kung dati diyaryo, flyers ng mga fastfood chains, brochures ng macro, bills ng kuryente, telepono at tubig ang dumarating sa bahay, ngayon magtataray na ako–package na ang natatanggap ko.

sinabi ko noon na hindi na ako tatanggi sa regalo na ibibigay sa akin. ang lathala na iyon ang naging hudyat ko na tumanggap ng kahit anong mula sa kahit kanino na sinimulan ng datkom ko na mula kay Ferbert hanggang sa nagkasunod-sunod na. birhen pa ako sa aspetong ito ng blogging dahil sa buong diyosa lifetime ko, bukod sa pers taym kong nakatanggap ng package, pers taym ko rin tumanggap mula sa mga online buddies ko na di ko ganap na kakilala. pero keri lang dahil buong puso ko silang itinuturing bilang malapit at tunay kong mga kaibigan. infairness sa akin, hindi ko naman dinaan sila Lunes at Carmelo sa dahas at santong paspasan. hindi sila nagpapadala sa mga ganung istilo dahil kusa na lang silang nabihag at nabilanggo sa taglay kong alindog para makapagboluntrayo na makagpadala sila ng regalo.

walang blogista ang nakakakilala sa akin sa personal at nabibilang sa daliri ni kokey ang mga masuswerteng nilalang na nakakita na sa litrato kong pagkaganda ganda. naging malaking isyu at pagsubok para sa akin ang isugal ang misteryosong katauhan ko para isiwalat ang mas personal na buhay ni xienahgirl sa pamamagitan ng pagbibigay ng address at ng totoo kong pangalan. inaamin ko, pitong daan pitumput pitong libot pitumput pitong daan–putek, basta mahigit sa 777, 777 beses kong pinagisipan kung ibibigay ko ba ang personal na impormasyon ko kina Lunes at Carmelo. malaki na rin ang naipundar kong tiwala sa kanila, sa mga kaibigan ko. alam ko hindi sila gagawa ng kahit anong ikapapahamak ko–sana. isa pa, masama tanggihan ang grasya at hindi maganda ang pakiramdam ng tinatanggihan kaya heto na: ang best packers of the blogosphere.

ang pinadalang package ni Lunes sa akin ay naglalaman ng isang box ng pili nut tarts, honey coated pili nuts at roasted pili nuts. ang daming mani. sa lahat ng patay gutom, ako ang choosy kaya masasabi ko na talagang masarap ang mani ni Lunes–manamis namis at malinamnam lalo na yung honey coated pili nuts, ang sarap dilaan at sipsipin. langit sa labi. kaya naman sana makaulit ako na makatikim ng mga ipapadala ni Lunes.

nakulitan na yata si father god sa amin dahil matapos ang mahigit sa isang buwan na pagnonobena, ang package of the millenium na dapat ay balingtayms ko natanggap–sa wakas, dumating na. ang laman ng paperbag na pinuno ng staple wires? bukod sa resibo ng 3 toblerone bars na nabili sa watsons, sinamahan niya rin ito ng red white black personalized shirts na nakabalot sa itim plastic bag at ang pinakamabangis sa lahat ang the postman cd na hindi ko pa rin napapakinggan hanggang ngayon dahil sa sira ang CD drive namin. angkop na angkop. inalog alog ko nga muna yung itim na plastic bag baka kamo bomba yun at sumabog. mabuti na lang hindi, obyus ba buhay pa ako?

hindi ako makapaniwala na meron akong mga kaibigan na tulad nila. na may mga taong nabubuhay para magbigay ng walang hinihinging kapalit. galing galing. sa sobrang bait nila sana wag muna sila kunin ni father god. ang nararapat para kina Ferbert, Lunes at Carmelo ay higit pa sa salitang salamat. ipinaramdam nila sa akin kung gaano ako kaespesyal at hindi ko ipagpapalit yun sa kahit anong makamundong pagaari. kahit kailan, hindi nasusukat ng materyal na bagay ang pakikipagkaibigan na maaaring pagsaluhan namin habambuhay. kadiri, nagmoment ako.

