hindi na ako magpapaligoy ligoy pa. merong nagiwan sa akin sa blogsikret ng mensahe, corny daw ako.

tanging ina niya.

sa loob ng dalawang taon na naglalathala ako, ngayon lang ako nasabihan ng CORNY. hindi naman ako naiinis. hindi rin ako nagagalit. ang totoo, nagulat lang talaga ako dahil sa wakas, may bumatok sa akin na ihinto ko na ang pagiging ambisyosa ko para magising ako sa katotohanan. yun nga lang–napalakas, kaya medyo masakit.

hayaan ninyo na magbigay ako sa kanya ng maikling mensahe:
una. ang tibay naman ng mukha mo para tawagin akong tol. ano akala mo sa akin? manginginom sa kanto na nakikipaghabulan saksak sa kapwa tambay at kung sino ang mataya ko, dead? ang kikay ko kaya. ang landi ko na nga ng lagay na ito tatawagin mo pa ako ng tol? ulol.

pangalawa. sana nagiwan ka ng pangalan o kaya tirahan man lang ng sa gayon masusundo kita mula sa bahay niyo para maihatid kita sa kabilang buhay at makita mo si san pedro. hindi ko kasi alam ang daan papuntang impyerno. ang bait ko pa nga dahil kay san pedro kita ihahatid, at least may chance ka pa na makapunta sa langit. anak ka rin naman ng diyos.

pangatlo. yung corny na tinatawag mo, number 2 nga pala sa top10 humor blogs. ang pagiging corny ko ang nagluklok sa akin sa pwesto na iyon.

i love you so much. mahal na mahal kita. take care. god bless.

kung sino man siya, maraming salamat. sa sobrang pagpapasalamat ko sa kanya, gusto ko ilagay ang ulo niya sa frame tapos yung balikat niya ipapako ko sa pader namin para maganda at pantay ang kanyang pagkakasabit. aalayan ko pa nga siya ng cookies at magsisindi pa ako ng esperma tuwing ala sais ng gabi.

pwera biro.

hindi totoo ang kasabihan na manahimik na lamang kung wala kang masasabing maganda. mahirap para sa tao ang ituring na papuri ang mga puna at lunukin iyon ng buo ng hindi na nginunguya, pero ako? kaya kong gawin yun. bilib ako dahil bibihira lang ang mga matatapang na tao na nakakapagsasabi ng kapintasan ko–perfect kasi ako. wala naglalakas loob na ipamukha sa akin ang mga kahinaan ko. ako kasi yung tipo ng tao na ginagawang inspirasyon ang sarili kong kahinaan. alam ko madami ang naaangasan, nasusupladahan at natatarayan sa akin gayunpaman natutuwa ako dahil nirerespeto ako bilang blogista. hindi nga ako ang nagpauso ng blog pero taas noo kong masasabi na nakamit ko ang respeto ng karamihan sa mga blogista ngayon, lalo na yung mga baguhan–hindi dahil sa napapatawa ko sila kung hindi dahil sa natutumbasan ko ng higit pa ang respesto na ibinibigay nila sa akin.

ang ikinasasama lang ng loob ko, hindi ako ginalang–kahit hindi na bilang humorista o blogista, kahit bilang tao na lang. kahit bilang babae. babaeng bakla. naniniwala ako na merong tamang paraan para sabihin ang lahat ng bagay. nakakalungkot lang dahil hindi pwedeng hanapin sa google at matutunan sa wikipedia ang katangian at paraan ng tamang pagrespeto. naiintindihan ko naman, pet lover kasi ako.

ito ang isa sa mga punto ko kung bakit ayaw kong mapasama sa kategorya ng humor blogs–hindi naman talaga pagpapatawa ang layunin ko sa paglalathala. wala akong balak na gawin ang lahat posibleng paraan para pumasa ako sa kategorya ng joke para sa kahit na sino. naglalathala lang ako at masasabi ko na dagdag na puntos na lang ang mga ngiti at tawa na naibigay ko sa inyo.

kung corny ako, ano na lang ang itatawag natin kay ganito at saka kay ganyan? parang ayaw ko ng malaman. hindi ko gustong palakihin ang isyu. gusto ko lang malaman ng lahat na hindi perya ang buhay ko. hindi ko kayang pasayahin ang lahat ng nagbabasa sa aking blog. ako ang sagot sa pagkabaog, pero kahit kailan–hindi sa kalungkutan. hihingi sana ako ng tawad sa pagiging corny ko pero hindi ko magagawa yun dahil bukod sa hindi ko siya pinilit na basahin ako hindi rin ako binabayaran ng kahit sino para mapatawa kayo.

