paano kung magasawa ako ng mayaman?

isang araw tinanong ko yan sa tatay ko habang pumepetiks siya sa salas at ako naman ay kaswal na nagiinternet sa harap ng computer.

wag muna
bakit wala kang reaksiyon?
hindi naman sa ganun. pero sa ngayon, wag muna.
hindi nga? paano kung magasawa ako ng mayaman?
wala na akong magagawa kung yun talaga ang nakatakda para sa iyo diba?

nagbibiro lang naman ako nung tinanong ko ang tatay ko tungkol sa kung ano ang mangayayari kung magpapakasal ako sa mayaman. hindi imposible yun, sa ganda kong ito? pwede na nga akong magescort service sa mga mayayamang asukalera de papa. malas dahil nagdamdam ang tatay ko. hindi raw siya makatulog sa gabi. ayos lang, mas magtataka talaga ako kung hindi siya makatulog sa umaga.

sineryoso ng aking tatay ang sinabi ko. balak ko pa man ding biruin siya at sabihin na buntis ako pero parang next lifetime na lang siguro–yun ay kung anak pa rin niya ako. ang mas mahalagang tanong, gusto pa rin kaya niya ako maging anak?

hindi ko alam, ang sama ko. parang naiyak naman ako ng bahagya sa kagagahan ko. ayan na nga yung luha, nangingilid na sa mata ko. ang dami kasing pangarap ng tatay ko para sa prinsesa niya, para sa akin. nasira daw yung diskarte niya para sa buhay ko. nung marinig ko yun parang kinurot yung puso ko, naging mahapdi ang bawat paghinga ko simula noon. hindi dahil sa tambay ang gusto ng tatay ko na mapangasawa ko kundi nararamdaman ko na ayaw niya pa ako magasawa. bata pa ako. kahit ako hindi ko rin maisip na may asawa na ako. boyps nga wala, tapos magugulat na lang siya may asawa na ako at eto pa–buntis ako. sang parte ng utak ko naman nakuha yung ideya na yun?

isa pala ito sa mga natatagong dahilan kaya wala akong boyps–ayaw ko magdamdam ang tatay ko. naging sapat ang pagmamahal ng pamilya ko sa akin para hindi na ako maghanap pa ng iba. pakiramdam ko noon kumpleto na ako. nagaral ako ng maigi. nagsikap akong makatapos. matataas ang mga marka ko sa eskwela. umuuwi agad ako sa bahay. hindi ako bumabarkada. pinipili ko ang kaibigan ko. hindi ako naglalakwatsa. hindi ako nakikipagmabutihan sa mga lalake. hindi ako sumubok magkaroon ng siyota.

ngayon lang naging malinaw sa akin ang lahat, mahal ko ang tatay ko–ayaw ko siya masaktan. alam ko na kapag nasaktan ako ng lalake dahil sa katanghan ko sa pagibig, doble ang sakit na kailangan pasanin ng tatay ko. ayaw ko na maging sanhi ng kahit ano na ikalulungkot ng tatay ko. ayaw kong dagdagan ang problema niya–hindi ako kahit kailan naging at magiging problema niya.

i dont want to be a disappointment to my family thats why i decided to be the daughter he wanted me to become.

akalain mo na nakakapagenglish pa ako sa ganitong pagkakataon. hindi naging mahirap para sa akin ang maging prinsesa, natural kong nagagampanan yun. hindi naging mahirap para sa prinsesa kung paano pasayahin ang hari ng pamilya. yayakapin ko lang, kuntento na. konting ungot ko sa layaw, nasusunod agad. hindi ako humihiling sa kanya dahil alam ko na gagawin niya ang lahat para ibigay sa akin iyon. madalasnga hindi na ako humihiling pero binibigyan pa rin niya ako.

wala akong natatandaan na kahit ano na ginawa ko na ikinasama ng loob niya. WALA. hindi sa nagmamalinis ako pero ganung ang naging paraan ko sa pagiging anak. mabuting tao ako, pero hindi ako santa. nagkakamali rin ako, nagkakasala pero nababalewala yun dahil mahal ako ng tatay ko. pero mas madalas talaga, hindi ako nagkakamali. pramis. sus.

tangena naiiyak ako. patawarin niyo ako. kailangan ko muna magpunas ng uhog. matapang akong bata, awayin niyo na ako wag lang pamilya ko dahil sila ang lakas at kahinaan ko. hindi ko na mababawi yung nasabi ko sa tatay ko, pero gagawin ko ang lahat ng makakaya ko para hindi ako maging sanhi ng sakit ng ulo niya. hindi naman dahil sa hinahayaan ko na patakbuhin niya ang buhay ko, ang punto ko: anak niya ako at buong puso kong gagawin iyon ng paulit ulit.