kaya sa mga blogista na gusto magpadala ng package, gifts, letters, cash, donations, used clothes, canned goods, bigas, toiletries, cellcards–sabihin niyo lang sa akin at ibibigay ko sa inyo yung address ko.

sa kaunaunahang pagkakataon, gusto ko sanang manawagan at humingi ng pinagsanib pwersang tulong ng buong sangkablogosperyuhan para mapanalunan ko ang matagal ko ng inaasam asam at pinapangarap na jackpot–ang lappie tappie mula sa 2008 CandyBlogAwards.

alam ko matatalinong tao kayo at madami kayong moment in time kaya hindi kalabisang abala para sa inyo ang pumindutero at magkomento para sa EMPERMERA at sa CHIKSILOG. malinaw sa akin na hindi kayo marunong tablan ng mga pa-mercy epeks. hindi kayo madaling maawa kung sabihin ko na:

kulay red na yung monitor–malabo na parang mockbuster ng cloverfield

madaling mag-init ang CPU na tower

10GB lang ang memory ng computer ko at 4GB na lang ang free space

walang ibang application at makapaginternet lang ayos na

puro ngatngat ng daga ay este ni mabait yung cord at wires ng internet connection

yung mouse napo-possess at may sariling buhay kaya nagsasara na lang basta yung window habang nagsusulat ako ng lathala

tinanggal ko ang yahoo messenger dahil pinapabagal nito ang system ko.

einubeh. oo na, ober OA umakting ang PC ko pero hindi pa rin kayo magpapadala sa kwentong loser life ko. hindi talaga, strong kayo diba? hindi niyo kailangan ng mga boladas at pambobola mula sa akin para makuha ko ang kakarampot na simpatya ninyo. nasa tamang wisyo kayo, lately nga healthy na kayo dahil bukod sa nage extra rice na kayo, iodized salt na hinihithit ninyo diba? kahit nga inufibers tinitira niyo na rin at hindi niyo na pinatawad. malalaking damulag na kayo para makapagpasya sa kung ano ang maganda at pangit–malamang ako na yung maganda, at si kilala niyo na yung pangit.

in the long run–pagod na tayo, kaya kailangan natin karerin tulibu dibou douchou ang pagboto at pagkomento sa 2008 CandyBlogAwards para sa EMPERMERA at CHIKSILOG ngayon na, bago pa mahuli ang lahat at ibang chaka kalukadidang belles ang makakuha nitong lappie ko.

ang bottomline: tayo ang dapat na nasa itaas. wala na akong pakealam kung ako na ang tangahaling karir woman of your lifetime basta dapat manenok natin yang lappie tappie na yan. akin yun. akin ang lappie tappie na yan. mga ambisyosang hitad na ito magkakalat lang sa candyblogawards pa. pektusan ko sila ng makita nila sakit ng katawan na hinahanap nila.

at the end of the day–gabi na, kaya kailangan na natin matulog. ano daw? teka nga. ulit. nagkakalokohan na tayo dito. seryosohan na. malaking tulong talaga para sa akin kung mapanalunan ko ang laptop na yun. kailangan ko ng ipahinga ang desktop pC ko dahil naghihingalo na siya at matagal ng umuungol ng hustisya para makapagretiro. kung mapapansin ninyo nitong mga nagdaang araw, panay ang paglilihi ko tungkol sa laptop kaya nung makita ko ang patimpalak ng Candy para sa mga blogs ay di na ako nagdalawang isip pa na lumahok dahil alam ko na ito ang kasagutan sa aking problema.

