hari ng bato
akala ko hindi pa ako nakakapunta ng glorietta, yun pala–deja vu. nakapunta na pala ako, nalimutan ko lang na glorietta pala ang tawag ng mga taga pilipinas sa bulding na iyon.
anakngpitumputpitongputingtupa.
napagtripan kong gumala sa glorietta para ipamalakaya ang kagandahan ko. sayang naman kasi kung nakaimbak lang sa bahay namin. hindi ko naman pwede asnan ang sarili ko para mapreserba ang naguumapaw kong alindog kaya minabuti ko na lang na ilako iyon sa soyal na lugar. alam ko matagal pa ang santakrusan pero ayaw ko makisabay sa sagala ng mga bakla kaya pumarada na lang ako ng maaga at magisa. kung sino man ang nagsabi ng the early bird catches the worm, huwag magalala dahil di ko siya ipatutumba–wala namang siyang kinalaman sa ikukuwento ko.
pretty woman, walking down the street
pretty woman, the kind I like to meet
pretty woman
i don’t believe you, you’re not the truth
no one could look as good as you…
Mercy
mabuti pa si mercy, pretty woman. ako nga woman lang, pero mas madalas man. yikeee. kras yata ni roy orbison si mercy. kung sino man si mercy wala na tayong pakealam dahil lab layp nila yun. pero malamang friends lang sila. ganun naman lagi, diba? may bago pa ba? di na kayo nasanay. tsk. kung si roy orbison may pretty woman, si sean kingston naman may beautiful girls.
ang galing sumegwey. tae. ano ba spelling ng segwey? saglit, magoogle nga. segue pala. yun pala yun.
teka. saka na natin paguusapan yung kay jose marie chan, ibang kwento na yun.
tinext ako ni sean kingston, punta raw ako sa free concert niya sa glorietta. sabi ko naman: shucks! akalain mo yun? nagtatagalog ka na pala. nakakahiya naman baka sabihin niya indiyanera ako. ang totoo, cowgirl talaga ako kaya nagpunta na rin ako. nung naghahanap na ako ng magandang pwesto, kinunsidera ko yung madaling makakanenok ng wallet at makakatsansing–ang hirap pala. hindi pala madali ang magpanggap na maging magnanakaw at manyak ng magkasabay sa iisang lugar. dahil dun, napagpasyahan ko na lang pumwesto malapit sa entrance at tumambay. nadinig ko kasi, okey payn, sinadya ko talagang umepal sa usapan nung mga sosyal na indios at sinabi nila na kapag limang minuto na lang ang natitira at may bakanteng upuan pa ay magpapapasok sila ng mga outsider sa labas. parang naeksayt naman ako ng madinig ko yun kasi sawsaw na nga lang ako sa concert tapos may pagkakataon pa ako na maging outsider sa loob. panalo.
ako naman, antayera. ilang minuto ang lumipas may isang hitad na humahada kay kuya guard. sinusubukang pumasok. kala mo maganda, dukha naman. nagpakulot pa hindi naman bagay. prepared ang hitad. sabi ni kuya guard kung may passes daw ba siya? sabi ni hitad wala daw. paano naman makakakuha si hitad ng passes? hindi naman siya yung tipo na bibili ng halagang 500 sa kahit anong tindahan–yun lang ang paraan para magkaroon ng tiket. kunwari arte arte, konyo konyo ang hitad. abay akalain mong may friendster pala si hitad at pumwesto sa tabi niya. ngayon ang lumabas–nasa unahan ko ang mga hitadera. inagawan ako ng pwesto. nung mga panahon na iyon ang sarap talaga maghukay ng 6feet. ay talaga naman, ang sarap magtanim–ang sarap magtanim ng mga hitad. hinayaan ko lang. bagong buhay na ako. hindi naman ako panatiko, kaya ayos lang.
mayamaya sinabi ni kuya guard na atras daw yung mga dukha, siyempre di ako umatras. pero napilitan din ako nung sinabi niya na atras ang magaganda. ako naman masunurin, umatras naman ako. nagulat ako at napunta ang kagandahan ko sa likod. dahil alam ko na sobrang ganda ko, ayun nasobrahan din ang atras ko. naglabasan yung mga wrinkles ko. paano ba naman? dun ako naka pwesto kung saan kitang kita ko si kingston, kitang kita ko yung tarpaulin ni kingston. nung limang minuto na lang ang natitira, nagpapasok sila ng mga tao na pwedeng umupo sa bakanteng silya. malas. malas talaga. nakapasok ang mga hitad, pero ako? hindi.