ang totoo, mukhang matatagalan pa naman ako magpakasal kaya makakahinga pa ng maluwag ang tatay ko. ipagpapaliban ko muna yung kagustuhan kong magkaanak. gusto ko magpakasal pero ayaw ko ng matrimonya. bata pa ako para sa ganyan. alam ko, darating din ito–ang araw na magpapakasal ako sa lalake na ituturing ako bilang reyna niya. wala ng magagawa ang tatay ko dun kundi ang maging masaya siya para sa akin. sabay sabay natin na lilingunin ang lathalang ito at hindi ko alam kung ano na ang magiging estado ko sa mga pagkakataon na yun. kaya ngayon pa lang sinasabi ko na kung sino man yung magpapakasal sa akin siguraduhin mo lang na mayaman ka at di mo ako papaiyakin.

sir pambabae po dito, dun lang po tayo sa panlalake
hindi ko alam kung sino ang kinakausap ni manang guard. hindi siya nakatingin sa akin nung nagsalita siya pero alam ko na ako ang tinutukoy niya. lumipat ako sa kabilang linya para pumila. nang ako na ang papasok, agad na sumenyas si manong guard–pwede na raw ako pumasok kahit hindi man lang niya tiningnan ang bag ko, pati ang mukha ko.

araw araw naman ganito rito, masyadong madaming tao lalo na kung ganitong oras. sawa na siguro si manong guard sa iba ibang mukha na nakakasalamuha niya. umakyat ako sa hagdan kasabay ng mga nagmamadaling kung sino man habang kinukuha ko ang phone ko sa aking bulsa at ikinakabit ang earphones sa aking tenga.

shit naman, low batt yata ako.
ito na nga ba ang sinasabi ko–kung kailan naman ako bibyahe ng matagal saka naman ako hindi nakapaghanda ng baterya. ayos lang. papatayin ko muna ang phone ko at bubuksan ko na lang mamaya para magamit ko kapag nakasakay na ako sa tren. ibinalik ko na ang aking phone sa kaliwang bulsa at dumukot na lang ng bente pesos sa kanang bulsa.

isang single journey
mahaba ang pila pero mabilis naman ako nakakuha ng ticket. sinuklian ako ng aleng nakasimangot na nasa likod ng salaming binta ng 5 piso habang iniaabot ang magnetic card. habang naglalakad ako papunta sa machine, minasdan ko ng maigi ang card kung nasaan ang itim na arrow–yun kasi ang palatandaan sa kung anong parte ng card ang una mong ipapasok sa machine. medyo kupas na nga nakasulat sa card pero kabisado ko na yun at ipinagmamalaki kong sabihin na kahit kailan, hindi pa ako nagkamali sa paggamit nito.

ipinasok ko ang card at lumabas yun sa kabilang parte ng machine. pumasok na ako sa mismong istasyon ng tren–monumento station. dulo ito ng lrt kaya madami talaga ang tao, sayang gusto ko sana kumuha ng Libre kaya lang paparating na ang tren. hindi na ako pwede magpatumpik tumpik pa dahil ayaw kong maghintay para sa susunod na biyahe.

hindi maiwasan na magkatulakan ng likod dahil sa paguunahan kung kanino tatapat ang pinto. siyempre nakisiksik na ako, sakto lang ang dami ng tao kaya hindi ako gaanong nahirapan. parang walang katapusan ang pagaantabay sa kung kanino bubukas ang pinto. ilang segundo matapos huminto ang tren, sa wakas bumukas na rin ang pinto. unahan sa pagpasok ang mga tao dahil ayaw nila magpalamang sa upuan.

sir, doon lang po tayo sa kabilang tren.
sir? ako nga yata yung tinutukoy niya. tinuro ni manong guard sa pamamagitan ng kanyang batuta ang pinto ng sumunod na tren. napangiti na lang ako at napailing kay manong guard. hindi na ako pumalag. nakakapagod. sa araw araw na ginawa ng diyos, palagi na lang ako sinisita para lumipat sa kabilang tren. nagmadali akong bumaba sa unang tren at tumakbo papunta sa pinto ng kabilang tren. narinig ko na ang buzzer–hudyat na magsasara na ang pinto at papaalis na para bumyahe.