sa susunod na dudura kayo, siguraduhin niyong hindi kayo nakatingala. sa gayon, hindi natitilamsikan ng laway niyo ang mga katabi niyo. panghuli, pipiliin niyo yung babanggain niyo–yung walang kaibigan na handang sumugod dahil may kakayanan sila na maglocate ng IP address.

tangina, ang corny ko talaga.

akala ko hindi pa ako nakakapunta ng glorietta, yun pala–deja vu. nakapunta na pala ako, nalimutan ko lang na glorietta pala ang tawag ng mga taga pilipinas sa bulding na iyon.

anakngpitumputpitongputingtupa.

napagtripan kong gumala sa glorietta para ipamalakaya ang kagandahan ko. sayang naman kasi kung nakaimbak lang sa bahay namin. hindi ko naman pwede asnan ang sarili ko para mapreserba ang naguumapaw kong alindog kaya minabuti ko na lang na ilako iyon sa soyal na lugar. alam ko matagal pa ang santakrusan pero ayaw ko makisabay sa sagala ng mga bakla kaya pumarada na lang ako ng maaga at magisa. kung sino man ang nagsabi ng the early bird catches the worm, huwag magalala dahil di ko siya ipatutumba–wala namang siyang kinalaman sa ikukuwento ko.

pretty woman, walking down the street
pretty woman, the kind I like to meet
pretty woman
i don’t believe you, you’re not the truth
no one could look as good as you…
Mercy

mabuti pa si mercy, pretty woman. ako nga woman lang, pero mas madalas man. yikeee. kras yata ni roy orbison si mercy. kung sino man si mercy wala na tayong pakealam dahil lab layp nila yun. pero malamang friends lang sila. ganun naman lagi, diba? may bago pa ba? di na kayo nasanay. tsk. kung si roy orbison may pretty woman, si sean kingston naman may beautiful girls.

ang galing sumegwey. tae. ano ba spelling ng segwey? saglit, magoogle nga. segue pala. yun pala yun.

teka. saka na natin paguusapan yung kay jose marie chan, ibang kwento na yun.

tinext ako ni sean kingston, punta raw ako sa free concert niya sa glorietta. sabi ko naman: shucks! akalain mo yun? nagtatagalog ka na pala. nakakahiya naman baka sabihin niya indiyanera ako. ang totoo, cowgirl talaga ako kaya nagpunta na rin ako. nung naghahanap na ako ng magandang pwesto, kinunsidera ko yung madaling makakanenok ng wallet at makakatsansing–ang hirap pala. hindi pala madali ang magpanggap na maging magnanakaw at manyak ng magkasabay sa iisang lugar. dahil dun, napagpasyahan ko na lang pumwesto malapit sa entrance at tumambay. nadinig ko kasi, okey payn, sinadya ko talagang umepal sa usapan nung mga sosyal na indios at sinabi nila na kapag limang minuto na lang ang natitira at may bakanteng upuan pa ay magpapapasok sila ng mga outsider sa labas. parang naeksayt naman ako ng madinig ko yun kasi sawsaw na nga lang ako sa concert tapos may pagkakataon pa ako na maging outsider sa loob. panalo.

ako naman, antayera. ilang minuto ang lumipas may isang hitad na humahada kay kuya guard. sinusubukang pumasok. kala mo maganda, dukha naman. nagpakulot pa hindi naman bagay. prepared ang hitad. sabi ni kuya guard kung may passes daw ba siya? sabi ni hitad wala daw. paano naman makakakuha si hitad ng passes? hindi naman siya yung tipo na bibili ng halagang 500 sa kahit anong tindahan–yun lang ang paraan para magkaroon ng tiket. kunwari arte arte, konyo konyo ang hitad. abay akalain mong may friendster pala si hitad at pumwesto sa tabi niya. ngayon ang lumabas–nasa unahan ko ang mga hitadera. inagawan ako ng pwesto. nung mga panahon na iyon ang sarap talaga maghukay ng 6feet. ay talaga naman, ang sarap magtanim–ang sarap magtanim ng mga hitad. hinayaan ko lang. bagong buhay na ako. hindi naman ako panatiko, kaya ayos lang.