mabilis naman ako nakarekober kaso ramdam na ramdam ko na out of place ako nun. ako na yung dapat na susunod na papasok. ayaw ko naman sisihin ang mga hitad pero dahil dukha sila, sisisihin ko pa rin. kasalanan nila kung bakit di ako nakapasok. nandon ako sa mismong entrance. para akong kawawa dun. kaharap ko si kuya guard. mukha lang ni kuya guard nakikita ko.
lumabas si wilson at alano. ganda ng legs ni wilson, kras ko talaga yun. tapos, simula na. teka. tapos pero simula? ang labo. basta, ayos ang sounds pero di ko pa dama. shy type ako. ayaw ko gumalaw galaw ng todo dahil baka pagpawisan ako. ayaw ko kasi talaga ang nagaamoy araw sa gabi. labas ang sean kingston, hiyawan lahat ng tao. hindi pa nga siya kumakanta pero pawis na agad. kuha siya ng tuwalya. punas sa ulo. punas sa leeg. tapon sa audience. nagulat ako kasi lalake yung kumuha ng tuwalya. einubeh. makipagagawan daw ba sa babae? meron pa nga nagtanong siya: sino daw ang gustong sumama sa kanya sa jamaica? natulala naman ako nung nadinig ko yun kasi ayaw ko sa jamaica. sa hongkong na lang para makapagdisney land ako. ang dami nagtaas ng kamay. kala mo naman alam nila kung saang parte ng mundo yung jamaica. habang kumakanta si sean kingston, tumitingin siya sa anggulo ko. wow, ang ganda ko diba? pero dinedma ko lang yun kasi performer siya at ek ek lang niya yun.
tayuan lahat ng tao ng bumaba siya ng stage. nabalewala yung upuan. habang naglalakad siya may humablot ng kwintas niyang bling bling. ang bait. hinubad yung kwintas at binigay. uulitin ko: HINUBAD YUNG KWINTAS AT BINIGAY. kung sino man nakakuha nun ay napakaswerteng nilalang. dun naramdaman ko na mabait si sean kingston. nasabi ko na ba mabait siya? naglakad lakad na siya at jackpot–pumunta siya sa lugar ko. maswerte pala ako. labs ako ni father god. ginanahan na ako simula nun. nahawakan ko siya. ahahahay. malas nung mga hitad, hindi nila nahawakan si sean kingston. nahawakan ko yung pagkakintab na relos niya. wow. gusto ko nga sana hablutin yung singsing niya pero baka sabihin naman nenokera ako kaya huwag na lang. masaya. ang lapit niya sa akin. saka nadarama ko talaga na mabait siya. may ganung enerhiya. hindi ako panatiko pero gusto ko siya dahil bukod sa magaling kumanta ay mabait rin siya.
isang oras lang yung concert pero sulit. galing galing. ito ang kaunaunahang foreign artist na napanood ko–sa pagkakatanda ko. nalimutan ko yung gutom ko. kahit nga yung zipper ng pantalon ko di ko na naisara at nung pauwi ko na lang naalala. iba talaga yung pakiramdam ng pers taym. sa una nahihiya ka pa pero sa bandang huli todo bigay ka na. masakit pero masaya. may alinlangan pero masarap. nakakapanginig ng laman.
aral ng moral lesson:
siguraduhing full battery ang telepono para makaiwas na magbayad ng pagkamahal mahal na pagchacharge nito sa pampublikong lugar para lang makausap ang mga bloggers sa pamamagitan ng yahoo mobile messenger na hindi rin naman pala makakapunta.
gubhbie
salamat kay somemaleblogger
para sa napakainit na sex on the beach
rejoice
paano kung magasawa ako ng mayaman?
isang araw tinanong ko yan sa tatay ko habang pumepetiks siya sa salas at ako naman ay kaswal na nagiinternet sa harap ng computer.
wag muna
bakit wala kang reaksiyon?
hindi naman sa ganun. pero sa ngayon, wag muna.
hindi nga? paano kung magasawa ako ng mayaman?
wala na akong magagawa kung yun talaga ang nakatakda para sa iyo diba?
nagbibiro lang naman ako nung tinanong ko ang tatay ko tungkol sa kung ano ang mangayayari kung magpapakasal ako sa mayaman. hindi imposible yun, sa ganda kong ito? pwede na nga akong magescort service sa mga mayayamang asukalera de papa. malas dahil nagdamdam ang tatay ko. hindi raw siya makatulog sa gabi. ayos lang, mas magtataka talaga ako kung hindi siya makatulog sa umaga.