sandali lang. huwag niyo muna isasara.
nakaabot nga ako, pero huli na dahil wala ng bakanteng upuan. umaandar na ang tren pero naglalakad pa rin ako para maghanap ng metal hand railing na pwede ko mapagpwestuhan–nagbabakasakali na baka may bumaba kaagad para makaupo ako.

approaching 5th avenue station
doon pa lang ako nakakita ng kumportableng lugar. habang lumalayo ang tren, dumadami ang mga taong sumasakay kaysa bumababa. minamasdan ko ang mga tao sa paligid, lahat sila nagmamadali na parang hinahabol ang sarili nilang oras. nalingat ako sandali at hayun tumayo ang lalakeng nasa tabi ko.

ang tamad naman nito, 5th avenue station pa lang bumaba na?
naisip ko, nakakatawa. pangalawang istasyon pa lang bumaba na siya? sana nagjeep na lang siya ng nakatipid pa. pero kanya kanyang trip lang yan.

upo ka na dito
sabihin man nung lalake na yun o hindi, uupo talaga ako. kamuntik pa ako maunahan nung isang babae sa pwestong nabakante. malas niya, mahaba ang paa ko at mabilis akong kumilos. nang kumportable na akong nakaupo, inilabas ko ang aking phone at ipinasak ang earphones sa tenga ko para makinig ng mga paborito kong kanta–ito lang naman ang pwedeng gawin bukod sa tumingin tingin at magobserba ng mga taong sasakay at bababa.

papalapit na, R. Papa station.
menu. down. down. down. extras. sounds. play.
sana talaga umabot ang baterya ko hanggang sa dulo ng biyahe. hindi ako mahilig matulog sa sasakyan at ayaw ko magmukhang tangang nakatulala lang sa hangin habang nakasakay sa lrt.

song: temperature
artist: sean paul
napapaindak talaga ako sa tuwing nadidinig ko ang kantang ito. hindi ko maiwasan na maigalaw ang mga paa ko kasabay ng pagtugtog ng kanta.

ay sorry po.
sa kakaindak ko–nasangga ko ang paa ng lalakeng ito. ngumiti naman siya. siguro nagtataka siya kung ano ang ginagawa ng baliw na yun sa harapan niya. teka lang, siya ba yung nagbigay sa akin ng upuan? kala ko ba bumaba na siya 5th avenue station? akalain mong meron pa pala talagang kagaya niya sa panahon ngayon. ano naman ang problema nitong lalakeng ito, bat tingin ng tingin? kasasabi ko pa lang na maginoo pero kung makatingin naman parang may malisya.

abad santos station, approaching abad santos station
bumaba na ang katabi ko kaya napaupo ang lalakeng naunang nagbigay sa akin ng upuan sa tabi ko. hindi niya iwinawaglit ang kanyang mga titig sa akin. naiilang na talaga ako.

pota naman talaga.
at nawalan na ng tuluyan ng baterya ang phone ko. tapos ang maliligayang araw ko. tinanggal ko na ang earphones ko at itinabi ang phone ko sa loob ng bag ko. seryoso ako, ang sarap talaga sikuhin itong lalakeng katabi ko, kanina pa tingin ng tingin.

blumentritt station, blumentritt station

nakikita kita na laging sinisita ni manong guard
ako?
oo, ikaw. lagi ka kasing sumasakay sa pambabaeng tren.
ganun ba? agaw eksena na pala ako.
manyak ka siguro ano?
ano daw? kung makangiti naman itong lalakeng ito parang nangungutya. ako? manyak? siya kaya kung makatingin parang holdaper. patawarin naman sana niya ako kung lagi ako pumapasok sa pambabaeng tren ng lrt. sinusubukan ko lang naman si manong guard kung gaano katalas ang pakiramdam niya. malas ko lang dahil ginagawa niya talaga ang trabaho niya.

papalapit na, Tayuman station
maganda yung gupit mo, anong tawag diyan?
nakita ko lang ito sa magazine ang pangalan the convertible
panlalake yung gupit na yun diba?
oo nga, bagay naman sa akin.
huwag ka na babalik dun sa pinagpagupitan mo
pakiramdam niya close kami para magbigay siya ng payo? hindi porket ibinigay niya sa akin ang upuan niya may karapatan na siya sa kung ano ang mga dapat kong gawin. pero ngayon ko lang napansin, gwapo pala siya. kaya lang antipatiko,

bambang station, huwag po natin salubungin ang mga bumababa–hindi po natin sila kamaganak.
hindi ko talaga maiwasan na matawa sa tuwing binabanggit yun ng train operator. isang istasyon na lang, bababa na ako. sa wakas makakalayo na rin ako sa lalakeng ito. nakakainis na kanina pa ngiti ng ngiti. kala niya madadala niya ako sa pagpapacute niya.