kung ganda lang ang labanan dito, inaamin ko–talo na ako. mabuti na lang talaga ang paligsahan na ito ay base sa nilalaman ng panulat, kalidad ng paglalathala at siyempre ang pinakamalupit–ang friendsters friends list. kamon. mahirap buhatin ang sariling bangko lalo na kung nakaupo ka pa pero susubukan ng powers ko na gawin yun. kakapalan ko na talaga ang foundation ko para sabihin sa inyo na alam ko na kaya ko ito. ang lakas ko. ang lakas ko. ang lakas ko. bumubuga ako ng apoy. humahatsing ako ng lava. sumusuka ako ng dugo. umiire ako ng jebs. handang sumugal at makipagtagisan ng galing ang EMPERMERA at CHIKSILOG sa kung sinong ponsiyo pilatong nominado para sa patimpalak na iyon.

parang natakot ako sa sinabi ko. nakakatakot pala akong kalaban.

wala. kayo naman, pinahaba ko lang yung entry. kailangan niyo lang magregister tapos punta kayo sa page ng EMPERMERA at CHIKSILOG. huwag niyo kalimutan pindutin yung heart para makapagRATE at makapagKOMENTO, yun nga yung pinunta niyo dun diba? mga adik. ang hindi bumoto babangasan ko ang bungo at papasabugin ko ang baga.

PS: sa may 2, 2008 pa lalabas ang mga kalahok para maging semi finalist–ibig sabihin dun pa lang natin malalaman kung nakapasok ako para sa patimpalak para makapagsimula na kayong bumoto hanggang sa katapusan ng buwan. sa july 2008 naman tatanghalin ang mga magwawagi kaya chillax muna tayo as of now and yesterday.

humiga ka na lang para mas mapadali ang pagapak ko sa pagkatao mo, saves me time and effort.

mnel to mariano

kamusta na tayo? oo tama ka, tayo–ikaw at ako. matagal na kitang di nakakausap ng matino. hindi na tayo nakakapagusap ng normal, yung tipong nagbabangayan na parang aso at pusa hanggang sa magkasakitan ng damdamin, magkayurakan ng puri at magkabasagan ng pagkatao. ganun tayo–noon, pero ano na ang nangyari sa atin?

hindi ko alam kung mababasa mo itong sulat ko, pero itutuloy ko pa rin. yung lathala ko nga [noon] na tungkol sa iyo nabasa mo, ito pa kaya? hindi ko nga pala naipaalam sa iyo na datkomista na ako pero sigurado ako na nabalitaan mo na ang tungkol dito. dinadala ka talaga ng tadhana patungo sa akin–patungo sa puso ko.

alam mo ba nung sinabi sa akin na magdadatkomista na ako, ikaw kaagad ang pumasok sa isip ko? gustong gusto mo ako maging datkomista, di mo lang pinapahalata. naisip ko nga baka shy type ka lang–pademure, para itago sa akin ang tungkol sa nadarama mo pero alam ko ipinagmamalaki mo ako. marami sana akong gusto itanong sa iyo–tungkol sa mga bagay sa pagiging datkomista dahil gusto ko kabahagi kita sa kung ano ang mararating ko. kaya lang nahihiya talaga ako kasi alam ko na abala ka sa buhay mo ngayon.

alam mo ba na magdadalawang taon na kitang hinahangaan? magdadalawang taon na kitang kras. nagsisimula pa lang ang karera ko sa paglalathala, hinahangaan na talaga kita. hindi naman sa nabubulagan ako ng dahil sa paghanga ko sa iyo pero nakikita ko talaga na mabuti kang tao. kahit minsan inaangasan at tinatarayan mo ako, alam ko naman na paraan mo lang yun para makuha ang atensiyon ko.

