilalang pormula. alam kong hindi ko mapipilit ang mga tao na basahin ako para masabi ko na sikat ako. wala akong pakealam. imbes na aksayahin ko ang panahon ko na kumbinsihin ang iba na basahin ang mga lathala ko, mas nanaisin ko na lang gugulin ang aking oras sa pagbibigay ng nararapat na atensiyon sa mga nagpapahalaga, nagbibigay ng importansiya at nakapapansin sa kalandian ko.
binansagan ako bilang IT GIRL at GOSSIP GIRL ng sangkablogosperyuhan pero sa palagay ko, mas gugustuhin ko pa rin ang maging si xG–ang nagiisang xienahgirl.
P entry [repost]
Sa piling niya, walang paghuhusga. Kapag kasama ko siya, hindi niya batid kung sino ako at ano ang naging nakaraan ko sa piling ng iba. Sa kanya, hindi ko na kailangan pang mamalimos ng pagmamahal dahil wala siyang ibang hinangad kundi ang mapaligaya ako sa kabila ng mapait kong pinagdaanan.
Minsan kaming dalawa ang nagsasalo sa dilim pero mas madalas marami sila. Hindi ko sinasabi na gusto kong pagtulungan nila ako pero iyon ang tanging paraan na nakakapagpaginhawa sa akin at aking nakagawian ko na. Walang maaaring umagaw sa kanya mula sa akin pero maaari akong makisalo sa iba. Wala rin naman siyang pinipiling oras o lugar dahil sa tuwing nararamdaman ko ang kagustuhan, agad siyang bumibigay.
Ang pagpasok ko sa kanyang silid ay ang nagsisilbing hudyat na siya at ako ay muling magniniig para maging isa. Naeenganyo akong magkaroon ng kamunduhan sa tuwing nakikita ko siyang nakahiga sa kanyang kama—mapangakit. Nagpupuyos sa silakbo ang aking damdamin. Handa akong pagsaluhan ang init naming dalawa kahit na magdulot pa ito ng ipinagbabawal na kaligayahan. Magkasala man ako ay maligaya kong gagawin iyon sa piling niya. Ang pantasya ko ay sa wakas maisasabuhay naming dalawa.
Pinatay ko ang mga ilaw dahil gusto kong nakawin ang mga sandali sa piling niya. Humiga ako at tumabi sa kanya habang dahan dahan na hinahaplos ang kanyang katawan. Ang pamilyar na amoy niya ang nakapagpapagaan sa aking pakiramdam. Agad agad na napapawi ang aking pagod sa tuwing dumadampi ang aking mga labi sa kanya. Binasa ko ng aking dila ang aking labi para namnamin ang kanyang kabuuan. Doon pa lamang naramdaman ko na ang kasabikan ko sa kanyang piling. Hinimas ko ang kanyang katawan habang ganun din siya sa akin. Hanggang sa naramdaman ko na ang kanyang hawak sa aking dibdib. Hiningal ako at biglang bumilis ang pintig ng aking puso. Ang mahigpit na yakap ang tanging maigaganti ko sa kasiyahang dulot niya. Hayok kong pinagapang ang aking mga kamay pababa sa kanyang katawan para hawakan at pisilin ang kanyang laman. Napapapikit ang aking mga mata at napapakagat ako sa aking mga labi dahil sa hindi ko maipaliwanag na kaligayahan. Pigil na pigil ang aking mga ungol dahil ayaw ko na malaman ng iba ang nagagawa niya sa akin sa tuwing sumasapit ang ganitong eksena. Heto na ang pinakahihintay ko, nararamdaman ko siyang pumpupwesto sa pagitan ng aking mga hita. Hindi ko mapigilan ang sarili ko na yumakap sa kanya at itulak ang katawan niya papalapit sa akin. Kakaiba ang pakiramdam na naibibigay niya kaya muli kong ibinuka ang mga binti ko para umakma ang hubog ng kanyang katawan sa akin. Ang matigas niyang parte ang nakapagpapalambot at nakakapagpahina sa aking murang katawan. Sa sobrang sarap na dulot niya hindi ko matiis na maibaon ang aking mga daliri sa kanyang likuran. Kasabay ng paglalim ng gabi ay ang pagindayog ng aming mga katawan. Sinasalubong ko ang bawat galaw niya. nais ko mang lubusin ang pagkakataon sa piling niya at gustuhin ko man na sumuko mula sa dulot niyang kamunduhan ay hindi ko magawa dahil alam ko na ito lamang ang makakapagpaligaya sa akin. Gustuhin ko mang romansahin siya buong magdamag ay di maaari dahil sa nauubos na ang aking lakas sa kanyang mga karino. Sa pagkakataong iyon ay nakatulog ako sa langit ng kasarapan.
Sa umaga ko na lamang nalaman na nilabasan pala ako at hindi ko maiwasan na mabasa ko siya. natuluan ko siya ng aking laway kaya pinunasan ko ng aking kamay ang aking pisngi kasabay ang pagmulat ng aking mga mata. Huwag kang magalala–tulad ng mga ibang unan, baka sa ibang araw ay mapapalitan din kita ng punda.
![[ito]](http://i7.photobucket.com/albums/y275/cyenah/CHIKSILOG/Image3.jpg){kind=link}