doroteo jose station, doroteo jose station
boy, yung panyo mo nalaglag.
ay, hindi po sa akin yan.
tumayo na ako at naglakad papalapit sa pinto. kakaunti na lang ang tao kaya hindi ako nahirapan. huminto na ang tren at bumukas ang pinto nito. ilang hakbang pa lang ay napahinto na ako dahil hindi ko makita kung nasan ang magnetic card.

yung magnetic card, nasan na?
kinakapa ko sa jacket ko. wala. sa bulsa ko, wala rin. sa bag ko, wala pa rin. ayaw ko magbayad ng multa para sa kapiranggot na piraso ng card. di bale na nga. kakausapin ko na lang ang manegement ng lrt baka sakaling maawa sa akin at pauwiin ako ng buhay.

miss ganda, sandali lang! miss ganda!
napalingon ako sa direksiyon kung saan nanggagaling ang boses. siya na naman? kelan ba ako lulubayan ng lalake na ito? nagmamadali siyang tumakbo papunta sa akin para iabot ang card.

naiwan mo ang magnetic card mo
naku, salamat nakuha mo pala
oo nga, galing ko ano?
paano mo nalaman na
na babae ka?
oo
lumingon ka nung tinawag kitang miss ganda.
aaaaah.
ang kapal ng mukha mo ano?
hahaha. gago ka rin.
nakita ko ang screen saver mo bago nawalan ng baterya ang phone mo
screen saver?
oo, ang ganda nung babae na nasa screen saver.
ganun ba?
oo, pero mas maganda siya sa personal.
biglang tumigil at tumahimik ang magulong mundo ng lrt station. wala na akong ibang nadidinig kundi ang tibok na lang ng puso ko habang nakatitig sa kanya. nakakailang na pagkakataon ito. hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko–ang isasagot ko sa mga ngiti niya. ang ikikilos ko, pati paghinga ko hindi ko alam kung ititigil ko na.

ayan na yung buzzer.
magsasara na yung pinto
sige mauna na ako sa iyo
sige babay
bye miss ganda, ingat ka.
gusto ko ng matunaw. lahat ng mata ng mga usiserong pasahero nakatingin na sa akin para hanapin kung sino ba si miss ganda na tinutukoy ng lalake na iyon. mukhang nadismaya sila dahil ang tanging nakikita nila ay isang babae na kumportableng magsuot ng damit na panlalake. habang siya ay kumakaway, unti unti naglaho ang kanyang imahe sa likod ng pinto ng lrt kasabay ng pagasa na mas makilala ko pa siya. kakaibang lalake, bibihira lang ang nakakasigurado na babae nga talaga ako kahit na sinusubukan kong magdamit ng panlalake. mas kumportbale kasi ako kapag ganito, sa pagiging magaslaw at hindi pino, pero hindi maikukubli ng mga katangiang ito ang totoo–na babae pa rin ang isip at puso ko.

hindi kayo naliligaw. nasa chiksilog datkom pa rin kayo at wala sa kahit kaninong nakakasilaw na friendster profile. seryoso, kapag may magiiwan ng ganitong komento sa friendster ko, sisikuhin ko talaga yung nguso hanggang sa malunok yung pustiso. magtigil kayo. makuha kayo sa salita. wala ako sa mood.

oo, tama–wala ako sa mood kahit dineklarang holiday ang bertdey ko. hindi ako masaya sa tuwing sasapit ang araw kung kailan ako ipinanganak. ang totoo, mas inaabangan ko pa nga ang biyernes santo kaysa sa bertdey ko. biyernes santo ang pinakapaborito kong araw dahil ang tahimik, mapayapa at ang babait ng mga tao–daig pa ang kabaitan ng mga tao sa tuwing sasapit ang kaarawan ko. hindi naman sa hindi ako masaya dahil hindi rin naman ako malungkot, ang gulo diba? kumbaga ngayon na 7,671 days na akong nabubuhay sa mundo parang wala lang, kalma lang. chillax. parang normal na araw lang. wala naman dapat ikatuwa at ikaaligaga dahil hindi naman ako artista na lalabas sa paborito ninyong variety show para magkaroon ng espesyal na production number kasama ang aking mga bloggertropa na nakita ko backstage.