sineryoso ng aking tatay ang sinabi ko. balak ko pa man ding biruin siya at sabihin na buntis ako pero parang next lifetime na lang siguro–yun ay kung anak pa rin niya ako. ang mas mahalagang tanong, gusto pa rin kaya niya ako maging anak?
hindi ko alam, ang sama ko. parang naiyak naman ako ng bahagya sa kagagahan ko. ayan na nga yung luha, nangingilid na sa mata ko. ang dami kasing pangarap ng tatay ko para sa prinsesa niya, para sa akin. nasira daw yung diskarte niya para sa buhay ko. nung marinig ko yun parang kinurot yung puso ko, naging mahapdi ang bawat paghinga ko simula noon. hindi dahil sa tambay ang gusto ng tatay ko na mapangasawa ko kundi nararamdaman ko na ayaw niya pa ako magasawa. bata pa ako. kahit ako hindi ko rin maisip na may asawa na ako. boyps nga wala, tapos magugulat na lang siya may asawa na ako at eto pa–buntis ako. sang parte ng utak ko naman nakuha yung ideya na yun?
isa pala ito sa mga natatagong dahilan kaya wala akong boyps–ayaw ko magdamdam ang tatay ko. naging sapat ang pagmamahal ng pamilya ko sa akin para hindi na ako maghanap pa ng iba. pakiramdam ko noon kumpleto na ako. nagaral ako ng maigi. nagsikap akong makatapos. matataas ang mga marka ko sa eskwela. umuuwi agad ako sa bahay. hindi ako bumabarkada. pinipili ko ang kaibigan ko. hindi ako naglalakwatsa. hindi ako nakikipagmabutihan sa mga lalake. hindi ako sumubok magkaroon ng siyota.
ngayon lang naging malinaw sa akin ang lahat, mahal ko ang tatay ko–ayaw ko siya masaktan. alam ko na kapag nasaktan ako ng lalake dahil sa katanghan ko sa pagibig, doble ang sakit na kailangan pasanin ng tatay ko. ayaw ko na maging sanhi ng kahit ano na ikalulungkot ng tatay ko. ayaw kong dagdagan ang problema niya–hindi ako kahit kailan naging at magiging problema niya.
i dont want to be a disappointment to my family thats why i decided to be the daughter he wanted me to become.
akalain mo na nakakapagenglish pa ako sa ganitong pagkakataon. hindi naging mahirap para sa akin ang maging prinsesa, natural kong nagagampanan yun. hindi naging mahirap para sa prinsesa kung paano pasayahin ang hari ng pamilya. yayakapin ko lang, kuntento na. konting ungot ko sa layaw, nasusunod agad. hindi ako humihiling sa kanya dahil alam ko na gagawin niya ang lahat para ibigay sa akin iyon. madalasnga hindi na ako humihiling pero binibigyan pa rin niya ako.
wala akong natatandaan na kahit ano na ginawa ko na ikinasama ng loob niya. WALA. hindi sa nagmamalinis ako pero ganung ang naging paraan ko sa pagiging anak. mabuting tao ako, pero hindi ako santa. nagkakamali rin ako, nagkakasala pero nababalewala yun dahil mahal ako ng tatay ko. pero mas madalas talaga, hindi ako nagkakamali. pramis. sus.
tangena naiiyak ako. patawarin niyo ako. kailangan ko muna magpunas ng uhog. matapang akong bata, awayin niyo na ako wag lang pamilya ko dahil sila ang lakas at kahinaan ko. hindi ko na mababawi yung nasabi ko sa tatay ko, pero gagawin ko ang lahat ng makakaya ko para hindi ako maging sanhi ng sakit ng ulo niya. hindi naman dahil sa hinahayaan ko na patakbuhin niya ang buhay ko, ang punto ko: anak niya ako at buong puso kong gagawin iyon ng paulit ulit.
ang totoo, mukhang matatagalan pa naman ako magpakasal kaya makakahinga pa ng maluwag ang tatay ko. ipagpapaliban ko muna yung kagustuhan kong magkaanak. gusto ko magpakasal pero ayaw ko ng matrimonya. bata pa ako para sa ganyan. alam ko, darating din ito–ang araw na magpapakasal ako sa lalake na ituturing ako bilang reyna niya. wala ng magagawa ang tatay ko dun kundi ang maging masaya siya para sa akin. sabay sabay natin na lilingunin ang lathalang ito at hindi ko alam kung ano na ang magiging estado ko sa mga pagkakataon na yun. kaya ngayon pa lang sinasabi ko na kung sino man yung magpapakasal sa akin siguraduhin mo lang na mayaman ka at di mo ako papaiyakin.