akala ko malandi ako, pero ang totoo mas malandi ka pala. naisip ko, ang kalandian mo ang naging dahilan kung paano ka nangyari sa buhay ko. isa yun sa mga masasayang alaala ng pagiging blogista ko. noon nga, nagtataka yung tatay ko kasi babae yung aso namin pero isinunod ko ang pangalan niya sa iyo. doon nga din sa slum book ng tropa ko, isinusulat ko kaagad ang pangalan mo sa patlang katabi ng katanungan na who is your crush. nakakapanghinayang nga lang. maraming katanungan ang nasasagot ng mas madami pang katanungan na naging dahilan kung bakit mas nagiging kumplikado para sa atin ang mga bagay.

gusto ko nga pala na humingi ng pasensiya dahil sa hindi ko pagimbita sa iyo sa pagdiriwang na gaganapin para sa nalalapit kong kaarawan. pakiramdam ko kasi wala naman akong halaga sa iyo–hindi mo nga alam na hehep hep hurray happy birthday ko na. ayos lang, hindi ko rin naman natatandaan ang petsa kung kelan ang kapanganakan mo. gayunpaman, natutuwa at nagagalak ako at ipinanganak ang isang suplado at wirdo na tulad mo sa buhay ko.

isa pa nga palang dahilan kaya di kita maiimbita ay sa kadahilanang baka matorpe ako sa harapan mo. hindi ako ipinanganak para kausapin ng normal ang mga taong hinahangaan ko. hindi ko alam kung paano kikilos kapag malapit ka sa akin. nagiinit ang pisngi ko at lumalamig ang kamay ko sa tuwing naiisip ko na magkatabi tayo. baka nga titigan lang kita ng matagal pero siyempre ayaw ko na matunaw ka at mawala ka sa buhay ko kaya mas makakabuti na manatili ka na lang sa kinalalagyan mo. sa malayo, kung saan malaya ako na humahanga sa iyo.

hindi ko alam kung napapansin mo ako o nagiinarte ka lang na hindi dahil nga nagkukunwa-kunwarian kang suplado. wala kang karapatan dahil di ka naman gwapo para magsuplado ng ganyan. ayos lang, yun nga yung nagustuhan ko sa iyo. hindi maitatanggi ng mga tao ang nalalaman nila tungkol sa nararamdaman mo para sa akin. balita ko kasi kras mo rin ako. naisip ko tuloy, paano kaya kung boyps kita? kilala mo ako misterE, ambisyosa ako. sa palagay ko nakakatuwa yun. masayang makita na tayo. paano mo kaya ako liligawan? baka nga di na ako magpaligaw dahil ako na lang ang manliligaw sa iyo.

aaminin ko, dati nalito ako sa kung ano ang meron tayo na ako lang ang may alam. kala ko noon lab kita, mabuti na lang pala hindi–talagang kras lang ang nadarama ko para sa iyo. kasi naman yung mga tao sa paligid natin tinutukso tayo, ayan tuloy nilagyan ko ng malisya tayong dalawa. pero mabuti na lang matalinong bata ako. hindi ako basta basta nagpapadala sa buyo ng iba. naniniwala naman ako na mas matalino ka sa akin, pero nagpabuyo ka rin. tsk. tsk. tsk.

ikaw talaga misterE–akalain mong mas sikat ka pa kaysa sa akin? isa kang malaking misteryo na mismong buong sangkablogosperyuhan gustong mabunyag. ang daming mga tsismosong kapitbahay ang nakikibalita sa kung ano na nangyayari sa iyo, sa kung ano na ang nangyayari sa ating dalawa. madaming inggiterong lalake ang gustong kumuha at pumalit sa posisyon mo–ang pagiging kaisaisahang blogger kras ko. ikaw? hindi mo na kailangan pang sumubok pa. sayang nga lang dahil hindi mo naman alam kung paano papahalagahan ang kung ano mang paghanga ang meron ako para sa iyo.

ipinapangako ko na kasabay ng pagwawakas ng liham na ito ay ang pagbubukas naman ng isang panibagong yugto para sa ating dalawa. hanggang sa muling pagsasalubong ng landas misterE, hanggang sa muli.

ikaw pa rin ang espesyal na payaso ko