21. bente uno. dalawamput isang taong gulang. wow. thats like less than twenty two and more than twenty. you know? its like the product of seven times three. kamanghamazing. binata na ako. nung nakaraang taon sinabi ko na naninibago ako dahil sa 2 na nagsisimula ang edad ko, walang hiya. hindi pa nga ako nakakamove on mula doon kaya heto ako at mas maninibago sa pagsusulat ng edad ko dahil sa bukod sa 2 may 1 na kasunod. useless information brought to us by chiksilog datkom.

im not a girl not yet a woman. bakit? bukod sa napagkakamalan akong estudyante kahit ako ay propesyunal na, nais ko rin sabihin na babaeng bakla ako. babaeng bakla ako. isa pa, babaeng bakla ako. ewan ko na lang kung di pa tumanim sa kokote niyo yan. dami damihan niyo kasi ang paginom ng nilagang lagundi ng sa gayon ay mawala ang pagkasabaw ng utak niyo. dahil alam na natin na ang identity ko ay babaeng bakla sinasabi ni erikson na kailangan ko tumalon sa panibagong baitang: intimacy vs isolation stage. bowl craft. halata naman na isolated ako. yiheee. einubeh. hindi nga, wala ako sa intimacy dahil nasa isolation stage ako ng buhay ko. i isolate myself from myself. masyado kasi akong madaming self. hayaan ninyo, gagawan natin ng paraan yan sa takdang panahon. malapit na. sapat na yung 21 years na paghihintay hindi ba? huwag niyo na masyadong problemahin yan dahil baka sumakit lang ang batok niyo sa sobrang stress. ako nga di ko pinoproblema yan, kayo pa kayang mga inggiterong kapitbahay?

merong isang survey na ginawa tungkol sa kung sino ang pinakakinaiinggitang babae at ang nangunguna sa listahan ay si KC Concepcion. kabertdey ko siya. wala naman. trip ko lang sabihin. naisip ko, babaeng bakla talaga ako dahil hindi ako naiinggit sa kanya. hindi ako kagaya niya na magdiriwang ng month long birthday celebration sa pamamagitan ng 4 part drama series. hindi rin ako kagaya niya na magdiriwang ng kaarawan sa ampunan. kahit magkabertdey kami–siya yun, ako ito. magkaiba kami. wala man akong karangyaan na tulad ng sa kanya, alam ko mapalad rin ako. mapanga, maputi at mas maganda lang siya ng bahagya pero kahit pareho kaming maganda, magkaiba pa rin kami.

dahil sa magkakaiba tayo, hindi ako katulad ninyo at wag ninyong asahan na makakabisado ko ang inyong bertdey. ayos lang talaga sa akin na hindi ninyo kabisado kung kelan ang bertdey ko dahil gayun din naman ako sa inyo. patas lang. sinasadya kong ibahin ang petsa ng kaarawan ko sa mga social bookmarks hindi para manglito kundi para malaman kung sino ba talaga ang totoong nakakaalam ng tamang petsa. awa naman ng diyos, meron naman mangilan ngilan na nabibilang sa daliri. huwag magalala yung mga taong nagkamali ng bati sa akin dahil hindi ako magagalit dahil lang dun. ang babaw. oo, obligasyon ng mga magulang ko na tandaan ang bertdey ko pero hindi niyo kailangan gawin. uu, paramis. hihi.

tuwing bertdey ko, nagsisimba lang ako. konting bili diyan, konting kain diyan tapos–yun na. tapos ang bertdey. wala akong press release na anek anek o churva churva. mairaos lang ng matiwasay, keri na. pero gusto ko ng maiba. gusto kong sumubok ng madaming bagay. panahon na para sa pagbabago. bilang panimula, nagsuot ako ng bagong underwear. matagal ko ng nabili ito, nung bagong taon pa. medyo masikip, hindi nakakahinga yung mga ariarian ko dito pero keber niyo, bago kasi kaya walang pakealamanan.

ipinagdiriwang ko ang bagong taon sa kaarawan ko. natutunan ko yun kay juday monay santos. ganun daw kasi siya kapag bertdey niya, sabi naman ng self ko ang tambok ng pisngi niya. tama siya. ito ang natanging araw kung saan binibigyan mo ang sarili mo ng pagkakataon na baguhin ang pagkatao mo–na maging mas magaling sa kung naging sino ka noong nakaraang taon. hindi ko man maitatama ang mga mali pero kailangan subukan na matuto mula doon at sa parehong paraan ay makapagsimulang muli.