mayamaya sinabi ni kuya guard na atras daw yung mga dukha, siyempre di ako umatras. pero napilitan din ako nung sinabi niya na atras ang magaganda. ako naman masunurin, umatras naman ako. nagulat ako at napunta ang kagandahan ko sa likod. dahil alam ko na sobrang ganda ko, ayun nasobrahan din ang atras ko. naglabasan yung mga wrinkles ko. paano ba naman? dun ako naka pwesto kung saan kitang kita ko si kingston, kitang kita ko yung tarpaulin ni kingston. nung limang minuto na lang ang natitira, nagpapasok sila ng mga tao na pwedeng umupo sa bakanteng silya. malas. malas talaga. nakapasok ang mga hitad, pero ako? hindi.

mabilis naman ako nakarekober kaso ramdam na ramdam ko na out of place ako nun. ako na yung dapat na susunod na papasok. ayaw ko naman sisihin ang mga hitad pero dahil dukha sila, sisisihin ko pa rin. kasalanan nila kung bakit di ako nakapasok. nandon ako sa mismong entrance. para akong kawawa dun. kaharap ko si kuya guard. mukha lang ni kuya guard nakikita ko.

lumabas si wilson at alano. ganda ng legs ni wilson, kras ko talaga yun. tapos, simula na. teka. tapos pero simula? ang labo. basta, ayos ang sounds pero di ko pa dama. shy type ako. ayaw ko gumalaw galaw ng todo dahil baka pagpawisan ako. ayaw ko kasi talaga ang nagaamoy araw sa gabi. labas ang sean kingston, hiyawan lahat ng tao. hindi pa nga siya kumakanta pero pawis na agad. kuha siya ng tuwalya. punas sa ulo. punas sa leeg. tapon sa audience. nagulat ako kasi lalake yung kumuha ng tuwalya. einubeh. makipagagawan daw ba sa babae? meron pa nga nagtanong siya: sino daw ang gustong sumama sa kanya sa jamaica? natulala naman ako nung nadinig ko yun kasi ayaw ko sa jamaica. sa hongkong na lang para makapagdisney land ako. ang dami nagtaas ng kamay. kala mo naman alam nila kung saang parte ng mundo yung jamaica. habang kumakanta si sean kingston, tumitingin siya sa anggulo ko. wow, ang ganda ko diba? pero dinedma ko lang yun kasi performer siya at ek ek lang niya yun.

tayuan lahat ng tao ng bumaba siya ng stage. nabalewala yung upuan. habang naglalakad siya may humablot ng kwintas niyang bling bling. ang bait. hinubad yung kwintas at binigay. uulitin ko: HINUBAD YUNG KWINTAS AT BINIGAY. kung sino man nakakuha nun ay napakaswerteng nilalang. dun naramdaman ko na mabait si sean kingston. nasabi ko na ba mabait siya? naglakad lakad na siya at jackpot–pumunta siya sa lugar ko. maswerte pala ako. labs ako ni father god. ginanahan na ako simula nun. nahawakan ko siya. ahahahay. malas nung mga hitad, hindi nila nahawakan si sean kingston. nahawakan ko yung pagkakintab na relos niya. wow. gusto ko nga sana hablutin yung singsing niya pero baka sabihin naman nenokera ako kaya huwag na lang. masaya. ang lapit niya sa akin. saka nadarama ko talaga na mabait siya. may ganung enerhiya. hindi ako panatiko pero gusto ko siya dahil bukod sa magaling kumanta ay mabait rin siya.

isang oras lang yung concert pero sulit. galing galing. ito ang kaunaunahang foreign artist na napanood ko–sa pagkakatanda ko. nalimutan ko yung gutom ko. kahit nga yung zipper ng pantalon ko di ko na naisara at nung pauwi ko na lang naalala. iba talaga yung pakiramdam ng pers taym. sa una nahihiya ka pa pero sa bandang huli todo bigay ka na. masakit pero masaya. may alinlangan pero masarap. nakakapanginig ng laman.

aral ng moral lesson:
siguraduhing full battery ang telepono para makaiwas na magbayad ng pagkamahal mahal na pagchacharge nito sa pampublikong lugar para lang makausap ang mga bloggers sa pamamagitan ng yahoo mobile messenger na hindi rin naman pala makakapunta.