sabayan niyo ako sa panibagong simula ng aking buhay. kampay para sa panibagong taon ni xG, maligayang kaarawan sa kanya.

miss, hindi naman kasi pagandahan dito.
-beloved employee
projection your honor ang drama. hindi ko alam kung sino ang tatawagan ko para humingi ng saklolo nung mga oras na sinabi ni beloved employee ang mga salitang iyan: ang abstract dancers ba para may kasama akong tumambling ng 3 beses dahil sa kagalakan na tinawag niya akong maganda o ang magkakapatid na tulfo ba para murahin yung supladong beloved empleyado ng gobyerno na iyon. kapal naman ng mukha ko, wala namang akong load sa cellphone para makatawag ng kahit isa sa mga nabanggit ko.

ngayon niyo lang madidinig ang kwentong ito dahil kahit ako, ngayon lang nakaranas kung paanong ang kagandahan ay naging kabawasan sa pagkatao.

oiliness is next to ugliness ang naging motto ko nung sumapit ang tanghaling tapat kung kailan ito naganap. hindi pa nga ako nakapaglagay ng pulbos sa mukha at wala ring nagtext sa akin para sabihin na naimbento na pala ang salitang suklay kaya naman talagang nagtataka ako kung paano nasabi ni beloved employee na maganda ako. gusto ko pa nga sana ipagyabang sa kanya kung anong itsura ko kapag bagong gising ako sa gabi, pero parang next time na lang. wala siyang gana. wala siya sa mood makakita ng taong may panis na laway at mamasa masang muta sa katirikan ng katanghalian tapat.

inaamin ko, nabiyayaan ako ng kakaibang alindog ni father god kaya marami akong pabor na napagbibigyan. hindi ko na kailangan pa magkamot ng ulo dahil kusa na akong nilalapitan ng mga empleyado para sa tinatawag nilang serbisyo publiko bente kwatro oras. ngayon lang, ngayon lang naging malaking pagkakamali ang pagiging maganda ng isang tao. hindi ko alam kung ano ang naidulot na masama ng kagandahan ko sa angkan ni beloved employee para biglang maging warla ang apelyedo niya. siguro, imbes na may dapat akong gawin para sa ikatatahimik ng kalooban niya ay wala akong ginawang kahit ano kaya ganoon na lang ang paglaki ng butas ng kanyang ilong.

medyo napansin ko na nanghahamak ang tono ng boses ni beloved employee at pinamumukha niya sa akin na hindi ko alam ang ginagawa ko. maganda pero boba. beauty but the coconut is empty. ayun, sapul. natamaan nga talaga ako dahil hindi ko nga naman talaga alam ang dapat kong gawin. ang akin lang, kaya nga siya nakapwesto dun dahil yun ang silbi niya–ang asikasuhin ang mamamayan ng sangkapilipinasan. nandon siya para sabihin sa akin kung ano ang gagawin ko. hindi ako tanga. hindi pers taym ang direktang kahulugan ng salitang boba. ang totoo, naibaling niya lang sa akin ang galit niya. punching bag, akoy isang sexy na punching bag. ayaw ko patulan si beloved employee–di ko siya kalebel. saka ang laking manong nun, baka masuntok pa ako. sayang ang pretty face ko na pwedeng gamitin for future consumption. target locked–man down. malas lang niya dahil ang magandang kinaiinisan niya ay nakikihati sa kanyang oxygen supply.

naubos na sa suking panaderya namin ang pasensiya kaya sa ngalan ng mga magulang ko, ako na ang hihingi nito mula sa inyo. patawarin sana ninyo ang mga magulang ko dahil naganak sila ng maganda. kasalanan nila yun. parusahan niyo sila. para ngang hindi ko na alam kung saan ako lulugar. minsan gusto ko na lang maging tindera ng yakult–yung may umbrellafan sa ulo, ng sa gayon hindi na napansin kung maganda ba ako o hindi. para walang isyu basta nagtitinda ako ng yakult, period. mahiya kayo sa umbrella fan ko. igalang niyo ang umbrellafan ko. sayang, hindi ako nakapagdala ng umbrellafan nung mga panahon na iyon, baka sakaling iginalang pa ako ni beloved employee. siguro natanga lang ako nung moment na yun kaya nalowgets ko ang pass the message niya. hindi ko kailangan ng gamot sa tanga dahil hindi ako ang salitang tinutukoy nun.

napahiya ako. ipinahiya ako ni beloved employee.

this is why i love the philippines. world peace.

This post is password protected. To view it please enter your password below:

Password: